tumblr analytics

27-06-13

concert the National ( Koninklijk circus Brussel - 26 juni 2013 )

 

the national,national,live,concert,cirque royal,koninklijk circus,bespreking


The National brengt als festivaltopper zonder probleem massa's mensen op de been. Jammer, zouden we haast zeggen, want de groep is op zijn best in een meer intiemere omgeving. Bewijs daarvan hun twee uur durend concert van voorbije dinsdag in het Koninklijk Circus: grandioos en meeslepend. 

De set werd opgebouwd rond 'trouble will find me', intussen reeds het zesde en nagelnieuwe zesde album. Je zou het haast vergeten: de band die bekendheid verwierf met ‘Bloodbuzz Ohio’ staat reeds 14 jaar op het podium en is al die jaren trouw gebleven aan hun oh zo typische getormenteerde sound. 

Mat Berninger ziet er misschien uit als prins Filip: serieus uiterlijk met stoppelbaard en bril en onhandig ijsberend als een opgesloten dier. Maar eenmaal de vele glazen wijn hun werk begonnen te doen, veranderde die ernstige persoon in een heus rockidool: microfoon op de grond smakken, schreeuwen (‘Squalor Victoria’) en - zoals we het na een viertal optredens intussen al gewoon zijn - het publiek induiken voor een wandeling tot achteraan in de zaal (‘Mr November’). Even traditioneel: het accoustisch onversterkt gespeelde slotnummer 'Vanderlyle crybaby geeks'. 

Live klinkt de band een stuk potiger dan op CD. De twee gitaristen bouwen bij momenten een heuse wall of sound ('humiliation') en werden bij momenten bijgestaan door twee blazers. In de meeste gevallen een geslaagde combinatie. Alleen 'bloodbuzz ohio' viel daardoor ietwat tegen. 

Toch waren het vooral de intiemere nummers die ons bijgebleven zijn ('I need my girl' en 'start a war').  

Goed gevonden: de enorme videowall waarmee je de band vlak voor het optreden vanuit de kleedkamer naar het podium kon volgen.

Kortom: een uitgebreide set waarvan vooral de echte fans genoten. De modale muziekliefhebber zal vooral genieten van een ingekorte festival-set. Zoals volgende week op Rock Werchter bijvoorbeeld...

 

Setlist:

I Should Live In Salt 

Don't Swallow the Cap 

Bloodbuzz Ohio 

Mistaken for Strangers 

Sea of Love 

Slipped 

Afraid of Everyone 

Conversation 16 

Squalor Victoria 

I Need My Girl 

This is the Last Time 

All the Wine 

Abel 

Pink Rabbits 

Start a War 

Graceless 

About Today 

Fake Empire 

Bis:

Humiliation 

Sorrow 

Mr. November 

Terrible Love 

Vanderlyle Crybaby Geeks (Acoustic)

23-04-11

Concert Arsenal @ AB Brussel ( setlist, youtube en bespreking - 21 april 2011 )

Nog voor hun nieuwe cd in de winkel lag en nog voor er ook maar één single bekend was, wist Arsenal de Ancienne Belgique maar liefst 4 keer uit te verkopen. Ook de tickets voor het vijfde concert vliegen momenteel de deur uit. Arsenal is hot, daar kan geen twijfel meer over bestaan.  Het is dan ook logisch dat ze op vrijdag 1 juni Werchter mogen afsluiten.

Maar kunnen ze die status ook waarmaken? Wij namen een kijkje in de AB…

 

Ook al heeft Arsenal met Lokemo zichzelf niet heruitgevonden, toch horen we op het plaatje een ander geluid. De zomerse zuid-europese ritmes behoren tot het verleden, wat overblijft: een blank klinkend plaatje dat nu eens schreeuwerig is en dan weer introvert.

Ook voor de nieuwe plaat koos de band voor een aantal gastartiesten:  Mike Ladd, Shawn Smith, Johnny Whitney van Blood Brothers en Mélanie Pain van Nouvelle Vague. Leuk omdat er daardoor gezorgd wordt voor afwisseling, minder leuk omdat het live allemaal niet ietsje anders klinkt.  Bovendien is John Roan geen al te grote zanger. Maar niet getreurd, met zijn enthousiasme compenseert hij dit meer dan voldoende. Wat een energie heeft die man !  Vooral ‘Lotuk’ en ‘Personne ne bouge!’ klonk een stuk slechter dan de studioversie,  maar veroorzaakten toch in de zaal uitzinnige taferelen.

