tumblr analytics

19-10-11

Concert: Jonathan Jeremiah @ Botanique Brussel (17/10/2011)

Eindelijk nog eens de tijd gevonden voor een optreden. En wat voor een: Jonathan Jeremiah. De man heeft net zijn eerste album 'A solitary man' uit met als bekendste singles 'happiness' en 'heart of stone'. Het zijn twee nummers die de laatste weken grijs gedraaid werden op stubru. Geen wonder dus dat de Rotonde in de Botanique uitverkocht was.

Jonathan Jeremiah is misschien niet echt een zanger die tot onze verbeelding spreekt. Maar door de schitterende locatie én het feit dat de man zich liet vergezellen van een zeskoppige (!) band, was dit een optreden dat je gezien moest hebben.

Die band bestond ondermeer uit de traditionele bas, gitaar en drumcombinatie, aangevuld met een piano, cello en schuiftrompet én Jonathan zelf op n akoestische gitaar. Deze combinatie zorgde voor een warm en vol geluid dat in de Rotonde perfect tot zijn uiting komt. De man, die er als een moderne messias uitziet met zijn lang haar en baard, heeft een indrukwekkende, zeg maar perfecte, stem die veel weg heeft van Nick Drake en Ray Lamontagne (om er maar twee te noemen). Zijn songs zijn stuk voor stuk zelf geschreven, op het eerste gezicht simpel, maar heel oprecht en recht uit het hart.




Schitterend waren onder meer "if you only" en "see (it doesn't bother me)" waar de sfeer in hoofdzaak bepaald werd door de sfeervolle begeleiding van de band. Net op het moment dat we ons afvroegen hoe dit alles akoestische zou klinken, joeg Jonathan zijn bandleden van het podium voor een intiem drieluik “Stormy”, “Sweet sunshine” en “A solitary man”. Voordien was ook "happiness" al de revue gepasseerd. De hit kreeg een indrukwekkende trompetsolo mee, wat door het aanwezige publiek enthousiast werd onthaald. Een schitterend publiek trouwens dat praktische het hele optreden aandachtig bleef en niet enkel gekomen was voor "heart of stone".

Last but not least, Jonathan Jeremiah komt uitermate sympathiek over en schuwde de interactie met het publiek niet. Ook na de show nam hij uitvoerig de tijd voor al de fans en ging hij gewillig met iedereen op de foto.

Tot slot nog een speciale vermelding voor Jodie Marie, het voorprogramma. Met "Volg me op twitter" sloot ze haar korte set af. Zullen we zeker doen ! 

( een setlist van het concert hebben we nog niet )

18-10-11

Foto's: Jonathan Jeremiah @ Botanique Brussel (17/10/2011)

 

jonathan jeremiah

Klik hier voor het complete album

05-08-11

Foo Fighters Live concert 2011 - full set ( R1 Big Weekend )

Nog een kleine twee weken en we staan met zijn allen weer te huppelen op de Pukkelpop-weide in Kiewit. Tijd om ons grondig voor te bereiden en hoe kunnen we dat beter doen dan te kijken naar de integrale weergave van een Foo Fighters concert. Anderhalf uur lang je meest favoriete muziek, daar zeggen we niet neen tegen !

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 


In dit geval betreft het de integrale weergave van het Radio 1 Big Weekend concert  @ Carlisle (UK).


Set list:
1 - Bridge Burning
2 - Rope
3 - All my Life
4 - My Hero
5 - Learn to Fly
6 - White Limo
7 - Times Like These
8 - Pretender
9 - Walk
10 - Cold Day in the Sun
11 - Best of You
12 - Monkey Wrench
13 - Everlong
14 - This is a Call
15 - Tie your Mother down

29-06-11

Graspop 2011: de oudjes (Judas Priest)

Opvallend of niet, feit is dat de grote namen in de metalscene allemaal al een paar decennia meegaan: Judas Priest, Iron Maiden, Metallica, enz... Kunnen jonge bands het niet meer of wordt het wachten tot de groten een stapje opzij zetten?

In dat opzicht zou men de aankondiging van Judas Priest als zijnde dit de laatste wereldtournée enkel kunnen toejuichen. Zou, want de heren hebben hun aankondiging een beetje genuanceerd: er komen nog optredens én er komen nog nieuwe nummers.

Maar goed ook, want hun wegens het afzeggen van Ozzie Osbourne ultra-lang concert toont aan dat de band nog lang niet afgedaan heeft. Meer nog, het werd zaterdag een schitterende live-show van meer dan twee uur, vol spectakel. Rookmachines, videoschermen en lasers ontbraken niet.

Hoofdzaak - natuurlijk - bleef de muziek met nummers uit een indrukwekkende catalogue van zo'n veertig jaar. Indrukwekkend van begin tot einde met als absoluut hoogtepunt 'Breaking the Law' dat instrumentaal werd gespeeld, maar door de hele weide woord voor woord wer meegebruld. De typische sound van de band met ondermeer twee gitaren stond er en ook Halford's stem mocht er wezen, al stond de zanger een aantal van zijn teksten duidelijk af te lezen.

Oud, maar zeker nog niet versleten !

Setlist :
Dawn of Creation
Prophecy
Metal Gods
Eat Me Alive
Between the Hammer and the Anvil
Devil's Child
Breaking the Law
Hell Patrol
Death
Dissident Aggressor
Angel
The Hellion
Electric Eye
Rock Hard, Ride Free
Sinner
Painkiller

Bis:
Hell Bent for Leather
The Green Manalishi (Fleetwood Mac cover)
You've Got Another Thing Comin'

06-06-11

Concert Moby @ Botanique Brussel - 3 juni 2011 ( bespreking & setlist )

"Moby zal in de Botanique zijn nieuwste album 'destroyed' voorstellen." Het was een aankondiging waar we niet echt vrolijk van werden. Want laat nu net 'Destroyed' een van de meest depressieve cd's van de laatste jaren zijn. Niet verwonderlijk, want het plaatje is immers de perfecte weergave van Moby's leven, een leven dat zich voornamelijk 's nachts in uitgestorven steden en/of in deprimerende hotelkamers afspeelt.

Vandaar dat we ons aan het ergste hadden verwacht: een show van 1 uur vol nieuwe nummers en waarbij - zo hoopten we - de bisnummers bestonden uit enkele hits. Het tegendeel was waar: we kregen een heuse greatest hits-show van meer dan twee uur voorgeschoteld, waarbij de weinige nieuwe nummers zorgden voor een rust-effect. Het oude werk kreeg voor de gelegenheid een heus disco-kleedje mee. Soms verrassend mooi, soms ongepast.

 

concert,moby,setlist,botanique,2011,live

 

Dat Moby ofte the little idiot (zoals hij zichzelf noemt) voor een klein zaaltje als de Orangerie koos ipv - ik zeg maar wat - vorst nationaal, lijkt misschien raar. Een verklaring is echter niet ver te zoeken. Het is hier dat het kleine ventje aan zijn carrière begon.

Twee keer werd Moby nostalgisch en haalde hij herinneringen op. Zo refereerde hij onder meer naar een optreden in de Lokerse ter ziele gegane dancing Cherry Moon en werd 'go' opgedragen aan de pioniers van de belgische technoscene. 'That's when I reach for my revolver' is bovendien een nummer dat "enkel in Belgie wordt gespeeld".

