tumblr analytics

22-07-11

CD: Neil Young and international harvesters - a treasure ( live album)

neil young,young,international harvesters,archief,harvest,2011Elk jaar gooit Neil Young ons wat lekkers toe: een nieuw album of een 'vette vis' uit zijn archief. Een enorme 'platenkast' waarvan hij het materiaal slechts met mondjesmaat wereldkundig maakt. Ditmaal mogen we genieten van "a treasure", het negende album uit zijn serie live performances. Het is een compilatie van zijn tour midden jaren tachtig met de 'international harvesters', zes schitterende countrymuzikanten (steel gitarist Ben Keith, violist Rufus Thibodeaux, bassist Tim Drummond, pianist Spooner Oldham en Hargus "Pig" Robbins).

Opmerkelijk, want Neil Young's oeuvre was begin jaren tachtig van een bedroevend niveau. Noem het gerust een weerspiegeling van een moeilijke periode waarbij hij te lijden had onder de geboorte van een tweede gehandicapte zoon. Neil slaagde er daardoor niet in om bezieling te leggen in zijn muziek en zwalpte van de ene stijl naar de andere: new wave, electropop, rockability én country.

Country was uiteindelijk een stijl waar hij zich een tijdje goed mee voelde, alleen kreeg hij het daardoor wél aan de stok met zijn platenfirma voor het maken van onrepresentatieve platen. De ruzie met de platenfirma werkte als een rode lap op een stier en zorgde er voor dat Neil zich nog meer ging verdiepen in cowboymuziek.

'A treasure' is daar de weerslag van. Twee jaar lang trok hij het land rond met 'the international harvesters'. Nu, 25 jaar later, is er eindelijk een plaatje dat daar de perfecte weergave van is. Goed, een aantal nummers stonden al op 'Old ways', maar dat album was zo makjes dat het niet echt wist te overtuigen. 'A treasure' is totaal anders: het straalt vreugde en plezier uit.

En ja hoor, de plaat staat vol pareltjes. Zo kreeg Harvest-klassieker 'are you ready for the country?' een nieuw kleedje aangemeten. 'Bound for Glory' en 'Get Back to the Country' klinken eindelijk zoals het hoort en ook 'flying on the ground is wrong' van Buffalo Springfield werd onder handen genomen.

Opener 'Amber Jean' is een sentimentele ode aan Neil's dochter. 'Motor city' verwijst dan weer naar de crisis in de autosector en het verval van Detroit als dé auto-stad. Met 'There's too many Toyota's in this town!' legt Neil de schuld bij de japanse autobouwers. voor het allerlekkerste nummer moeten we tot het einde wachten. In 'Grey riders' knalt Neil's gitaar net als bij zijn betere Crazy Horse werk...

Met 'A treasure' heeft Neil Young weer een pareltje op ons losgelaten. Dat smaakt naar meer !

Tracklist:
Amber Jean (3:16).
Are You Ready for the Country? (3:38)
It Might Have Been (2:42)
Bound for Glory (5:57)
Let Your Fingers Do the Walking (3:00)
Flying on the Ground Is Wrong (4:47)
Motor City (3:21)
Soul of a Woman (4:26)
Get Back to the Country (2:27)
Southern Pacific (7:51)
Nothing Is Perfect (5:00)
Grey Riders

07-06-11

Interview Neil Young

neil youngNaar aanleiding van de reunie van Buffalo Springfield publiceert rollingstone.com een interview met Neil Young. Merkwaardig is daarbij dat het interview zelf reeds dateert van begin jaren '70. Het gesprek met 'the loner' geeft ons inzicht in de denkwereld van de eenzaat. Het kwam er op een moment dat Neil sterk te lijden had onder de dood van Danny Whitten en Bruce Berry (gestorven aan een overdosis), vlak na het succes van Harvest.

