My life is music

Vorig jaar nog een nobele onbekende, dit jaar door de BBC uitgeroepen tot sound of 2012. Het verhaal van Michael Kiwanuka, een brit met Oegandese roots, is er eentje van de juiste persoon op de juiste plaats.

Want retro is de nieuwe hype. Met zijn vilthoed, hemd en dikke bretellen lijkt Michael zo jaren zestig. Sommigen noemen hem een reincarnatie van Otis Redding en consoorten, maar zover willen we niet gaan. Een gouden stem, dat heeft hij zeker. Zijn liedjes klinken allemaal intiem en breekbaar. Heel minimalistisch allemaal, ook op momenten waarop Michael zich laat begeleiden door een vijfkoppige band.

Kiwanuka wist de hele AB zo stil te krijgen dat enkel het geluid van een vallend bekertje te horen is. Het diverse publiek genoot duidelijk, net als wij... En toch waren we niet overdonderd. Daarvoor miste de set een beetje power en afwisseling. De hoogtepunten van de avond waren dan ook niet toevallig de iets meer up tempo nummers: opener "I'll get along" en vooral de Bill Withers cover "I don't know". "Worry walks beside me" viel op door de combinatie tussen getormenteerde stem en electrische gitaar, terwijl "rest" en "I won't lie" dan weer zonder band werden gebracht.

Benieuwd hoe dit op een heus festival genre Rock Werchter gaat onthaald worden.

De setlist:

I‘ll Get Along 
I Need Your Company 
Always Waiting 
Tell Me a Tale 
( Bandvoorstelling )
Worry Walks Beside Me 
Bones 
May this be love (Waterfall)  (Jimi Hendrix cover)
Rest 
I Won‘t Lie
Home Again 
I Don‘t Know ( Bill Withers cover )

Bis:
Lasan

"On the 6th day, God created Skrillex. It was f*cking awsome!!!!! " "I never realised how horrible Skrillex was until now"

Geen enkele ster die vandaag de dag zo'n tegenstrijdige reacties uitlokt als het dubstepfenomeen Skrillex. Je vindt hem leuk of je haat hem, een tussenweg is er niet. En toch is Sonny Moore, de man achter Skrillex, maar een doodgewone verlegen jongen. Mysterieus ook, omdat Sonny bijna niks vrijgeeft over zijn privéleven. Veel meer dan dat hij samenhokt met Ellie Goulding en dat hij in een vorig leven leadzanger was van een post hardcore band (From First to Last) weten we niet... Hoeft ook niet.

Sonny Moore is een half-god, net zoals Kurt Cobain dat in de jaren '90 was. De grunge generatie gaat me nu waarschijnlijk verketteren, want iemand die zijn ding doet met een laptop lijkt onecht en steriel. Feit is wel dat Skrillex mee de sound van 2012 bepaalt en dat hij daarom geschiedenis schrijft.

Hoe je die sound moet omschrijven aan een buitenstaander, weet ik niet. Velen noemen het dubstep, maar het is veel meer dan dat. Het is een mengeling van uiteenlopende stijlen, gaande van klassiek tot electro, dubstep en rock. Hoofdingredient en enige constante: die hakkende bass-lijn, aggressief, smerig en vol distortion... een geluid dat in je lijf kruipt en dat mag je letterlijk nemen. Skrillex weet als geen ander populaire deuntjes en samples te integreren tot een groter geheel. 'Breakn' A Sweat' bijvoorbeeld is het resultaat van een unieke samenwerking met(de overblijvende leden van) the Doors. 'Make it bun dem' is dan weer een mix tussen reggae en dubstep: een nummer dat Skrillex schreef tesamen met de jongste zoon van reggaelegende Bob Marley. Het is juist het - volgens velen ongeoorloofd - gebruik van die herkenbare deuntjes die van Moore een wereldster heeft gemaakt.

Het volledige verslag lees je hier.

Foto's vind je op onze facebookpagina, klik hier.

Vorige zaterdag werd in het limburgse Bilzen 'Emotions' georganiseerd. Emotions is een gratis festival dat jaarlijks zo'n 4000 muziekliefhebbers lokt, hoofdzakelijk pubertjes die door hun ouders braafjes voor de deur worden afgezet en opgehaald. Het festival was netjes onderverdeeld in een dance- en rock-gedeelte met ondermeer Geppetto and the whales, School is Cool en Hof van Commerce (dat in extremis CPEX verving) als headliners.

Geppetto and the whales is een relatief jong groepje dat vorige maand nog in de finale van Humo's rock rally stond. Winnen deden ze niet, maar met 'Juno' hebben ze alvast hun eerste hit te pakken. Hun muziek is een mix van Mumford and sons (de banjo), Arcade fire (de gedrevenheid) en Fleet foxes (de samenzang). Kortom, een originele sound waarmee de heren het nog ver gaan schoppen.

School is cool won die rock rally wel. Twee jaar geleden al, maar de band kwam nu pas met hun debuutalbum 'entropology'. Maar niet getreurd, de vele hits op dat album staan garant voor denderende optredens:  'In want of something', 'new kids in town', 'The world is gonna end tonight' en 'warpaint'. In weze verschilde het concert van voorbije zaterdag niet veel van dat in Genk enkele maanden terug en dus kunnen we ons er vrij snel vanaf maken door te verwijzen naar ons postje hierover. Luiheid is een mooie deugd, niet? (klik hier)  Oh ja: het was leuk om dat jong schoolgaande volkje massaal 'school is cool' te horen scanderen. Alleen weet ik niet of ze wel beseften wat ze riepen.