Net als altijd was de man in topvorm. Hij huppelde als een hyperactief ventje over het podium. Net als altijd bestonden de bind-teksten uit een voor de een grappig en voor de ander irritant 'thank you thank you thank you'. Het merendeel van de zangpartijen liet hij wijselijk over aan Joy Malcolm, die ons een aantal keer aangenaam verraste met haar krachtige soul-stem. Indrukwekkend hoe ze "Whole lotta love" coverde. Twee uur lang werden we ondergedompeld in een heus friday night (disco-) feestje.

Belangrijkste vaststelling: Moby klinkt nog altijd als Moby. Niet echt verrassend en eigenlijk waren we daar best blij om. Dat we het concert van vorige vrijdag toch uniek noemen, heeft dan ook vooral te maken met de prachtige locatie...

 

concert,moby,setlist,botanique,2011,live

Officiele setlist :
God moving
Be the one
Sevastopol
In my heart
Go
Why does my heart
The day
We are all made of stars
Slipping away
Beautiful
Bodyrock
Flowers
Porcelain
Lie down in darkness
Extreme ways
In this world (acoustic)
The right thing
Natural blues
Raining again
Disco lies
The stars

Bis :
Honey
Lift me up

Bis 2 :
Whole lotta love (cover)
Feeling so real

21:52 Gepost door Epic in Botanique, Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, moby, setlist, botanique, 2011, live |  Facebook |

26-05-11

Concert dEUS @ les nuits Botanique ( maandag 23 mei 2011 )

Met dEUS, het groepje van en met Mauro (grapje), stond gisteren een waardige afsluiter van les nuits botanique op het programma. Bedoeling was dat de band 'Keep you close' zou komen voorstellen, maar de release van het nieuwe album werd uitgesteld naar midden september. Vandaar dat er noodgedwongen werd geopteerd voor een soort greatest hits concert, waarbij er slechts 3 nieuwe songs (‘Second nature’, ‘Constant now’ en 'Dark sets in’) op het publiek werden losgelaten. Het merendeel daarvan was ook op vorige optredens reeds te horen.

Het concert in de chapiteau was in minder dan 15 minuten uitverkocht. Je zou dus kunnen veronderstellen dat het vooral de die-hard fans waren die hun weg naar de botanique vonden. De makke reactie van het publiek met af en toe niet meer dan enkel beleefdheidsapplaus bewees het tegendeel. Kwam het door het gebrek aan enthousiasme bij de band, de voorspelbare setlist of de warmte in de tent? Wie zal het zeggen? Feit is dat het publiek pas halverwege de set, tijdens 'instant street' wakker schoot.

Lees meer

 

15-05-11

The Black Box Revelation @ les nuits Botanique - 13/05/2011 ( concertbespreking )

Na de passage van The Black Box revelation op Les Nuits Botanique staan andere bands voor een haast onmogelijke taak: het nog beter doen. Met hun pure bluesrock wisten Dries Van Dijck en Jan Paternoster iedereen te overtuigen. Ongelooflijk wat een prachtige sound de heren met zijn tweetjes weten voort te brengen. Op plaat klinkt het misschien nog allemaal een beetje makjes, live staan ze er ! Zelfs het meest banale liedje, weten ze tot een heus hoogtepunt om te vormen. Ze wonnen de voorbije jaren niet voor niks diverse prijzen als beste live act.

Lees hier verder

 

10-05-11

Concert Jamie Woon @ Ancienne Belgique Brussel - 4 mei 2011 ( bespreking, setlist en youtube)

Jamie Woon studeerde af aan de Brit School en eindigde op 5 in de BBC "sound of 2011"-lijst na Jessie J, Anna Calvi, James Blake en The Vaccines. Kortom: hij heeft het in zich om uit te groeien tot een topper.

Ware het niet dat de man op dit moment redelijk schuw over komt en duidelijk podiumpresence mist. In de AB stond hij wat nwennig op het grote podium. Hij keek meer naar de grond dan naar het publiek. Jammer.

Maar muziek maken dat kan de man. Zijn stijl: R&B waarbij de zang primeert. Inderdaad, zijn stem is en blijft zijn uithangbord. Ongewoon zuiver klinkt hij en dat wist het publiek duidelijk te waarderen.

De sfeer was quasi perfect. Ik heb reeds concerten meegemaakt waar het geroesemoes van de zaal het hele optreden om zeep hielp, maar nu kon je bij momenten een speld horen vallen. Tussendoor volgde er steevast een denderend applaus.

Vooral het intieme kader was perfect. De AB zaal werd voor de gelegenheid met doeken gehalveerd en intieme led-lichtjes zorgden voor een ideale sfeer, wat Night Air een extra dimensie bezorgde. 

Resultaat: iedereen happy. én toen moest het hoogtepunt van de avond nog komen: een prive-gesprekje met enkele bandleden in het AB café. Sympathieke mensen !


Setlist:
1. Echoes 
2. Tmrw 
3. Blue Truth 
4. Shoulda 
5. Middle
6. Missing person
7. Spiral 
8. Gravity
9. Night air 
10. Spirits 

Bis:
11. Wayfaring stranger
12. Water front
13. Lady Luck

08-05-11

Jamie Woon - Night air ( live @ Ancienne Belgique Brussel - 4 mei 2011 )

03-05-11

Concert The Subs + Teddiedrum ( depot Leuven - 28 april 2011 ) : review en setlist

Het nieuwe depot is niet echt een concertzaal waar je wild van wordt. De locatie is een oud schooltje. Je komt binnen in een lange gang met rechts en links de vroegere klaslokalen. De keuken is nu omgevormd tot bar, de toiletten zijn nog even vervallen als voorheen en de zaal zelf was vroeger refter of sporthalletje. Heel oud, tot op de naad versleten en redelijk klein. Niet echt gezellig, maar kom... zolang de muziek maar goed is zeker?

Voorprogramma die avond was Teddiedrum ofte Jason en Dijf, zeg maar de Stany Crets en Peter van den Begin van het vlaamse muziekwereldje. Twee (al dan niet bewuste) komieken, allebei getooid met porno-snor. Hun voornaamste kenmerk: ze meppen met drumsticks op teddy-beertjes (nvdr. vandaar ook de naam van de band). Dit levert aardige muziek op. Alleen jammer dat de klank in het depot niet je dat was en dat ET er letterlijk de brui aan gaf (no joke).

The subs dan... eveneens een bende prettig gestoorden die enkele jaren terug bekendheid verwierven door met een brommertje door een franse supermarkt te razen. Nu, twee cd's verder, scoren ze de ene hit na de andere. Genoeg materiaal voor een goedgevulde avond, zou je zo denken. Groot was dan ook onze verwondering toen de heren het na een uurtje voor bekeken hielden. Al moet gezegd worden dat we toen kletsnat en uitgeput waren van het vele dansen.

Voor de gelegenheid kwamen de heren het podium op getooid in een monniken-pij, de zwarte kap diep over hun hoofd getrokken. En wanneer de capes uitgaan, zien we dat Wiebe Loccufier op zijn buik het driehoekig logo van de band in tape geplakt heeft. Ook op de grond van de zaal een groot driehoek: het zou dienstdoen - zo bleek later - als hulpmiddel voor de foto voor de hoes van de nieuwe single. Wij als publiek mochten daarin figureren. Hoera!