We kregen een mix te zien tussen oud en nieuw materiaal.  Gastoptredens waren er van Johnny Whitney en Mélanie Pain. Die laatste stond een beetje verloren op het grote podium. Haar ‘Fear of Heights’ zorgde welliswaar voor een rustpunt, maar het nummer ging verloren tussen al het andere geweld. Ook over Johnny Whitney waren de meningen verdeeld. De hyper-energieke zanger schreeuwde zich door ‘High Venus’ en titelsong ‘Lokemo’. Voor mij een welgekomen tussendoortje, maar de rest van het publiek dacht daar duidelijk anders over: zij bleven er ijzig kalm bij.

Het mag duidelijk zijn: vooral het oude materiaal deed de zaal ontploffen. Zelden zo’n uitzinnig publiek gezien en ook John was er door aangedaan: “Topzaal, top publiek, topfans” wist hij nog net uit te kramen. “Top dat jullie massaal onze plaat gekocht hebben. Respect!” klonk het met een opvallen Gents accent…

En de zaal ging compleet uit de bol. De reacties waren zo hevig, dat de band noodgedwongen een tweede keer terug moest komen, voor een reprise van ‘Lotuk’ en ‘Melvin’. De nummers klonken daarbij nog heftiger dan voorheen !!!

SETLIST:
Melvin
Satellites
Estupendo
Longee
High Venus
Lokemo
Saudade
The Coming
Fear of Heights
Pacific
Lotuk
Personne ne Bouge!
One Day At A Time

BIS
Switch
Mr Doorman
Glitter & Gold

BIS2
Melvin (reprise)
Lotuk (reprise)

( Concert arsenal - ancienne belgique Brussel - 21 april 2011 )

13:32 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arsenal, ab, brussel, concert, 2011, bespreking, setlist, youtube |  Facebook |

09-02-11

CD: Adèle, 21 (2011)

adèleAdèle heeft de laatste jaren steeds in de schaduw van Duffy mogen kamperen. Het was en is een bescheiden meisje met een indrukwekkende stem. 'Chasing pavements' veroverde de wereld, maar verder bleef het opvallend stil. Te jong, te veel concurrentie...

Met haar nieuwste CD '21' probeert het rosse zwaargewicht zich wat meer op de voorgrond te positioneren. Haar laatste single 'rolling in the deep' huist al een tijdje bovenaan in de top 50 en doet het beste verwachten mbt haar nieuwe cd.

Die CD bewijst meteen dat Adèle Adkins gegroeid is. Alles klinkt een beetje volwassener én gedurfder. De brave soulpop van weleer is moeten wijken voor heuse R&B, nummer met diepgang. Ook al blijft het hier en daar net iets teveel cliché.

De plaat werd opgenomen samen met de legendarische producers Rick Rubin (Johnny Cash) en Paul Epworth (Bloc Party). Inspiratiebronnen waren Wanda Jackson, hoofdthema: liefdesverdriet. "Ik verwacht teveel van mijn mannen, zodat we het nooit lang met elkaar uithouden."

Conclusie: leuk plaatje met wat mij betreft iets teveel ballades. Na een aantal nummers was ik de stem van Adèle meer dan beu.

Tracklist
1. Rolling In The Deep
2. Rumour Has It
3. Turning Tables
4. Don't You Remember
5. Set Fire To The Rain
6. He Won't Go
7. Take It All
8. I'll Be Waiting
9. One And Only
10. Lovesong
11. Someone Like You

Quote :
"I'm very excited, nervous, eager, anxious but chuffed to announce my new album! It's taken a while and it knocked me for six when writing it. It's different from "19", it's about the same things but in a different light. I deal with things differently now. I'm more patient, more honest, more forgiving and more aware of my own flaws, habits and principles. Something that comes with age I think. So fittingly this record is called "21". The whole reason I called my first album "19" was about cataloging what happened to me then and who I was then, like a photo album you see the progression and changes in a person throughout the years".

12:50 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: adèle, adele, 21, cd, bespreking |  Facebook |

24-11-10

Concert The National, Ancienne Belgique Brussel ( 21 november 2010 ) + setlist

Eigenlijk kan ik me er hier makkelijk vanaf maken. Lees mijn stukje over het optreden van de National op Pukkelpop. Wat ik toen geschreven heb, geldt ook nu nog : prachtig gezongen, fles wijn, neurotisch heen en weer geloop...