Het hof van commerce stond voor een redelijk onmogelijke opdracht om als west-vlaamse band de limburgse harten te veroveren. "Limburgers en West-Vlamingen twee handen op nen buik, wa maakt het eigenlijk nog uit, welk accent ik nu gebruik" ?

Na zeven jaar afwezigheid staan de heren er weer, mét nieuwe CD en een boel leuke singles. Veel is er niet veranderd: DJ 4T4 staat nog altijd als een priester achter zijn scratchtafels en Buyse + Kowlier huppelen energiek over het ruime podium. Puur entertainment met vooral naar het einde toe een ongekende explosie van hits: 'zonder totetrekkerie', 'dommestik en levrancier', 'niemand grodder'  en het nieuwere 'Stuntman' en 'wupperbol'. Verstaan doen we het niet, maar toch zijn we er wild van. Het belooft een leuke festivalzomer te worden.

Lang geleden dat we de ancienne belgique zo uitzinnig hebben gezien als vorige week bij example. Het waren toestanden die ons bij momenten aan Faithless deden denken. Net als Maxi Jazz is Example geen groot zanger, maar weet hij als geen ander zijn publiek op te hitsen.

Maar daar houdt ook enige gelijkenis op. De stijl van Example is een mengeling tussen dance, rap en pop. Een mix die aanslaat. 

Gemakkelijkshalve kunnen we de setlist onderverdelen in twee delen: het stuk voor en na de pauze. En het moge duidelijk zijn, het is vooral het tweede deel dat voor eeuwig in ons geheugen gegrift staat. Stay Awake, The way, Natural disaster en hitsingle Changed the way you kiss me zijn stuk voor stuk klasse-nummers, voor de gelegenheid overgoten met een extra techno-sausje.

Brussel ging compleet uit zijn dak. We waren een "bouncy" publiek...

Setlist :

Skies Don't Lie 
See The Sea 
Won't Go Quietly (With Remix) 
Never Had a Day 
Midnight Run 
Playing in the Shadows 
Shot Yourself In The Foot Again 
Wrong in the Head 
Hooligans 
Watch The Sun Come Up (With Remix) 
Kickstarts 

Bis:

Whisper (An21 & Max Vangeli cover)
Stay Awake (into remix) 
The Way (into remix) 
Natural Disaster (into remix) 
Changed The Way You Kiss Me

Het allereerste solo-optreden van Jack White was dit weekend te zien tijdens de Amerikaanse televisieshow ‘Saturday Night Live’. De amerikaanse zanger uit Nashville presenteerde er twee singles uit het nog te verschijnen album ‘Blunderbuss’: ‘Love Interruption’ en het nieuwe ‘Sixteen Saltines’, twee totaal verschillende nummers.

Jack White speelt op vrijdag 29 juni op Rock Werchter, het enige opytreden in de Benelux deze zomer. 

Kasabian is in Engeland een topband die de vergelijking met Oasis best kan doorstaan. Ze spelen er in grote arena's en sluiten steevast de grootste festivals af. Hier bij ons wou het voorlopig niet lukken. Maar daar lijkt verandering in te komen. Hun laatste album Velociraptor is een schot in de roos en het snel uitverkocht concert in het Koninklijk Circus doet vermoeden dat ook de festivals deze zomer plat zullen gaan.

Het Cirque Royal (zoals de franstalingen onder ons dat mooi zeggen) is een redelijk klein en intiem zaaltje. Op papier biedt dit een boel mogelijkheden, zeker qua akoestiek en sfeer. Over het eerste waren we een beetje teleurgesteld. Het geluid stond zo luid, dat onze oren er van pijn deden. Jammer, want daardoor ging de finesse van een aantal songs verloren.

Maar gelukkig zat het qua sfeer best snor. Tom Meighan heeft de attitude van een Liam Gallagher en weet als geen ander zijn publiek op te hitsen. Kasabian is in Engeland niet voor niks uitgeroepen tot best live act van het moment. 

Het concert opende stevig met 'days are forgotten' en 'shoot the runner'. Als opwarmer kon dat tellen. En toen moesten de echte hits nog komen: 'where did all the love go?', 'Club foot', 'rewired'... te veel om op te noemen. Maar ook de rustigere nummers zijn best leuk om zien: 'goodbye kiss' en het door songwriter Sergio Pizzorno gebrachte 'la fée verte'. 

Het publiek: dolenthousiast. Het hele optreden door springen en meebrullen... lang geleden dat we nog eens zo'n sfeertje hadden meegemaakt. 

Het beste kwam, hoe kan het ook anders, op het einde: 'LSD' werd al uit volle borst meegezongen, maar het was 'fire' dat het koninklijk circus in een echte feestzaal deed veranderen.

Kasabian is deze zomer ondermeer te zien op Rock Werchter (zaterdag 30 juni). Allen daarheen!

Setlist

Days Are Forgotten 

Shoot the Runner 

Velociraptor 

Underdog 

Where Did All the Love Go? 

Misirlou (Dick Dale and His Del-Tones cover)

I.D. 

Take Aim 

Club Foot 

Re‐Wired 

Empire 

La Fée Verte 

Fast Fuse 

Goodbye Kiss 

L.S.F. (Lost Souls Forever) 

Bis:

Switchblade Smiles 

Vlad the Impaler 

Fire 

Gisteren stond Kasabian in het koninklijk circus (Brussel). Enkele foto's...

Bekijk hier het volledige album