De setlist was een kopie van die van eerdere shows en ook de fantasietjes tussendoor kenden we al van vroeger. Frontman Jeroen de Pessemier die tijdens 'bang bang bang' op de stelling van de spots klom. De zaal die tijdens 'Bring back that noise' in een zwarte en witte kant gesplitst wordt. Er ontstaat een gangpad zodat de frontman tot achteraan kan snellen. Ook het podium was trouwens mooi in n zwarte kant en witte kant opgedeeld. Zelfs de instrumenten hadden een gepaste kleur!

'Fuck that shit' werd massaal meegebruld, maar het was vooral wachten op 'face of the planet' en 'pope of dope'. Een finale die zorgde voor een collectief orgasme!

Enig minpunt: het had gerust wat langer mogen duren...


Setlist:
1. Hannibal
2. The fuck song
3. Mitshubitchi
4. Don't stop
5. Kiss my trance
6. Bang Bang Bang
7. Decontrol
8. Fuck that shit
9. The hype
10. Pope Jam
11. Bring back that noise
12. Face of the planet
13. The pope of dope

21:33 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the subs, subs, teddiedrum, concert, setlist, depot, leuven, 2011 |  Facebook |

24-04-11

Arsenal - Saudade ( live @ Ancienne Belgique Brussel - 21 april 2011 )

23-04-11

Concert Arsenal @ AB Brussel ( setlist, youtube en bespreking - 21 april 2011 )

Nog voor hun nieuwe cd in de winkel lag en nog voor er ook maar één single bekend was, wist Arsenal de Ancienne Belgique maar liefst 4 keer uit te verkopen. Ook de tickets voor het vijfde concert vliegen momenteel de deur uit. Arsenal is hot, daar kan geen twijfel meer over bestaan.  Het is dan ook logisch dat ze op vrijdag 1 juni Werchter mogen afsluiten.

Maar kunnen ze die status ook waarmaken? Wij namen een kijkje in de AB…

 

Ook al heeft Arsenal met Lokemo zichzelf niet heruitgevonden, toch horen we op het plaatje een ander geluid. De zomerse zuid-europese ritmes behoren tot het verleden, wat overblijft: een blank klinkend plaatje dat nu eens schreeuwerig is en dan weer introvert.

Ook voor de nieuwe plaat koos de band voor een aantal gastartiesten:  Mike Ladd, Shawn Smith, Johnny Whitney van Blood Brothers en Mélanie Pain van Nouvelle Vague. Leuk omdat er daardoor gezorgd wordt voor afwisseling, minder leuk omdat het live allemaal niet ietsje anders klinkt.  Bovendien is John Roan geen al te grote zanger. Maar niet getreurd, met zijn enthousiasme compenseert hij dit meer dan voldoende. Wat een energie heeft die man !  Vooral ‘Lotuk’ en ‘Personne ne bouge!’ klonk een stuk slechter dan de studioversie,  maar veroorzaakten toch in de zaal uitzinnige taferelen.

We kregen een mix te zien tussen oud en nieuw materiaal.  Gastoptredens waren er van Johnny Whitney en Mélanie Pain. Die laatste stond een beetje verloren op het grote podium. Haar ‘Fear of Heights’ zorgde welliswaar voor een rustpunt, maar het nummer ging verloren tussen al het andere geweld. Ook over Johnny Whitney waren de meningen verdeeld. De hyper-energieke zanger schreeuwde zich door ‘High Venus’ en titelsong ‘Lokemo’. Voor mij een welgekomen tussendoortje, maar de rest van het publiek dacht daar duidelijk anders over: zij bleven er ijzig kalm bij.

Het mag duidelijk zijn: vooral het oude materiaal deed de zaal ontploffen. Zelden zo’n uitzinnig publiek gezien en ook John was er door aangedaan: “Topzaal, top publiek, topfans” wist hij nog net uit te kramen. “Top dat jullie massaal onze plaat gekocht hebben. Respect!” klonk het met een opvallen Gents accent…

En de zaal ging compleet uit de bol. De reacties waren zo hevig, dat de band noodgedwongen een tweede keer terug moest komen, voor een reprise van ‘Lotuk’ en ‘Melvin’. De nummers klonken daarbij nog heftiger dan voorheen !!!

SETLIST:
Melvin
Satellites
Estupendo
Longee
High Venus
Lokemo
Saudade
The Coming
Fear of Heights
Pacific
Lotuk
Personne ne Bouge!
One Day At A Time

BIS
Switch
Mr Doorman
Glitter & Gold

BIS2
Melvin (reprise)
Lotuk (reprise)

( Concert arsenal - ancienne belgique Brussel - 21 april 2011 )

13:32 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arsenal, ab, brussel, concert, 2011, bespreking, setlist, youtube |  Facebook |

05-04-11

Concert Cee Lo Green (Gnals Barkley) + Ebony Bones (Trix Antwerpen 3 april 2011)

Laten we deze bespreking even beginnen met een speciale vermelding voor het voorprogramma: Ebony Bones ofte een bende rare vogels, vreemde snuiters, gekke pieten. En dat mag je letterlijk nemen, want front zangeres Ebony Thomas gedroeg zich als een pronkende pauw, terwijl de achtergrondzangers - compleet met valse snavels - zich voortbewogen als een stelletje kraaien. Ook muzikaal was dit een amusant optreden dat een deel van het publiek tot bewegen aanzette.

Cee Lo Green dan. We kennen de man voornamelijk door zijn samenwerking met Danger Mouse in Gnarls Barkley. Hij scoorde er ondermeer de hit 'Crazy' mee. Ook solo nu lijkt hij dat succes over te doen. Wie kent er niet 'Fuck you' (een liedje dat in puriteins Amerika 'forget you' noemt) waarmee hij een tijdje terug de hitlijsten bestormde? En toch was het concert niet uitverkocht. Of de afwezigen ongelijk hadden? Tsja...

Het podium bestond voor de gelegenheid uit een grote open ruimte vooraan waardoor Cee Lo vrijelijk kon bewegen. De bandleden werden daardoor opzij gedrumd. Die bandleden waren trouwens allemaal vrouwen die - zo leek het toch - omwille van hun borstomvang waren geselecteerd ipv hun muzikale kwaliteiten. Voor de gelegenheid waren ze gehuld in strakke tijgerpakjes...

Cee Lo zelf is een imposante verschijning die een boel overtollig gewicht met zich mee sleurt. Het zweet gutste daardoor van zijn gezicht en herhaaldelijk moest de man naar adem happen. Verwonderlijk trouwens dat een zwarte man van om en bij de 100 kilo zo'n piepstemmetje heeft. Dat stemmetje kwam het best tot zijn recht bij de up-tempo nummers.

Selah Sue - die op de plaat in het duet 'please' te horen is - was er ondanks alle verwachtingen niet bij. Problemen tijdens de onderhandelingen, luidt het officieel. Jammer!

Over het algemeen was het best een leuk concert. Sommige nummers - voornamelijk aan het begin van de set - klonken welliswaar ronduit slecht, maar het enthousiasme van Cee Lo en de vele hits maakten veel goed. Het publiek amuseerde zich en deed uitbundig mee.

Conclusie: Leuk maar kort. Het concert duurde slechts iets langer dan een uur.