Neil Young's carrière had er een stuk gemakkelijker uitgezien als hij na Harvest een gelijkaardig album zou hebben uitgebracht. Neil koos er echter voor om met een ontoegankelijk plaatje zijn prille succes meteen van tafel te vegen. Hij sprak daarover volgende legendarische woorden uit: "That album put me in the middle of the road. Traveling there soon became a bore so I headed for the ditch. A rougher ride but I met more interesting people there." 

"I can't write the same book every time. There are artists that can. They put out three or four albums every year and everything fucking sounds the same. That's great. Somebody's trying to communicate to a lot of people and give them the kind of music that they know they want to hear. That isn't my trip. My trip is to express what's on my mind. I don't expect people to listen to my music all the time. Sometimes it's too intense."

De jaren zeventig waren op zijn minst gezegd een woellige periode. Gitarist Danny Whitten stierf aan een overdosis en Neil voelde zich daar min of meer verantwoordelijk voor. Was hij het niet die de man terug naar huis stuurde met de boodschap: "We kunnen niks met jou aanvangen zolang je niet nuchter bent? 

"It happened right before the Time Fades Away tour. He was supposed to be in the group. We (Young and Crazy Horse) were rehearsing with him and he just couldn't cut it. He couldn't remember anything. He was too out of it. Too far gone. I had to tell him to go back to L.A. "It's not happening, man. You're not together enough." He just said, "I've got nowhere else to go, man. How am I gonna tell my friends?" And he split. That night the coroner called me from L.A. and told me he'd ODed. That blew my mind. Fucking blew my mind. I loved Danny. I felt responsible. And from there, I had to go right out on this huge tour of huge arenas. I was very nervous and...insecure."

De bandleden waren enorm onder de indruk van het gebeuren. Wat volgde waren dronken nachten. 'Tonight is the night' is een weergave van die periode. Het plaatje werd echter pas een aantal jaren later uitgebracht, nadat er nog enkele songs waren toegevoegd: "Lookout Joe," "Borrowed Tune" en "Come on Baby Let's Go Downtown" (een live track opgenomen in de Fillmore East én gezongen door Danny zelf).

"I would have to say that's the most liquid album I've ever made. [Laughs] You almost need a life preserver to get through that one. We were all leaning on the ol' cactus...and, again, I think that it's something people should hear. They should hear what the artist sounds like under all circumstances if they want to get a complete portrait. Everybody gets fucked up, man. Everybody gets fucked up sooner or later. You're just pretending if you don't let your music get just as liquid as you are when you're really high."

Het interview gaat nog veel verder. We krijgen ondermeer een boel te horen over Neil's periode met Buffalo Springfield én Crosby Stills Nash and Young. Maar dat houden we voor een ander keertje. Deal?

01-05-09

Neil Young, Fork in the Road

Neil_Young_Fork_in_the_roadAls Neil Young een plaat uitbrengt, is het altijd (bang) afwachten naar het resultaat. Meestal krijg je een samenraapsel van nummers te horen. Een album waar pareltjes en crap elkaar afwisselen, waarop een aantal oude, nooit uitgebrachte songs, te horen zijn.

Maar Fork in the Road is zo niet. Neen, het is leuke plaat geworden waarbij praktisch alle nummers me aangenaam verrasten. De meeste van de songs hadden een blues-klank en deden me meteen aan ZZ top denken.

Het plaatje is een commentaar op alles wat zich het voorbije jaar in onze maatschappij heeft afgespeeld. Klemtoon daarbij ligt op het milieu en de economische crisis.

Vroeger mocht je nog met een vervuilende chopper of truck de route 66 afdenderen, nu moet je dat in een hybride en propere wagen doen. En ja hoor, ook ome Neil heeft zich zo'n ding aangeschaft en nu schrijft hij er een plaatje over. Tof, niet?

Misschien een beetje duiding bij "Johnny Magic". Dit is een verwijzing naar Jonathan Goodwin, die van Neils Lincoln uit de jaren vijftig een electrische wagen wist te maken...

