tumblr analytics

13-01-16

CD - David Bowie, Blackstar (2016)

david bowie, foto, laatste foto, rip, blackstar

Ongelooflijk hoe de voorbije week - nog voor het nieuws over zijn dood bekend was - gespeculeerd werd over de nieuwe en (jammer genoeg) laatste CD van David Bowie. Velen vonden de manier waarop de grootmeester zichzelf steeds weer in vraag stelt en steeds weer vernieuwt ronduit subliem. Er werd gesproken over een nieuw personage: Lazarus en daarbij werd er gretig verwezen naar vroeger werk.

Maar wat niemand - ondanks de donkere teksten en dreigende sfeer - voor mogelijk hield: dit album is Bowies testament, zijn manier om afscheid te nemen van zijn fans. Een gegeven dat een extra lugubere dimensie toevoegt aan dit meesterwerk.



Look up here, I'm in heaven
I've got scars that can't be seen
I've got drama, can't be stolen
Everybody knows me now

Tracklist:
Blackstar (9:57)
'Tis a Pity She Was a Whore (4:52)
Lazarus (6:22)
Sue (Or in a Season of Crime) (4:40)
Girl Loves Me (4:51)
Dollar Days (4:44)
I Can't Give Everything Away (5:47)

18:15 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: david bowie, blackstar, cd, review, rip |  Facebook |

16-02-15

CD: Bob Marley and the Wailers - Easy skanking in Boston '78

bob marley, cd, easy skanking, boston, live, 1978Vorige week zou Bob Marley 70 jaar zijn geworden (ware er niet de kanker die hem in 1981 zou vellen) én dat moet gevierd worden. Met een live CDtje bijvoorbeeld. 

 

Voor dit kleinood - dat de naam "easy skaning Boston 78" meekreeg - dook de platenfirma in het archief van de familie Marley. Ze vond er een nog nooit eerder uitgebrachte opname: een volledige live registratie van een naar verluidt historisch concert in Boston. Compleet mét uniek beeldmateriaal. Slechts gefilmd met 1 camera want het betrof hier namelijk de opnames van een fan die van Marley de toestemming kreeg het podium te beklimmen. Daar waar het beeldmateriaal nog redelijk amateuristisch blijkt, is de geluidskwaliteit wél top. Gelukkig maar.

 

Het concert in Boston stond volledig in het teken van het album 'Kaya', vandaar nummers als 'easy skanking', maar bevat ook een aantal klassiekers als 'I shot the sheriff', 'jamming' en 'no woman no cry'.

 

Kortom: een must hear.

 

 

bob marley, bob lives, jamaica, pic, easy skanking, boston, 78

 

 

Tracks

01. Slave Driver 

02. Burnin' & Lootin' 

03. Them Belly Full 

04. The Heathen 

05. Rebel Music

06. I Shot The Sheriff 

07. Easy Skanking

08. No Woman No Cry

09. Lively Up Yourself 

10. Jamming 

11. War / No More Trooble

12. Get Up Stand Up 

13. Exodus

 

15-11-13

CD: Lorde - Pure Heroine (2013)

lorde, pure heroine, 2013


Een artiestennaam is in de meeste gevallen een overbodige luxe. In het geval van Lorde echter eerder een noodzaak. Geef toe: hoor je jezelf al vragen naar de nieuwe CD van Ella Maria Lani Yelich-O'Connor? 

Lorde dus, een verwijzing naar Ella's interesse voor koningshuizen. "I’ve always been into that stuff since I was a little kid. I used to write out all their family trees and everything!"

Zo ook eerste single "royals". Een nummer dat Miley Cyrus 'Wrecking ball' van de eerste plaats in itunes stootte. En daar zijn we niet echt rouwig om. Anderen daarentegen... "Kill yourself, you crusty old hag." een van de vele negatieve reacties.

Het arme meisje verdient beter. Want voor een 17 jarige heeft ze best een aardig album afgeleverd. Eentje vol catchy electropop én een mengeling aan invloeden. 1 constante: haar prachtige fluwelen stem. 