Toch zijn er enkele verschilpunten:
- Ik kan de meeste liedjes nu uit mijn hoofd meezingen. Op die manier beleef je het concert op een andere en intensere manier.

- De band was in een vrolijke en communicatieve bui. De interactie tussen Dessner en Berninger was bij momenten hilarisch !

- Het grote scherm achter de band waarop schitterende beelden geprojecteerd werden. In 1 woord: wow.

- De ancienne belgique is intiemer en kleiner dan bijvoorbeeld de weide van Pukkelpop. Het klonk dan ook allemaal een pak beter. Het leek bovendien alsof de band zich beter op hun gemak voelden.

- Twee blazers waren aan de groep toegevoegd. Hoefde voor mij niet echt.

- We kregen een uitgebreide setlist te horen. Praktisch alle nummers van 'high violet' passeerden de revue. Vervelen deed het niet. Alles klonk even sterk. Chapeau !!!

Mijn persoonlijke favoriet: 'conversation 16', een nummer over kannibalen. Ook leuk: MAtt die tijdens 'mr November' een duik neemt in het publiek, helemaal tot achteraan de geluids'toren' en het accoustische 'Vanderlyle crybaby geeks'.

Benieuwd hoe het gaat klinken binnenkort in Vorst...

Setlist :

Runaway
Anyone's Ghost
Mistaken For Strangers
Bloodbuzz Ohio
Brainy
Slow Show
Squalor Victoria
Afraid Of Everyone
Available
Conversation 16
Sorrow
Apartment Story
Daughters Of The Soho Riots
England
Fake Empire
About Today

bis:
Mr. November
Terrible Love
Vanderlyle Crybaby Geeks

15:49 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, national, the national, bespreking, gig |  Facebook |

18-11-10

Concert M.I.A. ( trix, Antwerpen - 15 november 2010) , bespreking

Kala (nvdr: de vorige CD van M.I.A.) heb ik een aantal jaren geleden grijs gedraaid. Vandaar dat ik dolenthousiast was, toen ik vernam dat M.I.A. naar de Trix in Antwerpen kwam.


M.I.A. ofte Mathangi "Maya" Arulpragasam is de dochter van een Tamil activist (Sri Lanka). De meid heeft als kind dan ook een boel geweld en aanslagen meegemaakt. Niet verwonderlijk dat ze samen met haar moeder Sri Lanka ontvlucht is en als vluchteling in Londen ging wonen. Het levert haar in ieder geval heel wat thema's voor liedjes op.  Het meisje is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Mensen die haar 'credibility' proberen onderuit te halen, mogen steevast op een hevige reactie rekenen. Zo werd de gsm nummer van een journalist die een beetje te lastig deed op haar twitter gepost.

Maar dit terzijde. M.I.A. wist ons vorige maandag op alle vlakken te verrassen. Ze zag er niet uit met haar groene fluo pruik. Ze leek wel een travestiet. Ook de dansers vielen op met hun grappige moves. De trix daverde en dat mag je letterlijk nemen. De decibelmeter ging meermaals in het rood en de sound verdronk in de loeiharde bassen. Geen wonder dat M.I.A.'s stem amper verstaanbaar was.

De show kwam traag op gang met een twintig minuten durende DJ set. In het begin best leuk, maar het duurde allemaal nogal lang. Opener 'Born Free' knalde: hevige metalriffs en een lichtspectakel om U tegen te zeggen. Wat volgde was een wervelende show waarbij hits niet geschuwd werden. Het publiek liet zich steeds meer meeslepen door het spectakel. Voor 'Boyz' mocht een groot aantal mensen het podium op. En toen ging het mis: een stroompanne die een dikke tien minuten duurde. De magie was ineens verdwenen.

Na die gedwongen pauze kwam het allemaal nogal traag op gang. Ondanks hits 'Paper planes' en 'Galang'. En toen M.I.A. een kwartiertje later het podium verliet, was dat definitief. Geen bis-nummers dit keer (was ze teleurgesteld?), waardoor we een beetje op onze honger bleven zitten...

Kortom: een bizar concert dat ons met een wrang gevoel achter liet: verrassend om zien, maar af en toe té chaotisch en té bombastisch.