Al bij al een verrassend plaatje. Geen pareltjes, maar wel 10 leuke songs.

"When Worlds Collide" - 4:14
"Fuel Line" - 3:11
"Just Singing a Song" - 3:31
"Johnny Magic" - 4:18
"Cough Up the Bucks" - 4:38
"Get Behind the Wheel" - 3:08
"Off the Road" - 3:22
"Hit the Road" - 3:36
"Light a Candle" - 3:01
"Fork in the Road" - 5:47

18:00 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: neil young, young, fork in the road, cd |  Facebook |

29-07-08

Cd - Neil Young, Chrome dreams II (2007)

chromeNeil Young is een bezige bij. Hij schrijft aan de lopende band liedjes. Veel van dat materiaal verdwijnt in zijn - nu al legendarisch - archief. Als hij de tijd rijp vindt, duikt Neil in die onuitputtelijke ladekast, haalt hij er een paar nummers uit en gooit ze op 1 cd. Wat je dan krijgt is een chaotische mengeling van nummers, die op geen enkele manier verband met elkaar houden. Dito met Chrome dreams II.

"Chrome dreams" is een verwijzing naar een gelijknamig album uit 1977 dat om duistere redenen nooit de winkelrekken haalde. Veel van dat onuitgebracht materiaal is later bij mondjesmaat losgelaten op het grote publiek. Het waren allemaal toppers: "Like a hurricane", "Powderfinger" en "Pocahontas" om er maar een paar te noemen.

Chrome dreams II is anders. Het is een plaatje dat opgebouwd is rond het schitterende "Ordinary people", een nummer dat maar liefst een kleine twintig minuten duurt en opgenomen werd in Neils Bluenote-tijdperk. Ook leuk: "No hidden path" (schitterende gitaarsolo's en live op Werchter een echte topper!), "Dirty old man" en "Spirit road". Maar daar blijft het bij. De rest vind ik afschuwelijk klinken en had beter nooit het daglicht gezien.

Conclusie: leuk hebbeding, zeker voor de Neil Young fans, maar zeker geen topper.

Tracklist :
1.  Beautiful Bluebird 4:27  
2.  Boxcar 2:44  
3.  Ordinary People 18:13  
4.  Shining Light 4:43  
5.  The Believer 2:39  
6.  Spirit Road 6:32  
7.  Dirty Old Man 3:17  
8.  Ever After 3:32  
9.  No Hidden Path 14:31  
10. The Way 5:15

11-07-08

Werchter dag 2 - Neil Young

Over Neil Young kan ik boeken volschrijven. Maar om het treffender te omschrijven dan de mensen van het nieuwsblad, daarvoor zou ik nog wat extra pap moeten eten... Ik citeer:

En dan was er nog Neil Young op het hoofdpodium. Een levende legende waar je zelfs als jongeling of - we zeggen maar iets - fan van Air Traffic geen nee kan tegen zeggen. Rock 'n roll will never die , zingt de ouderdomsdeken van Rock Werchter 2008. De ernstige blik in zijn ogen laat doorschijnen dat de man het meent. 62 is hij inmiddels, de Canadese oerrocker. Een wat schriele stem heeft Young altijd gehad en dankzij de ouderdom zijn daar wat krakende accenten bijgekomen. Het maakt zijn doortocht er alleen maar rauwer en authentieker op. Voeg daarbij de bezieling en het respect waarmee Young een publiek inpakt en hij mag een voorbeeld voor alle jongere artiesten heten. Ome Neil laat de studieronde voor wat ze is en strooit meteen kwistig de ene verschroeiende solo na de andere in het publiek. Meteen is bewezen dat een rocker nooit te oud is om de jonge meisjes op de eerste rij bij bosjes te laten neerzijgen.

Ome Neil deed me inderdaad bijna neerzijgen. Het twee uur lange orgasme putte me volledig uit. Ik was de wereld om me heen compleet vergeten en vertoefde in mijn eigen wereldje.