Conclusie: we want more. 

16:28 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lorde, pure heroine, 2013, review |  Facebook |

20-09-13

CD: John Mayer - Paradise Valley (2013)

john mayer, paradise valley, 2013Akoestische rock / blues ... het is maar hoe je het noemt. John Mayer is met Paradise Valley niet aan zijn proefstuk toe. De singer songwriter begon in 1997 aan zijn carriere en wist intussen al een boel Grammy Awards op zijn naam te schrijven. Vorig jaar moest John even gas terug nemen wegens een granuloom in de keel, maar nu is hij er weer. Sterker dan ooit én met een nieuw album.

Dat nieuwe album is een intieme plaat geworden die in alle rust en met een beperkt aantal muzikanten werd opgenomen op John Mayers landgoed in Montana. De amerikana van het vorige en donkere album 'born and raised' wordt hier vermengd met pure bluesrock. Een combinatie die aanslaat. 

Paradise Valley heeft alle ingrediënten in zich van een succesvol album: een boel potentiele hits, diepgang, een aantal gastoptredens van ondermeer Frank Ocean en Katy Perry én last but not least controverse. 

Die controverse slaat op John's turbulente liefdesleven. De man fladdert van de ene celeb naar de andere. Ondermeer Jennifer Aniston, Jessica Simpson, Jennifer Love Hewitt, Taylor Swift en Katy Perry passeerden de revue. ‘Paper Doll’ - want hierover hebben we het - is een reactie op Tayler Swifts 'Dear John' (een nummer over hun relatie). Mayer antwoordt met “You’re like 22 girls in one/And none of them know what they’re running from.” en iets verder: “Strap into some heels that hurt/You shoulda kept my undershirt/Sure was fun being good to you.” 

john mayer, paradise valley, 2013


Het hele album zit vol nummers over liefde. 'Dear marie' bijvoorbeeld is een open brief aan een jeugdliefde en het stiekem checken van haar foto's op internet. “Remember me?/I’m the boy you used to love when you were 15/Now I wonder what you think when you see me in a magazine/I got my dream, but you got a family.” 

Dat verlangen naar een familie en stabiliteit komt ook terug in 'Waitin’ on the Day' : “when you’ll love me all the way/when you take my side in every little firefight/when you hang your things and stay.” Dito wat 'Wildfire' betreft : “You can rest your head/On my shoulder if you/Want to get older with me.” 

Ook opmerkelijk: de gastoptredens van Frank Ocean en Katy Perry. De laatste zong niet alleen mee in ‘Who You Love’, ze schreef het ook. Het is een nummer dat lang geleden al aangekondigd werd op Mayers youtube pagina. Mede daarom is het een nummer waar praktisch heel de wereld naar uitkeek (neen, we overdrijven niet - lol ).

Tenslotte nog een eervolle vermelding voor 'Call Me the Breeze', een J.J.Cale cover. Eentje die erg op het origineel lijkt.

Het mag duidelijk zijn dat John Mayer met 'paradise valley' een pareltje heeft afgeleverd. Eentje vol speelplezier. Kortom: de gedwongen rust heeft John duidelijk deugd gedaan...

13:52 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: john mayer, paradise valley, album, 2013, review |  Facebook |

28-06-13

CD: Beady Eye - BE (2013)

beady eye, be, nude, nipple'Different gear still speading', het debuutplaatje van Beady Eye, leverde niet het verhoopte succes op en dus moest het anders en beter. "Want als het nu niet lukt, kan ik beter gaan rentenieren", aldus Liam Gallagher. Vandaar de keuze voor David Sitek (bekend als producer van oa. Foals en The Yeah Yeah Yeahs) als producer voor BE. Het resultaat is enigzins verrassend. Een compleet nieuwe sound zonder echter afbreuk te doen aan het typische groepsgeluid: melodieuze sixtiespop genre Beatles. Opvallend ook: Liam's stem die plots totaal anders klinkt. Dit komt doordat ze dit keer zonder enig effect werd opgenomen. Daardoor klinkt Liam warmer en minder zeurderig als voorheen.