17:43 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: m.i.a., bespreking, gig, trix, antwerpen |  Facebook |

05-11-10

Concert Hurts, Botanique Brussel (30 oktober 2010) (bespreking, setlist en clip)

Zelden zo veel homo's bij elkaar gezien, als bij het concert van Hurts vorige zaterdag in de Botanique. Stuk voor stuk knappe mannen, en juist daarom een grote teleurstellend voor ons vrouwen. Omdat je weet dat je toch geen kans maakt. Maar dit even terzijde :)


Hurts is de voorbij maanden aan een steile opgang begonnen. Geen wonder dat hun concert daar in de Botanique in no time uitverkocht was. Maar niet getreurd, wie er niet bij was, krijgt 1 maart een herkansing in de AB. Snel zijn is ook nu weer de boodschap.

De band bestaat uit het uit Manchester afkomstige exentrieke duo Theo Hutchcraft en Adam Anderson. Ze hullen zich voor hun optredens steevast in strakke maatpakken, waardoor ze er uit gaan zien als kelners uit een chique driesterren-restaurant. Leonardo di Caprio look-alikes! was de commentaar van mijn schatje en zij kan het weten :).

Hun muziek klinkt jaren 80 electropop-achtig. Denk bijvoorbeeld in dat verband aan de Pet Shop Boyes of OMD. Maar niet getreurd, hun muziek klinkt een stuk beter. Theo heeft een stem om u tegen te zeggen. Wat we in de Botanique te zien kregen was dan ook meer dan ok. Absolute toppers: de twee hits 'wonderful life' en 'better than love'. Verrassend ook was 'Verona' en in het biezonder de opera stem van de achtergrond-zanger (die voor de rest van de tijd als een standbeeld stokstijf bleef staan).

Eentje om terug te zien! 1 maart in de AB, niet vergeten !

Setlist :

Unspoken
Silver Lining
Wonderful Life
Happiness
Blood, Tears & Gold
Evelyn
Sunday
Verona
Devotion
Confide In Me
Stay
Illuminated
Better Than Love

Fiche :

Concert: Hurts
Locatie: Botanique Brussel
Datum: 30/10/2010
Ons oordeel: 4/5

14:15 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, botanique, brussel, hurts, 2010, bespreking, gig, setlist |  Facebook |

12-10-10

Concert Natalia Kills & Kelis ( Muziekodroom Hasselt, zondag 10 oktober 2010)

Kelis' haar muziek heeft een hele metamorfose doorstaan. Van de R&B en hiphop-ster die ze gisteren was, blijft vandaag de dag niets meer over. Kelis vond het nodig om een totaal andere richting in te slaan. Dance vol knallende beats, dàt is nu haar ding. "Ik maak gewoon muziek. of dat nu dance, hip hop of nog iets anders is, daar ben ik niet mee bezig."

Velen keken zondag dan ook nogal raar op en waren naar ik vermoed redelijk teleurgesteld. Het werd een heus dance-feestje, daar kan je niet aan twijfelen. Jammer genoeg dat het gedreun van de bassen domineerde en Kelis haar soulstem totaal naar de achtergrond bombardeerde. Bovendien heb ik ook mijn twijfels over de 'live' zanpartijen. Bandwerk is vandaag de dag een pest aan het worden.

Voor de gelegenheid had Kelis zich in een strak wit pakje gehesen. Het was geen zicht. Zeker niet toen de zangeres na een half uurtje redelijk veel begon te zweten. Drie vochtplekken (op haar twee borsten en tussen haar benen) waren het niet al te fraai ogend resultaat.

Hoogtepunten van een al bij al teleurstellend concert: 'scream', 'Acapella' en de 'Holiday (Madonna) / Milkshake' mix.

Misschien nog een laatste woordje over het voorprogramma 'Natalia Kills'. Kills is een veelbelovend debuterend groepje. Opvallen doen ze vooral door hun act: ze verschijnen in lingerie op het podium. Ideaal om op te vallen, maar eigenlijk een beetje goedkoop.

06-10-10

Concert MGMT, AB Brussel (3 oktober 2010) - Bespreking en setlist

Vorige week mocht GVA Guns 'n Roses de grond in boren, deze week doet de Standaard hetzelfde met MGMT. Hun argement: MGMT kopieert schaamteloos sixties-pop zonder daar iets aan toe te voegen... Toegegeven, ze klinken jaren 60 achtig: psychedelisch en retro. Alleen klinkt elke band wel zoals zijn/haar grote voorbeeld. Iedereen wordt immers - of hij het nu wilt of niet - beinvloedt door anderen. Zolang men daar een eigen toets aan geeft, vind ik dat best ok.