Een concert van een legende maak je niet elke dag mee he. Neil mag er dan een pak ouder en dikker uitzien als bij zijn vorige passage, hij blijft een echte rocker die zijn gitaar met mokerslagen geselt en tijdens de bisnummers aan dingelen speelt. (zie clip 1) Mr. Dinosaur Sr was het bij lange nog niet verleerd.


Clip 1 - A day in the life

Ik was een beetje bang dat het een saaie akoestische set zou worden, want voor dit optreden werd Crazy Horse thuis gelaten. Waren wel van de partij: zijn vrouw Peggy en enkele oude vrienden. Dat oud mag je letterlijk nemen. Gelukkig had ik ongelijk, want het werd een boeiende tocht door het oeuvre van de man. Een aantal jaren zestig en zeventig songs (oh lonesome me, heart of gold, the needle and damage done) wisselden af met nieuw materiaal (spirit road, no hidden path). Zelf ben ik vooral gek van wat ie begin jaren negentig geschreven heeft (love and only love, fucking up - zie clip 2). Geen Rocking in the free world of like a hurricane als bisnummer, wel een beatles cover:  A day in the life. Een betere illustratie van de eigenzinnigheid van Young is niet mogelijk.


Clip 2 - Fucking up

Pure grunge, een akoestische set met een aantal country nummers, lange gitaarsolo's tijdens no hidden path, een heus orgel... eentonig werd het nooit.

Het leek wel of Neil er zin in had. Naar eigen doen was hij redelijk spraakzaam. Hij maakte zelfs even lachend het Jay Z teken en dronk gretig van zijn biertje. En of het nu stella was of niet (daarover werd er in de pers een hele discussie gevoerd), dat interesseert me gene fuck.


Clip 3 - The needle and the damage done

Twee uur vlogen voorbij. Ik bleef versuft achter... Leuke vaststelling: het jonge volkje leek die oude reus best wel te waarderen, dit in tegenstelling tot de dag ervoor toen REM op het podium stond.

Score: 10 / 5   (subliem)

Setlist :
Love and only love
Hey Hey, My My (out of the blue)
Everybody knows this is nowhere
Spirit Road
When you dance, I can really love
Fuckin' up
All along the watchtower
Oh, lonesome me
Mother earth
The needle & the damage done
Unknown legend
Heart of gold
Old man
Get back to the country
Words
No hidden path
 
A day in the life

Bekijk alle clips

20-03-06

CD - Neil Young - Greendale (2003)

Greendale is wat Neil Young zelf een muzikale novel noemt. Een gezongen boek, zeg maar. Neil vertelt het verhaal van de familie Green die in een fictief stadje Greendale wonen. De familie bestaat uit vele generaties en allemaal maken ze zich druk om de milieubedreigende activiteiten van bedrijven. Maar ook de wereldpolitiek wordt op de korrel doorgenomen: de valse oorlog tegen terrorisme en de leugenachtigheid van politici in het algemeen. Een van de jonge dochters Green ontwikkelt zich tot milieuterroriste. Een jonge zoon raakt in de gevangenis wegens het doden van een politieagent. Opa wordt achternagezeten door de sensatiepers en sterft daardoor aan een hartaanval...De muziek zelf is zoals we gewoon zijn van Neil: klassieke imponerende Neil Young and Crazy horse sound. Het beste van het beste. Grungy gitaar, vettige solo's en de typische nasale stem van ome Neil. Tesamen met de sociaal bewogen contents van de songs, vormt dit een perfecte samenvatting van Neils carriere. Chapeau !!!Wie het hele verhaal wil nalezen, kan terecht op de homepage van Neil Young. Hier vind je naast de lyrics ook een plannetje van Greendale en een biografie van de verschillende fictieve personages.