( een setlist hebben we nog niet )

31-03-11

Concert The Kills, Trix Antwerpen ( 29 maart 2011 ) - Setlist, filmpjes en bespreking

Alison Mosshart speelt samen met Jack White in the dead weather. Samen hebben ze al twee cdtjes uit. Jamie Hince is druk doende door zijn nakend huwelijk met Kate Moss. Vandaar dat ik me niet echt had verwacht aan een nieuwe CD én tour. En zie, prompt mocht de Trix in Antwerpen hen als eerste in een lange rij ontvangen voor een exclusieve showcase.

Het werd een kort maar krachtig optreden. Het verbaasde me dat twee enkelingen met enkel n beatdrum en twee gitaren zo'n sound kunnen voortbrengen. Alison heeft een wondermooie stem en Jamie speelde alsof zijn leven ervan afhing. Hij hanteerde zijn gitaar als een heus machinegeweer. Toch vroeg ik me af of die twee wel goed met elkaar kunnen opschieten. Ze stonden letterlijk redelijk ver van elkaar.

De setlist bestond uit een mix van oud en nieuw materiaal. De meeste songs kwamen uit de nieuwe CD blood pressure die officeel pas volgende week uit komt, maar nu al te beluisteren is via de officiele website.

"My heart is a beating drum" bijvoorbeeld is een meesterwerkje dat zo indrukwekkend klonk dat het "URA fever" (een van de vorige singles) deed verbleken. Ik heb de indruk dat de nieuwe plaat een stuk volwassener is.



En als we dan toch kritiek moeten geven: de overgang tussen de verschillende nummers was rommelig (that's rock and roll baby), de sound was bij momenten té heftig en luid (moet je maar doen met zijn tweetjes en NEE: stop die vergelijking met the White stripes) en het optreden zelf was veel te kort (een bevestiging van het feit dat het een fantastische gig was).

Conclusie: lang geleden dat we ons zo goed geamuseerd hadden.

Setlist :
No Wow
Sour Cherry
Future Starts Slow
Heart Is A Beating Drum
Kissy Kissy
U.R.A. Fever
DNA
Baby Says
Tape Song
Satellite
You Don’t Own The Road
Cheap and Cheerful

bis :
Pots And Pans
Fried My Little Brains

13:29 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the kills, kills, concert, setlist, trix, 2011, mosshart, jamie, hince |  Facebook |

29-03-11

Foto's Concert Beady Eye, Ancienne Belgique Brussel (22 maart 2011)

In bijlage een aantal foto's van het concert van Beady Eye, vorige week in de Ancienne Belgique.

beady eye, ab, brussel, ancienne belgique

beady eye, ab, brussel, ancienne belgique

beady eye,foto,concert,ab,ancienne belgique

 

beady eye,foto,concert,ab,ancienne belgique

 

beady eye,foto,concert,ab,ancienne belgique

 

Copyright: KL

Het concertverslag vindt je hier.

11:37 Gepost door Epic in Concert, Foto | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beady eye, foto, concert, ab, ancienne belgique |  Facebook |

19-03-11

Concert Hercules and love affair, Botanique Brussel (6 maart 2011)

Even voorstellen: Hercules and love affair is een band van meisjes die liever jongens waren en jongens die liever meisjes zijn... Wie er lesbisch, homo of bi is, vrouw of man, daar heb je het raden naar. En die verwarring zorgt voor de nodige spanning en een uniek sfeertje.


Het concept: 3 androgyne types, noch man noch vrouw. Kimp Foxman is een Hawais lesbische clubuitbaatster, Shaun Wright een zwarte man die zich kleedt als een oosterse koningin en Aerea Negrot een Venezolaanse zanger(es) die veel wegheeft van een travestiet. Op de achtergrond achter de mengtafels: het brein Andy Butler en "veteraan" Mark Pistel.

De show lijkt op een house party in een obscure New Yorkse club. De drie zangeressen schuiven, dollen, huppelen en zwiepen over het podium. De muziek gaat vrij netjes in elkaar over. Het lijkt allemaal zo op elkaar, hoor ik mijn schatje mompelen.

Maar het enthousiasme van de frontdames werkt aanstekelijk en als halfweg het concert 'Showing out (Get Fresh at the Weekend)' van Mel & Kim door de boxen dreunt, huppelt heel de zaal dolhappy mee. Het echte leuks is voor het einde van de show. Single "my house" en tophit "blind". Dit keer zonder gastvocalist Anthony maar daarom niet minder goed gebracht.



Conclusie: een show die ik me nog lang zal herinneren.

11-03-11

Concert Stromae, Ancienne Belgique Brussel ( 4 maart 2011 ) - Bespreking en setlist

Ik had me Stromae anders voorgesteld: een verlegen ventje dat stokstijf op het podium zijn ding deed. Niks van dat alles! Stromae is een jong (25) artiest die weet hoe hij zijn publiek moet entertainen. Zijn muziek straalt levensvreugde uit en de nummers worden professioneel aan elkaar gepraat.


Stromae dus... een belgische zanger met Rwandese roots. Hij zingt op een vrolijke manier over het dagdagelijkse leven met een ruwe stem die me aan Jacques Brel doet denken. Vrij simpele en daarom herkenbare teksten.

Voorstellen hoeven we hem niet meer, want de man is ver uit de populairste belgisch artiest in het buitenland. Hitsingel 'Alors on danse’ hoor je tegenwoordig overal ter wereld. Tot in de woestijn en/of tot op de hoogste bergtoppen, om het een beetje overdreven voor te stellen :). En die grote belg vereerde ons met een concert in de Ancienne Belgique!

Voeg de combinatie tophits en klein zaaltje tesamen en je weet dat je letterlijk een explosief avondje krijgt. Een feestje waarbij er vrolijk gedanst en meegezongen werd. Lang geleden dat de AB zo bruiste !

Het was een show die af was. Zo bestond het decor uit een heuse huiskamer die ook dienst deed als projectiescherm. De muzikanten waren gehuld in een zwart pak met bolhoed en leken uit een of ander surrealistisch schilderij ontsnapt te zijn.


Het werd een concert vol hoogtepunten. Je zou haast vergeten dat de man nog maar 1 cd uit heeft (nvdr: Cheese). Opmerkelijk was het gastoptreden van Arno in een leuke house-versie van 'putain putain'. De man zag er wel niet al te best uit stond te wankelen op zijn benen. Ook leuk: de alternatieve versie van 'Alors on dance'. Dit maal onder begeleiding van een symfonisch orkest op een groot beeldscherm.

Kortom: iemand waar we nog heeeel veel van gaan horen.


FICHE :
Concert: Stromae
Locatie: Ancienne Belgique, Brussel
Datum: 4 maart 2011

SETLIST:
Bienvenue chez moi
Summertime
Te quiero
Peace or Violence
Dodo
Silence
House’llelujah
Rail de musique
Alors on danse
Putain Putain
Je cours
Cheese

Bis: Alors on danse (reprise).

16:04 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stromae, setlist, gig, ab, brussel, concert |  Facebook |

07-03-11

Concert Hurts, Ancienne Belgique - 1 maart 2011 (bespreking & setlist)

Enkele maanden na hun passage in de Botanique, staan de heren van Hurts er weer, ditmaal in het grotere ancienne belgique. Ook nu weer was het een aangename verrassing. Nochtans leek het concert enorm veel op dat van enkele maanden terug. Maar ook toen hadden we niet echt iets negatiefs te melden.

Zanger Hutchcraft zag er ook nu weer piekfijn uit. Net als toen waren we onder de indruk van zijn zangkwaliteiten, al vonden we het jammer dat de achtergrondzanger er dit keer niet bij was. Zijn opera versie van 'Verona' bezorgde ons in de Botanique kippenvel.