Maar laten we bij het begin beginnen: The Dum Dum Girls. Hun cd klinkt fantastisch en daarom was ik vol verwachtingen. Vier sexy meisjes in hotpants en netkousen, dat kan niet fout gaan. Dacht ik. Alleen leken al die liedjes live zo op elkaar. Bovendien vond ik ze nogal inspiratieloos en makjes... Jammer.

Wat een verschil met MGMT. Reeds bij de eerste noten stond iedereen happy op en neer te springen.

Zanger Andrew Vanwyngarden en toetsenist Ben Goldwasser schuwden vorige zondag de hits uit het eerste album niet. Gelukkig maar, want het zijn stuk voor stuk klassiekers. Nummers waarvan de band luid verkondigde dat ze ze al beu gespeeld zijn. In dat opzicht is MGMT slaaf van hun eigen succes. Want ze niet spelen, is geen optie. Dat pikken de fans niet.


In die context is het dan ook niet verwonderlijk dat de nieuwste plaat ietsje anders klinkt dan de voorganger. 'Congratulations' is bijvoorbeeld een sarcastische knipoog t a v het megasucces dat de groep te beurt is gevallen en compleet overdonderd heeft.

Ik had gelezen dat MGMT live een beetje vals klinkt en dat hun muziek vrij rommelig is (commentaren in de pers na hun optreden in de Botanique eerder dit jaar), maar voorbije zondag was daar niks van te merken.

Ook de visuals op het grote doek achter het podium waren indrukwekkend. Enige "minpuntje" : ik had verwacht dat de groepsleden zich origineel zouden kleden. Niks van dat, nu zagen ze er redelijk normaal, saai en nerdy uit. Maar dit terzijde.

Hoogtepunt van het concert waren 'electric feel' (fantastische discorock), 'kids' (met een pompende bas) en het nieuwe 'congratulations'. Oops, vergeet ik toch wel superhit 'Time to pretend' zekers, een nummer dat de hele zaal in extase bracht.

Opmerkelijk: de band speelde maar liefst een kleine 2 uur. Voor mij mocht het iets minder lang duren, want af en toe had ik moeite mijn aandacht er bij te houden.

 
Setlist

Weekend Wars
It's Working
The Youth
Flash Delirium
Electric Feel
Song For Dan Treacy
Of Moons, Birds & Monsters
Congratulations
Time To Pretend
4th Dimensional Transition
Siberian Breaks
Kids
The Handshake
---
Destrokk
I Found A Whistle
Brian Eno

Fiche

Concert: MGMT
Locatie : Ancienne Belgique Brussel
Datum : Zondag 4 oktober 2010
Oordeel : 4 / 5

28-08-10

Avi Buffalo @ Pukkelpop 2010

Avi Buffalo verwijst in zowat alles naar idool Neil Young. Buffalo zou betrekking kunnen hebben op Buffalo Springfield, de groep waarmee Neil doorbrak en ook hun songs doen denken aan de grootmeester: de stem, de krakerige gitaren en de fuzz en distortie waarmee het laatste nummer eindigde.

Maar, en dat bleek al snel duidelijk : de band mist nog wat maturiteit. Geef ze nog enkele jaren en het komt wel goed. 

Setlist :

Coaxed
5 Lil
Truth
What’s In It for
Can’t I Know
Summer
Remember Last

( Avi Buffalo, vrijdag, club - ons oordeel : 3 / 5 )

27-08-10

White lies @ Pukkelpop 2010

White Lies en zanger Harry McVeigh in het biezonder hoort thuis in het rijtje van Joy Division achtige bands zoals bijvoorbeeld Editors. Alleen is de band bij lange nog niet zo groot en moeten ze het nog voor een stuk hebben van de goodwill van het publiek. Sympathiek zijn ze zeker, maar of dat voldoende is?

Het is en blijft wachten op nieuw materiaal...

A Place To Hide 
Holy Ghost
To Lose My Life
Streetlights
E.S.T.
Is Love 
Unfinished Business
Bigger Than Us
Death
Farewell To The Fairground

( White lies, vrijdag, main stage - ons oordeel : 3,5 / 5 )