Kortom, met BE doet Beady Eye wat Oasis nooit heeft kunnen doen: evolueren. Een groot aantal nummers werd opgesmukt met electronica en op opener 'Flick of the Finger' zijn zelfs blazers te horen. Opvallend hier: Paul Marats 18e-eeuwse pleidooi voor revolutie.

Maar dit is niet het enige pareltje op de plaat: ook 'second bite of the apple', 'Face the Crowd' en (onze persoonlijke favoriet) 'I'm just saying' mogen er best wezen. Meer nog, een nummer als 'soon come tomorrow' doorstaat zonder problemen de vergelijking met menigeen Oasis-song. 

In ‘Don’t Brother Me’ heeft Liam Gallagher een rekening te vereffenen met - hoe kan het ook anders - zijn broer. Nu eens provocerend ('Sick of all your lying, skimming and you crying'), dan weer verzoenend ('give peace a chance). 

En omdat menig controverse zorgt voor extra verkoop, prijkt er op de cover van BE een foto van Harry Peccinotti ( bekend van de Pirelli-kalenders ). De halfnaakte vrouw met ontblote tepel is niemand minder dan de echtgenote van Peccinotti. Op zich allemaal heel kunstzinnig, maar toch moest en zou die borst in menig land met een stickertje afgeplakt worden. 

Oh ja, voor we het vergeten, de titel van de plaat 'BE' is geen verwijzing naar ons wondermooie landje, maar niets meer of minder dan de afkorting van Beady Eye.

Laten we tenslotte afsluiten met een citaat van Liam Gallagher zelf: "This is the record Oasis should have made after (What's The Story) Morning Glory? but when you're selling 20 million records, you've got people there going, 'Oh let's just chuck out that formula again'."

 

beady eye,be,cd,album,review


Tracklist

Flick of the Finger  

Soul Love

Face the Crowd

Second Bite of the Apple

Soon Come Tomorrow

Iz Rite

I'm Just Saying

Don't Brother Me

Shine a Light

Ballroom Figured

Start Anew


 [quote 1] "Don't be deceived when our revolution has been finally stamped out and they pat you paternally on the shoulder and say that there's no inequality worth speaking of and no more reason for fighting, because if you believe them, they will be completely in charge in their marble homes and granite banks from which they rob the people of the world under the pretense of bringing them culture...Watch out, for as soon as it pleases them, they'll send you out to protect their gold in wars, who's weapons rapidly developed by servile scientists will become more and more deadly, until they can, with the flick of the finger, tear a million of you into pieces." 

17:49 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beady eye, be, cd, album, review |  Facebook |

30-10-11

CD: Feist - Metals (2011)

feist, metals, reviewEen gastrol in Sesamstraat én een van je nummers die te horen is in een reclamespot, meer heb je tegenwoordig niet nodig om een heuse superster te worden. Het overkwam Leslie Feist in 2007 met single '1234'. Het nummer werd uitgeleend aan Apple en was te horen in de commercial voor de ipod Nano. Sindsdien ging het alleen maar steil bergop voor de sympathieke canadese. Album 'the reminder' scoorde hoog in de hitlijsten en de ene tour volgde de andere op.

Maar de zangeres geraakte het toeren moe en besloot twee jaar vakantie te nemen. Ze sloot zich op in een huisje in Big Sur, een wondermooi natuurgebied dat uitkijkt op de Atlantische Oceaan. Daar werkte ze in stilte aan 'Metals', haar jongste album. En terwijl de hele wereld verwachtte dat ze haar vroegere succes op zijn minst zou evenaren, koos de canadese eigenzinnig er voor haar eigen weg te volgen. (zie quote hieronder)

Geen al te toegankelijke en vrolijke nummers, maar eerder fragiel en getormenteerd. Rauw en direct. Subtiel maar ook bombastisch zoals je kan horen op 'graveyard'. Let hier bijvoorbeeld op het vreemd euforische "Bring them all back to life". 