Ander verschilpunt: de lichteffecten en videofragmenten die aan de show waren toegevoegd. Wat mij betreft waren ze perfect misbaar en niet echt een bijkomende troef.

De setlist vertoonde opvallend veel gelijkenissen. Hoewel praktisch de hele debuutcd ‘Happiness' de revue passeerde, was het een vrij kort optreden. Het is en blijft wachten op een tweede album.

Hoogtepunten van een geslaagd concert: eerste hoogtepunt 'Wonderful life', een schitterend gezongen 'devotion', de Kylie Minogue-cover Confide in me, afsluiter 'Illuminated' en een wondermooi 'Better than love' als bisnummer.

Set list:
Unspoken
Silver lining
Wonderful life
Happiness
Blood, tears & gold
Evelyn
Sunday
Mother nature
Verona
Devotion
Confide in me
Stay
Illuminated
Bis :
Better than love

Fiche :
Band(s): Hurts (bezoek onze artiestenpagina)
Datum: 01 Mar 2011
Locatie: AB Brussel

13:17 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hurts, ancienne belgique, concert, ab |  Facebook |

17-02-11

Concert The National @ Vorst Nationaal Brussel (15 februari 2011)

De laatste jaren is het vrij snel gegaan voor the National. Een tijdje terug speelden ze nog in kleine zaaltjes voor de spreekwoordelijke 30 man en n paardekop, tegenwoordig verkopen ze Vorst Nationaal zonder al te veel moeite uit en staan ze op het hoofdpodium van Rock Werchter. Allemaal heel tof, maar jammer genoeg is the National eerder een band die meer in kleine zaaltjes tot zijn recht komt. Plaats ze in een betonnen bunker zoals Vorst en de charme is meteen verdwenen. De blazers waren amper te horen, het klonk een stuk slechter dan bijvoorbeeld in de AB enkele maanden terug en van enige intimiteit was geen sprake meer.

Bovendien was een groot deel van het publiek gekomen voor de "hits" : Anyone's ghost en Bloodbuzz Ohio waren echter al vrij snel in de set te horen. Vandaar dat velen tijdens de overige nummers er stokstijf bij stonden of zich vrolijk op het bier stortten. Door het continue getater van de antwerpse achter me, was ik zelfs genoodzaakt me een ander rustiger plekje te zoeken. Shame!

De finale was overweldigend met een schitterend Runaway en Terrible love, waarbij Matt Berninger vrolijk het publiek indook en helemaal tot achterin de zaal wist door te dringen. Ook straf: een accoustisch (!!!) gebracht Vanderlyle crybaby.

Al bij al een leuk concert, maar zelf had ik toch een pak mooiere herinneringen aan het optreden vorig jaar (november) in de AB.

--- 

Bekijk ook onze concertbesprekingen van The national op Pukkelpop en in de AB Brussel. Klik hier

---

Setlist :

Anyone's Ghost 
Mistaken For Strangers 
Bloodbuzz Ohio 
Secret Meeting 
Slow Show 
Squalor Victoria 
Afraid Of Everyone 
Conversation 16 
Lemonworld 
Lit Up 
All The Wine 
Sorrow 
Abel 
Apartment Story 
England 
Fake Empire 

Bis:
Runaway 
Mr. November 
Terrible Love 
Vanderlyle CryBaby

18:49 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the national, national, vorst, forrest, concert |  Facebook |

14-02-11

Concert Goose, Ancienne Belgique Brussel (12 februari 2011) : feestje !!!

Waar is dat feestje? Voorbije zaterdag in de AB, mijn beste. Goose kwam, zag en overwon. Ze speelden de zaal plat met hun opwindende electropop/rock/dance. Oversture gitaren, synths, een drummer die zich volledig geeft en frontman Mickael Karkousse die als een volksmenner het publiek bespeelde... Meer heb je niet nodig om een zaal als de AB te doen ontploffen.


Het begon wat makjes met opener 'synrise', maar al spoedig sloeg de vlam in de pan met een schitterend 'can't stop me now'. Wat volgde was een hele reeks dance-nummers. Geen bindteksten of een niets zeggends 'thank you'. De muziek sprak volledig voor zich. En het ganse middenplein ging volledig uit de bol. Mooi om zien, zo'n massa springende mensen.

Oude en nieuwe nummers werden perfect met elkaar gemixt. Meteen viel ook op dat het nieuwere werk wat meer diepgang en subtiliteit heeft. 'Een rijk klankenpalet gecombineerd met delicatere emoties', zo omschrijft de standaard het. 'De analoge synthesizers bulderden niet langer, ze tastten elkaars harmonieën af. Dat resulteerde in een dynamiek die niet tot crowdsurfen aanzette, maar die je wel onderdompelde in al die prachtig overlappende synthlagen.' Ik zou het zelf niet beter kunnen omschrijven...

Enige negatieve: 'after' en 'in cars' die de sfeer wat uit het concert haalde.
Hét hoogtepunt was een langgerekt 'words', meteen ook afsluiter van een straf optreden. Schitterend ook hoe een fan zich aan een heuse stage-dive waagde.


De setlist:

Synrise
Can‘t Stop Me Now
Black Gloves
Bring It On
After
In Cars
Like You
As Good As It Gets
Low Mode
British Mode
Everybody

Bis:
Hunt
Words

13:21 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: concert, goose, live, brussel, ab |  Facebook |

25-11-10

Concert Goldfrapp, Ancienne Belgique Brussel (23 nov 2010) - gig en setlist

Allison Goldfrapp is een vrouw die koppig doet waar ze zin in heeft. Vorige CD was een naar haar normen intiem plaatje, 'head first' dan weer heeft zijn roots in de jaren '80.

Niet verwonderlijk dus dat de AB voor de gelegenheid werd omgetoverd tot een heuse disco-tempel. Het decor bestond uit een grote plastieken boog, niet echt geslaagd naar mijn bescheide mening, maar so be it. De band was getooid in retro-glitterpakjes en ook de muziek deed bij momenten aan ABBA terugdenken. Ogen dicht en je verwacht meteen 'Waterloo' als bisnummer !

Persoonlijk ben ik niet zo'n fan van die laatste CD. Iets te veel retro en iets te weinig eigen bijdrage. Noem het gerust een op safe-spelen. Gelukkig is Allison een klasse-vrouw. Ze weet als geen ander hoe ze haar publiek moet entertainen. Niet via interactie, op dat vlak bleef het nogal kil bij een 'thank you', maar wel door haar vocale kwaliteiten en haar moves. Al lijkt de truc met de ventilator een kopie van wat Florence and the machine brengt.

'Number one' deed het publiek een eerste keer uit de bol gaan. Wat toen volgde was een aaneenschakeling van hits:  'Rocket', 'Ride a white horse' en last but not least 'ooh la la'.

Na de pauze kregen we een ander en subtieler Goldfrapp te zien : 'Black Cherry', 'Little Bird' en 'Lovely Head' passeerden de revue. En als beloning was er het opzwepende 'strict machine'.

Al bij al een leuk concert, zonder evenwel echt te overtuigen.

