tumblr analytics

26-08-10

Miike Snow @ Pukkelpop 2010

Van Miike snow had ik nog nooit gehoord. Tot ik tijdens hun optreden plots enkele bekende nummers hoorde: Black and blue, silvia en animal. Stuk voor stuk klassiekers. Om kort te zijn: ik ben blij dat ik ze aan het werk heb gezien. Prachtig optreden. Het was dansen van begin tot eind.



Setlist:
Intro 
Cult Logic 
Burial  
Black and Blue 
A Horse Is Not A Home 
Silvia 
Plastic Jungle 
Sans Soleil 
Animal 

( Miike snow, club, donderdag  -  onze score : 3,5 / 5 )

25-08-10

Iron Maiden @ Pukkelpop 2010

Op het net zijn heel wat commentaren te vinden van mensen die het niet gepast vonden dat Iron Maiden op Pukkelpop stond. Zij zijn zeker zot? Als er iemand op dit festival thuis hoorde, dan waren het de Maiden wel. Meer nog, ik ga de vraag omdraaien: wat deden Snow Patrol op de affiche? Is Pukkelpop geen alternatief muziekfestival? Dit om maar te illustreren. Ik geef toe, de naam 'Pukkelpop' veroorzaakt heel wat verwarring. Zelfs Bruce vroeg zich af wat 'pukkels' en 'pop' met heavy metal te maken heeft...

Nog eens duidelijk vermelden: Iron Maiden is een levende legende. Buiten categorie. Dat is ook te merken aan de bandleden zelf. Ze worden oud. Toch huppelden ze rond als een bende fitte sportmensen. Je moet het maar doen!

Een eerste blik op de setlist - die voor elk optreden identiek is - beloofde niet veel goeds. De show werd voornamelijk opgebouwd rond nieuwe nummers van de laatste 3 cd's. Die vrees was ongegrond. Vervelen deden we ons geen enkel moment en toen halfweg het optreden 'fear of the dark' ingezet werd, ontplofte de heel weide. Lang geleden dat ik me nog eens aan het moshen heb gewaagd. Ik voelde me eventjes weer een jong pubertje.

Al bij al voelde het allemaal nogal vertrouwd aan: de typisch stemuithalen van Bruce en indrukwekkende gitaarsolo's. Ook Eddie, het monster, mocht even op het podium verschijnen, maar toen zat de show er jammer genoeg bijna op.


Na het optreden, schalde 'always look at the bright side of life' door de speakers. Een groter contrast had ik me niet kunnen indenken.


Setlist
The Wickerman

Ghost Of The Navigator
Wrathchild
El Dorado
Dance Of Death
The Reincarnation Of Benjamin Breeg
These Colours Don’t Run
Blood Brothers
Wildest Dreams
No More Lies
Brave New World
Fear Of The Dark
Iron Maiden

---

The Number Of The Beast
Hallowed Be Thy Name
Running Free

( Iron Maiden, donderdag, main stage -  onze score: 4 / 5 )

24-08-10

Blink 182 @ Pukkelpop 2010

Ik had veel verwacht van Blink 182, maar was uiteindelijk een beetje ontgoocheld. We werden overspoeld door catchy poppunk die in de smaak viel bij het massaal aanwezige publiek, maar moesten het puberale gedrag van Marc, Tom en Travis ondergaan. Ondanks hun leeftijd (halfweg in de dertig) gedroegen de heren zich als typisch amerikaanse tieners. Alles was great en geweldig.

Hersenloos, onderbroekenlol en vrolijk vunzig, beter kan ik het allemaal niet omschrijven. Ideaal voor de vele tienertjes die meebrulden en crowdsurften alsof hen leven er van af hing.

Wat ons het meest bijbleef: de stunt van drummer Travis die op een draaiend oppervlak de wet van de zwaartekracht moest ondergaan.


Conclusie: verstand op nul en genieten !

Setlist :
Feeling this
Rock show
What’s my age
I miss you
Violence
Stay together
Down
Always
First date
Man over board
Small things
Josie
Dammit

( Blink 182, main stage, donderdag -  ons oordeel : 3 / 5 )

band of skulls @ Pukkelpop 2010

Een band met toekomst: band of skulls. Gitarist en frontman Russell Marsden ziet er best indrukwekkend uit met zijn baard en lange haar. Drummer Matt Hayward is een reincarnatie van the Animal uit de Muppets en lange magere bassiste Emma Richardson lijkt misschien wat schuchter, maar als ze haar duivels ontbindt, kan je maar beter bij haar uit de buurt blijven.

Laat deze drie hun ding doen en je krijgt complexloze, quasi perfecte garage-blues-rock. Rock en roll zoals ze moet klinken: rauw, gedreven en vol gevoel. Wat een verschil met de huidige generatie indie rockers. Onthou het goed: een gitaar moet wild en ontembaar zijn!

Soms zijn er voor een optreden geen woorden... Vandaar dat ik nu maar ga zwijgen.

<Quote > Gisteren speelden we op Pukkelpop, en de adrenaline van het publiek werkte zo aanstekelijk dat we ons daarna volkomen hebben bezat.