Een groot aantal nummers zijn bluesy met een heleboel vocale elementen, piano, strijkers en blaasinstrumenten. Toch klinkt alles over het algemeen heel rustig. Heel intiem en kwetsbaar. Single 'How Come You Never Go There?' is zo'n vreemd nummer dat pas na een aantal luisterbeurten je bij je nekvel grijpt.

'undiscoverd first' en vooral 'a commotion' klinken dan weer woest. Op dat laatste nummer hoor je een schreeuwerig mannenkoor dat het refrein meer roept dan zingt. Het doet denken aan schotse krijgers - met kilt - die oproepen tot oorlog.

Heel leuk en authentiek is het feit dat foutjes bewust niet werden weggefilterd. Je hoort ondermeer een krakende pianokruk, een grillige piano en een uit de maat klinkende percussie...

feist, metals, review

Quote (Feist over haar beslissing om twee jaar vakantie te nemen) :
When I stopped touring, it was like trying to stop a bullet train or a giant lead ball falling from a 100 stories up-- it's momentum and it doesn't just stop. I drew a line in the calendar and made it a brick wall and just stopped dead. There was no other way. It would've taken another 100 years to slow down slowly. I had to let myself imagine a calendar with no lines; when every single day is being predetermined six months in advance, there's no more fluidity to time.

So I said I'd stop for a year, which was inconceivable to me and everyone around me. It seemed like so long. But then, after that year, I looked up and I still hadn't gotten my land legs back at all. I needed another year. By then, everyone had calmed and receded back into the wallpaper. I was in a crazy, private, awesome bubble again, and that's when I started to write." (bron:pitchfork.com)


Tracklist:

The Bad in Each Other
Graveyard
Caught a Long Wind
How Come You Never Go There
A Commotion
The Circle Married the Line *
Bittersweet Melodies
Anti-Pioneer
Undiscovered First
Cicadas and Gulls
Woe Be *
Comfort Me
Get It Wrong, Get It Right

* = Bonus tracks (niet op elke CD)

17:29 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: feist, metals, review |  Facebook |

01-04-11

CD: PJ Harvey - Let England shake (2011)

pj harvey,let england shake,cd,review,youtubePJ Harvey wordt wel eens de moeder van de indierock genoemd. Met haar uitgesproken smachtende stem en unieke sound wist ze begin jaren negentig samen met ex echtgenoot Nick Cave menig fan te overtuigen.

Net nu Anna Calvi klaar staat om haar te vervangen, wordt duidelijk dat we het origineel nog lang niet mogen afschrijven. Met 'Let England shake' levert ze een meesterwerkje af dat hoog zal eindigen in de eindejaarslijstjes. Dat kunnen we nu al voorspellen.

Het nieuwe album klinkt opvallend vrolijk. Maar vergis je niet, het thema van de plaat is nogal gewichtig. PJ bezingt de geschiedenis van haar eigen land. Het is een verhaal vol strijd, oorlog en andere wreedheden. "Ik beschrijf dingen, ik oordeel niet." zo verkondigde Polly in menig interview. Net zoals een middeleeuwse troubadour dat zou doen...

Het album opent met 'The last living rose'. Wat meteen opvalt is dat PJ Harvey een paar tonen hoger zingt dan op haar ander werk, waardoor ze een stuk fragieler en kwetsbaarder klinkt.

'This glorious land' valt op door de strijdtrompet (die veel luisteraars ergeren) en de gitaargalm.

'The words that maketh murder' is het verhaal van een soldaat in  de ik-vorm. Hij wordt verteerd door schuldgevoel. 'What if I take my problem to the United Nations?'

Ook 'Hanging in the wire' vertelt over het leven van een soldaat. In dit geval loopt het niet zo positief af: hij hangt letterlijk in de prikkeldraad van een loopgraaf.

Het slotnummer van de cd: 'The colour of the earth'. Bloedrood van het bloed, of wat dacht je? 'If I was asked I'd tell / The colour of the earth that day / It was dull, and browny-red / The colour of blood I'd say'.