Setlist:
Intro
Crystalline Green 
You Never Know 
Dreaming 
Head First 
Number One 
Alive 
Rocket 
Believer 
Shiny and Warm 
Train 
Ride a White Horse 
Ooh La La 

bis:
Black Cherry 
Little Bird 
Lovely Head 
Strict Machine 

24-11-10

Concert The National, Ancienne Belgique Brussel ( 21 november 2010 ) + setlist

Eigenlijk kan ik me er hier makkelijk vanaf maken. Lees mijn stukje over het optreden van de National op Pukkelpop. Wat ik toen geschreven heb, geldt ook nu nog : prachtig gezongen, fles wijn, neurotisch heen en weer geloop...




Toch zijn er enkele verschilpunten:
- Ik kan de meeste liedjes nu uit mijn hoofd meezingen. Op die manier beleef je het concert op een andere en intensere manier.

- De band was in een vrolijke en communicatieve bui. De interactie tussen Dessner en Berninger was bij momenten hilarisch !

- Het grote scherm achter de band waarop schitterende beelden geprojecteerd werden. In 1 woord: wow.

- De ancienne belgique is intiemer en kleiner dan bijvoorbeeld de weide van Pukkelpop. Het klonk dan ook allemaal een pak beter. Het leek bovendien alsof de band zich beter op hun gemak voelden.

- Twee blazers waren aan de groep toegevoegd. Hoefde voor mij niet echt.

- We kregen een uitgebreide setlist te horen. Praktisch alle nummers van 'high violet' passeerden de revue. Vervelen deed het niet. Alles klonk even sterk. Chapeau !!!

Mijn persoonlijke favoriet: 'conversation 16', een nummer over kannibalen. Ook leuk: MAtt die tijdens 'mr November' een duik neemt in het publiek, helemaal tot achteraan de geluids'toren' en het accoustische 'Vanderlyle crybaby geeks'.

Benieuwd hoe het gaat klinken binnenkort in Vorst...

Setlist :

Runaway
Anyone's Ghost
Mistaken For Strangers
Bloodbuzz Ohio
Brainy
Slow Show
Squalor Victoria
Afraid Of Everyone
Available
Conversation 16
Sorrow
Apartment Story
Daughters Of The Soho Riots
England
Fake Empire
About Today

bis:
Mr. November
Terrible Love
Vanderlyle Crybaby Geeks

15:49 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, national, the national, bespreking, gig |  Facebook |

05-11-10

Concert Hurts, Botanique Brussel (30 oktober 2010) (bespreking, setlist en clip)

Zelden zo veel homo's bij elkaar gezien, als bij het concert van Hurts vorige zaterdag in de Botanique. Stuk voor stuk knappe mannen, en juist daarom een grote teleurstellend voor ons vrouwen. Omdat je weet dat je toch geen kans maakt. Maar dit even terzijde :)


Hurts is de voorbij maanden aan een steile opgang begonnen. Geen wonder dat hun concert daar in de Botanique in no time uitverkocht was. Maar niet getreurd, wie er niet bij was, krijgt 1 maart een herkansing in de AB. Snel zijn is ook nu weer de boodschap.

De band bestaat uit het uit Manchester afkomstige exentrieke duo Theo Hutchcraft en Adam Anderson. Ze hullen zich voor hun optredens steevast in strakke maatpakken, waardoor ze er uit gaan zien als kelners uit een chique driesterren-restaurant. Leonardo di Caprio look-alikes! was de commentaar van mijn schatje en zij kan het weten :).

Hun muziek klinkt jaren 80 electropop-achtig. Denk bijvoorbeeld in dat verband aan de Pet Shop Boyes of OMD. Maar niet getreurd, hun muziek klinkt een stuk beter. Theo heeft een stem om u tegen te zeggen. Wat we in de Botanique te zien kregen was dan ook meer dan ok. Absolute toppers: de twee hits 'wonderful life' en 'better than love'. Verrassend ook was 'Verona' en in het biezonder de opera stem van de achtergrond-zanger (die voor de rest van de tijd als een standbeeld stokstijf bleef staan).

Eentje om terug te zien! 1 maart in de AB, niet vergeten !

Setlist :

Unspoken
Silver Lining
Wonderful Life
Happiness
Blood, Tears & Gold
Evelyn
Sunday
Verona
Devotion
Confide In Me
Stay
Illuminated
Better Than Love

Fiche :

Concert: Hurts
Locatie: Botanique Brussel
Datum: 30/10/2010
Ons oordeel: 4/5

14:15 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, botanique, brussel, hurts, 2010, bespreking, gig, setlist |  Facebook |

12-10-10

Concert Natalia Kills & Kelis ( Muziekodroom Hasselt, zondag 10 oktober 2010)

Kelis' haar muziek heeft een hele metamorfose doorstaan. Van de R&B en hiphop-ster die ze gisteren was, blijft vandaag de dag niets meer over. Kelis vond het nodig om een totaal andere richting in te slaan. Dance vol knallende beats, dàt is nu haar ding. "Ik maak gewoon muziek. of dat nu dance, hip hop of nog iets anders is, daar ben ik niet mee bezig."

Velen keken zondag dan ook nogal raar op en waren naar ik vermoed redelijk teleurgesteld. Het werd een heus dance-feestje, daar kan je niet aan twijfelen. Jammer genoeg dat het gedreun van de bassen domineerde en Kelis haar soulstem totaal naar de achtergrond bombardeerde. Bovendien heb ik ook mijn twijfels over de 'live' zanpartijen. Bandwerk is vandaag de dag een pest aan het worden.

Voor de gelegenheid had Kelis zich in een strak wit pakje gehesen. Het was geen zicht. Zeker niet toen de zangeres na een half uurtje redelijk veel begon te zweten. Drie vochtplekken (op haar twee borsten en tussen haar benen) waren het niet al te fraai ogend resultaat.

Hoogtepunten van een al bij al teleurstellend concert: 'scream', 'Acapella' en de 'Holiday (Madonna) / Milkshake' mix.

Misschien nog een laatste woordje over het voorprogramma 'Natalia Kills'. Kills is een veelbelovend debuterend groepje. Opvallen doen ze vooral door hun act: ze verschijnen in lingerie op het podium. Ideaal om op te vallen, maar eigenlijk een beetje goedkoop.

06-10-10

Concert MGMT, AB Brussel (3 oktober 2010) - Bespreking en setlist

Vorige week mocht GVA Guns 'n Roses de grond in boren, deze week doet de Standaard hetzelfde met MGMT. Hun argement: MGMT kopieert schaamteloos sixties-pop zonder daar iets aan toe te voegen... Toegegeven, ze klinken jaren 60 achtig: psychedelisch en retro. Alleen klinkt elke band wel zoals zijn/haar grote voorbeeld. Iedereen wordt immers - of hij het nu wilt of niet - beinvloedt door anderen. Zolang men daar een eigen toets aan geeft, vind ik dat best ok.

Maar laten we bij het begin beginnen: The Dum Dum Girls. Hun cd klinkt fantastisch en daarom was ik vol verwachtingen. Vier sexy meisjes in hotpants en netkousen, dat kan niet fout gaan. Dacht ik. Alleen leken al die liedjes live zo op elkaar. Bovendien vond ik ze nogal inspiratieloos en makjes... Jammer.

Wat een verschil met MGMT. Reeds bij de eerste noten stond iedereen happy op en neer te springen.