12:50 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: greendale, bespreking, review, cd, neil young, young |  Facebook |

04-02-06

LYRICS - Neil Young - Powderfinger

Neil Young is een verteller... maar niet zomaar een: hij gebruik fragmenten en beeldspraak om een hele song te schetsen. Het levert prachtige lyrics op, maar zorgt dikwijls voor onduidelijkheden. Zeker als je weet dat Neil zelf niks lost over de betekenis van zijn liedjes.

Veel mensen wagen zich aan uitgebreide analyses, maar hoe meer je erover gaat nadenken, des te meer onrecht doe je het liedje aan.

... But you know… the more I put these thoughts into words and concrete interpretations, the more I think that perhaps in a way this kills the song. After all, I think many of us probably respond to Powderfinger because of the fact that the lyric is such a mystery, and is set up in such a way that it each line allows maybe two or three different images or beginnings of interpretations to flicker there just at the edges of our perception, without ever allowing themselves to be pinned down entirely. In that vein, perhaps it’s actually best to forget every word of what I just wrote. ("Oh sure, NOW he tells us!")

Neem nu Powderfinger. Volgens de ene gewoon een verhaal, volgens anderen een lied met een heleboel verdoken boodschappen. Voor wie het allemaal wil nalezen, heb ik hier de lyrics en verder ook de hele songanalyse.

Goed, als je het letterlijk opvat, gaat het hier om het verhaal van een jongetje (heel alleen want al zijn familieleden zijn allemaal weg) dat geconfronteerd wordt met een vreemde witte boot die de rivier komt opvaren.

In any case, the kid is basically alone, the authorities are bearing down on the homestead, and it’s up to the kid to decide what to do. So, after a few moments watching the boat get closer, knowing he has to do something, he grabs the rifle, and takes up a position on the dock. His father’s words are replaying in his head (with the phrase “red means run, son” perhaps even suggesting that it’s entirely the kid’s decision to take up arms against the authorities, and not him merely carrying out his father’s wishes, that maybe his father had actually advised him to run if the cops ever showed up) but clearly the heart of what his father taught him about how to deal with the authorities (or at least what the kid took away from what his father taught him) is wrapped up in the reassuring feel of that rifle in the kid’s hands.
Daddy's rifle in my hand felt reassurin'
He told me, Red means run, son, numbers add up to nothin'
But when the first shot hit the docks I saw it comin'
Raised my rifle to my eye
Never stopped to wonder why.
Then I saw black,
And my face splashed in the sky.

Het eerste deel van het lied schetst wat er gebeurt (vreemde boot op de rivier, kind grijpt geweer en wordt neergeschoten), het tweede deel is een soort nabeschouwing. Een soort: WAAROM toch allemaal? Het kind heeft nog een heel leven voor de boeg, so much left undone enne... wat zal er van het meisje worden dat alleen achterblijft? I know I ll miss her

Shelter me from the powder and the finger
Cover me with the thought that pulled the trigger
Think of me as one you'd never figured
Would fade away so young
With so much left undone
Remember me to my love,
I know I'll miss her.

23:03 Gepost door Epic in Lyrics | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lyrics, neil young, young, powderfinger |  Facebook |

13-12-05

PROFIEL - Neil Young

Zelden zo'n veelzijdig iemand meegemaakt als Neil Young. Van rock tot blues, folk tot garage rock, hij heeft het allemaal wel uitgeprobeerd. Neil is een artist die constant met zijn vak bezig is. Zijn meer dan vijftig platen zijn slechts een beperkte weerspiegeling van zijn enorme oeuvre dat nooit is uitgebracht. Wat hem zo typeert, is het feit dat ie eigenzinnig zijn eigen weg gaat. Niet voor niets kreeg hij de bijnaam "the loner".