In bijgevoegde video krijgen we zowel een acapello nummer te horen, onder meer gezongen door ex-Bad seed muzikant Mick Harvey als de studioversie met de hele band.

Het is de bedoeling dat er bij elk nummer een video wordt gemaakt door bevriend fotograaf Seamus Murphy. Die trok met zijn camera door heel engeland. Het resultaat ziet u onder meer hierboven.

Tracklist:
Let England Shake
The Last Living Rose
The Glorious Land
The Words That Maketh Murder
All and Everyone
On Battleship Hill
England
In the Dark Places
Bitter Branches
Hanging in the Wire
Written on the Forehead
The colour of the earth

14:01 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pj harvey, let england shake, cd, review, youtube |  Facebook |

19-11-10

CD: Grinderman, Grinderman II (2010)

grinderman.jpgMuzikanten willen af en toe breken met de dagelijkse sleur. Sommigen nemen een sabatjaar, anderen steken hun aandacht in nevenprojectjes. Zo ook met Nick Cave die de voorbije maanden opnieuw rondtourt met Warren Ellis, Martyn Casey en Jim Scavlunos, ofte Grinderman. Grinderman lijkt op The Birthday Party, maar is toch weer ietsje anders. Net als in zijn jonge jaren wilt Nick Cave weer de waanzin van weleer oproepen. Scheurende en krakende gitaren zijn daarbij het hoofdingredient. Enige verschil: Nick Cave is ouder en rustiger geworden. Dat merk je, ook op deze plaat waar er bijvoorbeeld ruimte is voor melodieuze shit.

Conclusie: het verschil met een Nick Cave and the bad seeds-plaat zit em in de details. In dat opzicht was de eerste Grinderman van enkele jaren terug een stuk opvallender.

Al bij al een mooie maar weinig verrassende plaat die niet in de collectie van een typische Nick Cave-fan mag ontbreken.

Tracklist :
Mickey Mouse and the Goodbye Man (5:42)
Worm Tamer (3:13)
Heathen Child (5:00)
When My Baby Comes (6:49)
What I Know (3:19)
Evil (2:56)
Kitchenette (5:17)
Palaces of Montezuma (3:32)

13:12 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grinderman, cd, review, nick cave |  Facebook |

27-10-10

CD : Neil Young, Le Noise (2010)

lenoise.jpgNeil Young is net als wijn: je hebt goede en slechte jaren. Wie herinnert zich niet de pareltjes als Ragged glory, Weld en Mirror ball (begin jaren 90) ? Ik weet het, het is reeds twintig jaar geleden... En ik moet toegeven dat het de laatste jaren vooral genieten was van de archief/live-cd's die ergens jaren 60 en 70 werden opgenomen. Maar he, nu is er weer een nieuw plaatje: Le noise.

Le Noise is een cdtje dat door Daniel Lanois geproduced is geweest. En dat hoor je. Hier en daar werden de songs (het zijn er maar 8) opgesmukt met wat noise, echo en distorsion. Dit zorgde voor de extra diepgang die de laatste jaren leek te ontbreken.

Het resultaat mag er zijn, maar verbaast niet echt. Neil Young klinkt na al die jaren nog altijd als Neil Young. Zijn nasale stem is al die jaren exact hetzelfde gebleven en ook zijn gitaarspel is al even klungelig (en daardoor even charmant) als voorheen. Ook tekstueel moet je niet rekenen op enige verandering: simplistisch is hier het key-woord.

Hoogtepunten zijn het ruige 'Walk with me', het aanslepende 'Someone's gonna rescue you', het accoestische 'love and war' (n typisch moraliserend Neil Young nummer) en 'hitchhiker', een nummer dat uit de archieven werd opgediept. Opmerkelijk: de meeste nummers zijn redelijk kort gehouden, waardoor de totale duur van de cd niet uitstijgt boven de 35 minuten...