Zanger Andrew Vanwyngarden en toetsenist Ben Goldwasser schuwden vorige zondag de hits uit het eerste album niet. Gelukkig maar, want het zijn stuk voor stuk klassiekers. Nummers waarvan de band luid verkondigde dat ze ze al beu gespeeld zijn. In dat opzicht is MGMT slaaf van hun eigen succes. Want ze niet spelen, is geen optie. Dat pikken de fans niet.


In die context is het dan ook niet verwonderlijk dat de nieuwste plaat ietsje anders klinkt dan de voorganger. 'Congratulations' is bijvoorbeeld een sarcastische knipoog t a v het megasucces dat de groep te beurt is gevallen en compleet overdonderd heeft.

Ik had gelezen dat MGMT live een beetje vals klinkt en dat hun muziek vrij rommelig is (commentaren in de pers na hun optreden in de Botanique eerder dit jaar), maar voorbije zondag was daar niks van te merken.

Ook de visuals op het grote doek achter het podium waren indrukwekkend. Enige "minpuntje" : ik had verwacht dat de groepsleden zich origineel zouden kleden. Niks van dat, nu zagen ze er redelijk normaal, saai en nerdy uit. Maar dit terzijde.

Hoogtepunt van het concert waren 'electric feel' (fantastische discorock), 'kids' (met een pompende bas) en het nieuwe 'congratulations'. Oops, vergeet ik toch wel superhit 'Time to pretend' zekers, een nummer dat de hele zaal in extase bracht.

Opmerkelijk: de band speelde maar liefst een kleine 2 uur. Voor mij mocht het iets minder lang duren, want af en toe had ik moeite mijn aandacht er bij te houden.

 
Setlist

Weekend Wars
It's Working
The Youth
Flash Delirium
Electric Feel
Song For Dan Treacy
Of Moons, Birds & Monsters
Congratulations
Time To Pretend
4th Dimensional Transition
Siberian Breaks
Kids
The Handshake
---
Destrokk
I Found A Whistle
Brian Eno

Fiche

Concert: MGMT
Locatie : Ancienne Belgique Brussel
Datum : Zondag 4 oktober 2010
Oordeel : 4 / 5

04-10-10

Concertverslag: Guns 'n Roses, Sportpaleis Antwerpen (30 sept 2010)

Een beetje bang waren we richting Sportpaleis afgezakt. De kranten stonden de laatste maanden vol negatieve berichten over Guns 'n Roses. Dat we toch zijn gegaan had vooral te maken met jeugdsentiment. Ik herinner me nog dat ik als kleine uppie een jeansvestje had vol GNR stickers. Vooral dat doodshoofd op de rug vond ik simpelweg het einde.


Ik denk dat veel mensen er net zoals ons over dachten. De zaal zat opvallend vol met "ouder" volk. Gewoon volk ook dat in zijn jeugdjaren misschien wat rebeleerde, maar nu elke dag braafjes naar zijn/haar werk gaat. Net als ons dus.

Om het meteen maar duidelijk te stellen: het concert heeft me aangenaam verrast. Axl betrad ruim op tijd het podium, ik was perplex. In dit opzicht vond ik zijn commentaar "I don't know what time it is... Good morning Belgium!" schitterend.

We kregen afwisselend nieuw werk uit Chinese Democracy en oud werk te horen. Toegegeven, de laatste CD is niet echt een meesterwerk ( ook al heeft Axl er 15 jaar aan gewerkt ). Maar he, dat geldt evenzeer voor de nieuwste van Metallica. Ik durf wedden dat jullie niet eens de titel van die plaat kennen. Oudere bands teren nu eenmaal op het succes van vroeger. U2 zonder Achtung Baby of Joshua Tree zou simpelweg geen boudewijnstadion vullen.

 

Meer dan twee uur mochten we Axl en de zijnen bewonderen. De man huppelde als weleer over het podium. De show was af, met onder meer indrukwekkend vuurwerk. Van de oorspronkelijke bandleden schiet er niemand meer over, maar DJ Ashba en co zijn waardige vervangers. Velen ergerden zich aan de 5 solo-momenten. Vergeet niet: voor de band is dit dé gelegenheid om eventjes uit te blazen, van kleding te wisselen en om bijvoorbeeld een piano klaar te zetten.

Handelsmerk van Axl is zijn schuurpapier-stem die bij momenten een gekrijs voortbrengt dat door merg en been gaat. Je haat het of je bent voor. Misschien klonk het wel niet allemaal even zuiver, maar dat is altijd al zo geweest.

Mr Rose zag er al bij al goedgezind uit. Hij gaf ons de show waar we om vroegen. Hij speelde de hits die we wilden horen en achteraf kwam hij ons braafjes groeten. Het is ooit wel anders geweest...



Kortom: schitterend optreden.

Tenslotte nog even een welgemeende fuck you aan de riooljournalisten van de standaard en vooral aan Tom De Smet van Gazet van Antwerpen. Jullie weten wel waarom. Later meer hierover.

De setlist vind je hier.

Fiche :
Concert Guns 'n Roses
Locatie: Sportpaleis Antwerpen
Datum : 30 september 2010
Oordeel : 4 / 5

 

03-10-10

Guns 'n Roses - Paradise City ( live @ Sportpaleis Antwerpen - 30 sept 2010 )


01-10-10

Concert Guns 'n Roses, Sportpaleis Antwerpen (30sept2010 - setlist)

Aan het verslag van het Guns 'n Roses concert in het Antwerpse sportpaleis wordt nog volop gewerkt. Wat ik wél al voor jullie heb: de setlist.

Verder zou ik graag iedereen oproepen om een link naar zijn foto's en/of filmpjes hier te posten. 'k Ben benieuwd naar jullie oordeel over dit concert. Op de radio hoorde je vanmorgen zowel enorm positieve als enorm negatieve reacties...

Setlist :

Chinese Democracy
Welcome To The Jungle
It's So Easy
Mr. Brownstone
Sorry
Better
Richard Fortus Guitar Solo
Live And Let Die
Instrumental Jam
This I Love
Rocket Queen
Dizzy Reed Piano Solo
Street Of Dreams
You Could Be Mine
DJ Ashba Guitar Solo
Sweet Child O' Mine
Instrumental Jam
Another Brick In The Wall Part 2
Axl Rose Piano Solo
November Rain
Bumblefoot Guitar Solo (Pink Panther Theme)
Don't Cry
I.R.S.
Knockin' On Heaven's Door
Nightrain

bis:
Instrumental Jam
Madagascar
Whole Lotta Rosie (AC/DC cover)
Paradise City

30-09-10

Concert Brandon Flowers, AB Brussel 27 september 2010 (bespreking / setlist)

Het begint een heuse trend te worden: muzikanten die een nevenproject beginnen. Zo is er bijvoorbeeld Kele die het (even) zonder Bloc Party doet en nu dus ook Brandon Flowers (van The Killers). In de meeste gevallen valt dit slecht uit en krijg je te maken met flauwe afkooksels van het 'origineel'.

In het geval van Brandon Flowers is het niet anders. Zijn nieuwe CD 'flamingo' is best leuk om te horen, maar bevat te weinig nummers die echt kunnen overtuigen. Vele artiesten lossen dit op met een heleboel covers en kiezen dus voor de makkelijkste weg. Niet in het geval van Brandon. Hij liet voor een keertje The Killers op stal staan (met uitzondering van een herwerkte versie van 'Losing Touch' en een accoustisch 'when you were young' als toemaatje). 