Als we hem dan toch in hokjes moeten indelen, dan kan men globaal gezien 2 verschillende Neil Young's onderscheiden: de country rock-Neil (accoustische gitaar, mondharmonica en fragiele stem zoals we die kennen op "Harvest", "Harvest moon" en het recente "Prairy wind") en de Neil die om de zoveel tijd zijn duivels los laat samen met zijn begeleidingsband Crazy Horse: de grunge en garage-rockende Neil ("Ragged glory", "Year of the horse" en "Weld").

Wat Neil Young kenmerkt is zijn hoge en onvaste falsetstem. Het hoge nasale dat door velen veracht wordt. Maar niet alleen zijn stem is fragiel. Zijn gitaarwerk, hoe krachtig het ook klinkt, is vrij simpel. Technisch is het vrij beperkt, maar toch straalt er een enorme magie van uit: op een of andere manier wordt het boeiend en meeslepend. Door zijn ongepolijste stijl beschouwen velen hem als de voorloper van de grunge.

Niet alleen zijn stijl is breekbaar, ook in de songteksten zelf legt ie zijn ziel bloot. Veel van zijn songs behandelen universele thema's als eenzaamheid en (onbereikbare) liefde. Daarnaast ook enkele politieke/maatschappelijke songs. Een laatste thema dat steeds terugkeert is Neils liefde voor moedertje aarde.

Tenslotte dit: Neil Young is een zanger die de pest heeft aan succes. Telkens het bergop ging met zijn carriere, brengt ie een ontoegankelijke plaat uit. Dieptepunt in dat opzicht vormen de jaren tachtig. Met ra-ac-tor en trans ging hij zo ver dat het tot een contractbreuk kwam met platenfirma Geffen. Eigenzinnige en onvoorspelbare Neil: zo hebben we het graag...

Discografie :
1967 Buffalo Springfield
1967 Buffalo Springfield Again
1968 Last Time Around (buffalo springfield)
1969 Neil Young
1969 Everbody Knows This Is Nowhere (met Crazy Horse)
1970 After the Gold Rush
1970 Déjà Vu (Crosby, Stills, Nash & Young)
1971 Four Way Street (Crosby, Stills, Nash & Young)
1972 Harvest (met The Stray Gators)
1972 Journey Through the Past
1973 Buffalo Springfield (compilatie)
1973 Time Fades Away (met The Stray Gators)
1973 Tonight's The Night
1974 On the Beach
1974 So Far (Crosby, Stills, Nash & Young)
1975 Zuma (met Crazy Horse)
1976 Long May You Run (met Stephen Stills, de "Stills-Young Band")
1977 American Stars'n'Bars
1977 Decade
1978 Comes A Time
1979 Rust Never Sleeps (met Crazy Horse)
1979 Live Rust (live met Crazy Horse)
1980 Where the Buffalo Roam
1980 Hawks and Doves
1981 Re-ac-tor (met Crazy Horse)
1982 Trans
1983 Everybody's Rockin' (met Shocking Pinks)
1985 Old Ways
1986 Landing on Water
1987 Life (met Crazy Horse)
1988 This Note's For You (met The Bluenotes)
1988 American Dream (Crosby, Stills, Nash & Young)
1989 Freedom
1990 Ragged Glory (met Crazy Horse)
1991 Weld (live met Crazy Horse)
1991 Arc (live met Crazy Horse)
1992 Harvest Moon
1993 Lucky Thirteen
1993 Unplugged
1994 Sleeps With Angels (met Crazy Horse)
1995 Mirror Ball (met Pearl Jam)
1996 Dead Man (soundtrack)
1996 Broken Arrow (met Crazy Horse)
1997 Year of the Horse (live album met Crazy Horse)
1999 Looking Forward (Crosby, Stills, Nash & Young)
2000 Silver & Gold
2000 Road Rock Vol. 1
2002 Are You Passionate? (met Booker T and the MG's)
2003 Greendale (met Crazy Horse)
2004 Greatest Hits
2005 Prairie Wind

00:39 Gepost door Epic in Special | Permalink | Commentaren (0) | Tags: special, profiel, neil young, young, discografie |  Facebook |