De bijhorende film, ofte de live versie van de CD en opgenomen in het huis van Lanois, gaf me een schok. Neil Young speelt solo de hele CD. Het leek wel alsof de artiesten waarmee hij zich normaal omringt (wanneer komt er nog eens een plaatje tesamen met Crazy Horse?) er allemaal niet meer zijn. Het deed me beseffen dat deze levende legende oud begint te worden... En ik samen met hem. Laten we hopen dat er nog veel nieuw werk mag volgen.


Some see life as hope eternal
Some see life as a business plan
Some wish some would go to hells inferno
For screwing with their life in freedom land

01. Walk With Me
02. Sign Of Love
03. Someone’s Gonna Rescue You
04. Love And War
05. Angry World
06. Hitchhiker
07. Peaceful Valley Boulevard
08. Rumblin

06-10-10

Concert MGMT, AB Brussel (3 oktober 2010) - Bespreking en setlist

Vorige week mocht GVA Guns 'n Roses de grond in boren, deze week doet de Standaard hetzelfde met MGMT. Hun argement: MGMT kopieert schaamteloos sixties-pop zonder daar iets aan toe te voegen... Toegegeven, ze klinken jaren 60 achtig: psychedelisch en retro. Alleen klinkt elke band wel zoals zijn/haar grote voorbeeld. Iedereen wordt immers - of hij het nu wilt of niet - beinvloedt door anderen. Zolang men daar een eigen toets aan geeft, vind ik dat best ok.

Maar laten we bij het begin beginnen: The Dum Dum Girls. Hun cd klinkt fantastisch en daarom was ik vol verwachtingen. Vier sexy meisjes in hotpants en netkousen, dat kan niet fout gaan. Dacht ik. Alleen leken al die liedjes live zo op elkaar. Bovendien vond ik ze nogal inspiratieloos en makjes... Jammer.

Wat een verschil met MGMT. Reeds bij de eerste noten stond iedereen happy op en neer te springen.

Zanger Andrew Vanwyngarden en toetsenist Ben Goldwasser schuwden vorige zondag de hits uit het eerste album niet. Gelukkig maar, want het zijn stuk voor stuk klassiekers. Nummers waarvan de band luid verkondigde dat ze ze al beu gespeeld zijn. In dat opzicht is MGMT slaaf van hun eigen succes. Want ze niet spelen, is geen optie. Dat pikken de fans niet.


In die context is het dan ook niet verwonderlijk dat de nieuwste plaat ietsje anders klinkt dan de voorganger. 'Congratulations' is bijvoorbeeld een sarcastische knipoog t a v het megasucces dat de groep te beurt is gevallen en compleet overdonderd heeft.

Ik had gelezen dat MGMT live een beetje vals klinkt en dat hun muziek vrij rommelig is (commentaren in de pers na hun optreden in de Botanique eerder dit jaar), maar voorbije zondag was daar niks van te merken.

Ook de visuals op het grote doek achter het podium waren indrukwekkend. Enige "minpuntje" : ik had verwacht dat de groepsleden zich origineel zouden kleden. Niks van dat, nu zagen ze er redelijk normaal, saai en nerdy uit. Maar dit terzijde.

Hoogtepunt van het concert waren 'electric feel' (fantastische discorock), 'kids' (met een pompende bas) en het nieuwe 'congratulations'. Oops, vergeet ik toch wel superhit 'Time to pretend' zekers, een nummer dat de hele zaal in extase bracht.

Opmerkelijk: de band speelde maar liefst een kleine 2 uur. Voor mij mocht het iets minder lang duren, want af en toe had ik moeite mijn aandacht er bij te houden.

 
Setlist

Weekend Wars
It's Working
The Youth
Flash Delirium
Electric Feel
Song For Dan Treacy
Of Moons, Birds & Monsters
Congratulations
Time To Pretend
4th Dimensional Transition
Siberian Breaks
Kids
The Handshake
---
Destrokk
I Found A Whistle
Brian Eno

Fiche

Concert: MGMT
Locatie : Ancienne Belgique Brussel
Datum : Zondag 4 oktober 2010
Oordeel : 4 / 5