Aan zelfvertrouwen heeft de man geen gebrek. Als een groot artiest (en dat is hij ook) betrad hij het podium. Net als altijd klonk zijn stem bombastisch en net als altijd gedroeg hij zich als een predikant. "Brussel en Las Vegas zijn één." of "als ik val, vangen jullie mij dan op?". Zijn liedjes doorworstelde hij met gebalde vuisten en verbeten tronie, alsof ze van levensbelang waren.

Voor de gelegenheid liet de man zich omringen met een boel nieuwe muzikanten. Een minpuntje, want het leek wel alsof Brandon hen steeds weer op sleeptouw moest nemen. De achtergrondzangeresjes bijvoorbeeld bleven de helft van de tijd werkloos mooi te wezen.

In ieder geval was het duidelijk dat de man zich amuseerde. Hij genoot van het vele applaus en speelde (daardoor?) vol enthousiasme. Het werd een show die af was. Het plaatje klopte volledig en even belangrijk: voor even waren we de Killers vergeten. Misschien moeten we ophouden met die vergelijkingen? 


Setlist

On the Floor
Crossfire
Magdalena
Bette Davis Eyes (Kim Carnes cover)
Jilted Lovers & Broken Hearts
Right Behind You zacht begin
Was It Something I Said?
Hard Enough
Losing Touch (Killers cover)
Swallow It
Only The Young
Playing With Fire

When You Were Young (Killers cover)

Factsheet

Concert : Brandon Flowers
Locatie :  Ancienne Belgique, Brussel
Datum : 27 september 2010
Score : 3,5 / 5

24-09-10

Concert U2, Brussel : Ons oordeel (23 september 2010)

Het concert van U2 donderdag (23 september) begon voor ons met een heleboel stress. Rond vijf uur waren we thuis vertrokken richting Brussel. Uit pure miserie hebben we toch maar de metro genomen. Viel al bij al redelijk mee. Allen moesten we daarna nog meer dan een uur aanschuiven aan het stadion (want maar 1 ingang). Het kostte ons alemaal 4 uur.

Ook achteraf liep het niet zoals het zou moeten. Toen we aan de metro aankwamen, bleek die afgesloten te zijn wegens te druk. Tsja, hoe zou dat nu komen? Conclusie: volgende keer nemen we een half dagje vrijaf en parkeren we onze auto ergens in de buurt van het stadion. ALS er al een volgende keer zal zijn, want op die manier hoeft het voor mij niet meer. De hele organizatie suckte. Wou je iets drinken dan moest je eveneens lang aanschuiven en naar het toilet gaan was een heus huzarenstukje.

Geef me dan maar een optredentje van een relatief onbekend groepje ergens in een klein zaaltje. Achteraf kan je rustig nog een wijntje drinken in de bar en is de kans groot dat je een van de artiesten tegen het lijf loopt en nog gezellig met hem/haar kan babbelen. Wat ons bijvoorbeeld in de Botanique met de Tahita van New Young Pony Club overkwam. Maar goed, ik zou het hier over U2 hebben.

Het optreden werd ondermeer omwille van de reusachtige klauw en bijhorend videoscherm aangekondigd als vooruitstrevend en ongezien. Een mijlpaal in de geschiedenis, iets ongeziens,... zo was er de afgelopen dagen in veel kranten te lezen. Commentaar die ik alleen maar kan beamen. De cijfers spreken voor zich: 120 vrachtwagens, enorm kwa omvang, een tempel van licht. Alleen jammer dat de mastodont niet in het midden van de arena stond. We hebben het tenslotte over een 360° concert, niet?

Denk deze gigantische constructie even weg. Wat blijft er dan over? Een degenlijk concert van een band die in zijn carriere zoveel hits heeft geschreven, dat het de luxe heeft om elke avond vrijelijk uit dat aanbod te kiezen. De luxe om bijvoorbeeld nummers als 'sunday bloody sunday' niet eens te spelen. Straf!

De eerste vijf nummers van het concert moest ik nog even ontstressen. De klik kwam er pas na een vijftal nummers. 'Mysterious ways' was wat mij betreft een eerste hoogtepunt. Plots had ik zin om te springen, dansen en mee te zingen. Maar lang duurde dat gevoel niet: de regen werd die tweede avond de grote spelbreker. Met bakken viel het uit de hemel. Ook al ben je goed beschermd, het heeft toch een impact op de sfeer. Opmerkelijk hierbij was dat de band (en Bono in het biezonder) zelf niet beschermd stond. De klauw mag dan wel reusachtig zijn, een afdak daar hadden ze niet aan gedacht. Maar goed, tesamen met het terugkerende 'singing in the rain' zorgde dit voor een soort gevoel van samenhorigheid.

Op het podium stonden echte legendes, alleen voelde het niet zo aan. Bono zag er uit als een oud klein ventje. Een man van vlees en bloed, heel gewoontjes eigenlijk. De show kwam heel professioneel over, misschien wat té professioneel. Het leek af en toe automatisch piloot. Zal ook wel, als je een jaar lang steeds weer het podium op moet. Maar goed, dat is detailkritiek. Want de mannen kennen hun vak. Ze spelen reeds dertig jaar samen en zijn goed op elkaar ingespeeld.

Over het geluid kan je klagen. Het is nu eenmaal zo dat in een heuse betonnen tempel zoals het Boudewijnstadion de akoestiek slecht is. Echt storen deed het niet, tenzij dan hier en daar een wat overdreven bas of een slecht klinkende gitaar (bv Mysterious ways waar the Edge naar het einde toe insprong en het allemaal nogal blikkerig en plastiekerig klonk).

Opmerkelijk was dat het achteraan in het stadion drummen was, terwijl er vooraan een zee van ruimte was. Zelf stonden we schuin voor het podium, net buiten de 'golden circle'. Een gouden circle ticket kostte trouwens zo'n 120 euro, net daarbuiten (drie meter verder) betaalde je 55 euro. En geloof me, ik heb Bono en co van dichtbij (=een drietal meter) kunnen bewonderen. Met dank aan het prachtige podium met de vele bruggen.

Dat er gepredikt zou worden, wisten we al op voorhand. Zo was er Desmond Tutu die 'one' mocht inleiden, kregen we 'walk on' te horen als steun voor de Birmaanse Aung San Suu Kyi (met de bijhorende amnesty kaarsjes). Storen deed het niet. In de boekjes verscheen er in de laatste weken heel wat kritiek ondermeer vanwege de ecologische voetprint die zo'n U2 concert veroorzaakt. Ach ja... Wat me meer stoorde was de overdreven media-aandacht voor dit gebeuren. Dagelijks verscheen er wel een tiental artikelen. Overal waren er U2 wedstrijden. Iedereen had het er over. U2 werd door ons strot geramd. Het was zo erg dat men er op den duur een degou van zou krijgen.


Hoogtepunten van dit al bij al prachtig concert: voornamelijk de heel oude nummers zoals 'Mysterious Ways', 'with or without you' (kippevel!), 'where the streets have no name', en 'angel of harlem' (zie video). Wat ik me afvraag: is het echt nodig dat een band dat honderden hits op zijn naam heeft staan, toch nog een cover van 'relax' brengt? Puur amusement, maar niet echt toegevoegde waarde.

Conclusie: een leuk concert, goed gespeeld, leuke sfeer. Maar waarschijnlijk waren de verwachtigen zo hoog, dat ze onmogelijk konden waargemaakt worden. U2 is nu eenmaal een megaband.