Setlist:
Light Of The Morning
Bomb
Patterns
Fires
I Know What I Am
Deat By Diamonds And Pearls
Hollywood
Impossible


( Band of skulls, club, donderdag - ons oordeel: 5 / 5 )

23-08-10

The Bear that wasn't @ Pukkelpop 2010

The bear that wasn't brengt zuinige intieme liedjes. Nils Verresen imponeert met zijn frele stem, ondersteund door een doodgewone akoestische gitaar. Muziek om kippevel van te krijgen. Muziek waarbij je het amper waagt om te ademen. Mijn persoonlijke favorieten: 'Tony the lion' en het liedje over de twee regendruppeltjes ('ballad of two raindrops'). Enige minpunt: het gebonk van de dancehall op de achtergrond.


The bear that wasn't, wablief, donderdag

Ellie Goulding @ Pukkelpop 2010

Een mooier begin van Pukkelpop konden we ons - letterlijk althans - niet voorstellen. Ellie Goulding is een bevallige deerne die in thuisland Engeland de status van topidool geniet. Ze werd door de BBC uitgeroepen tot 'sound of 2010' en viel in de prijzen tijdens de Brit Awards. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Alleen: het viel redelijk tegen. Ellie heeft een prachtige stem, daar niet van, maar haar liedjes missen gevoel. Wat ons betrof, klonk het allemaal nogal té poppy. Misschien ideaal voor de vele pubertjes vlak voor het podium, maar ons verveelde het nogal snel. Gelukkig waren er nog de hits 'under the sheets' en 'starry eyes'. Volgende keer beter?




Ellie Goulding, marquee, donderdag.
Ons oordeel: 2,5 / 5

22-08-10

Pukkelpop, een eerste terugblik

Pukkelpop 2010 was wat mij betreft een schitterende editie. OK, ik heb me af en toe serieus vragen gesteld bij de programmatie. Donderdag en vooral vrijdag was het hollen van het ene naar het andere podium. Gefrustreerd omdat we een heleboel leuke bands moesten missen. Zaterdag daarentegen waren er momenten dat we ons verveelden. Soit, veel over zeuren ga ik niet.

De komende dagen mag je je verwachten aan een reeks concertbesprekingen. Hier alvast mijn top 10 :

1. Band of Skulls ( donderdag, club ) :  ongeevenaard !
2. Iron Maiden ( donderdag, main stage ) : altijd leuk om oude legendes eens aan het werk te zien
3. Eels (vrijdag, main stage) : stond al lang op mijn verlanglijstje
4. Kele (vrijdag, marquee) : wat een sfeer, daar in de marquee
5. Marina and the diamonds (vrijdag, club) : mooie verschijning
6. The National (zaterdag, main stage) : was ie nu dronken of doet ie altijd zo?
7. Balthazar (zaterdag, wablief) : de geschikte afsluiter
8. Two door cinema club (zaterdag, club) : een leuke ontdekking
9. Jonsi (zaterdag, marquee) : een sprookje
10. Ou est le swimming pool (vrijdag, dance)

Ik ben tevens een beetje geschokt door de zelfmoord van de zanger van Ou est le swimming pool. Dat iemand, die je een paar uur er voor nog levend hebt gezien, er plots niet meer is... Dat doet je nadenken... jammer, maar hij heeft er zelf voor gekozen?


11-04-10

Enterrock 2010: The Van Jets en Das Pop

Enterrock keert terug naar zijn roots, zo klonk het in menige reclamefolder. Concreet betekent dit: geen dance-gedeelte meer, wel een kleinere 'club-zaal' waar jong Limburgs talent hun ding konden doen.

Het gevolg: een lage opkomst, slechts 7500 mensen en half gevulde zalen. Bovendien was het publiek dat kwam opdagen geen echt festival-publiek. Eerder een paar jonge pubers - die amper wisten wat muziek was, laat staan dat ze Das Pop of The Van Jets kenden - tesamen met hun ouders die braafjes achteraan de zaal bleven wachten.

Niet echt hoogstaand dus, ware het niet dat The Van Jets en Das Pop de meubels mochten komen redden. Hun concerten waren dan ook het hoogtepunt van de al bij al toch geslaagde avond.

Laten we beginnen met de Van jets. Het was duidelijk dat ze, vergeleken met hun concert in de Botanique enkele maanden terug, al heel wat routine hadden gekweekt. De band speelde met veel enthousiasme. Hun muziek was pure rock & roll, dynamisch en energiek. 'The future' werd met een hels kabaal vanuit de zaal onthaald en ook 'our love is strong' en 'what's going on' waren hét hoogtepunt van de avond. Leuk om te zien was hoe Johannes tot twee maal toe het publiek in dook. De tweede keer waagde hij zich zelfs aan een heuse sky-dive.

'De hollandse hoeren' van de Jeugd van Tegenwoordig kan je maar beter zo snel mogelijk vergeten. Niet echt hoogstaand en nu al passé, maar waarschijnlijk wel een publiekstrekker. Als het dan toch platvloers moest zijn, dan hadden we liever 'the opposites' op het podium gezien.

Das Pop, dàt was lang geleden. Bent van Looy stond een paar maanden terug met de Slimste mens ter wereld in de belangstelling en waarschijnlijk heeft hij daardoor heel wat bomma's naar Genk doen afzakken. 'Ik wist niet dat die muziek speelde'. De man ziet er niet uit met zijn veel te korte broeken, maar de energie spat er van af. Bent huppelde als een gek over het podium en wist intussen nog te zingen ook. Het publiek was uitzinnig en kreeg een heleboel hits te horen: 'you', 'fool for love', 'wings' en natuurlijk 'never get enough'. Meteen het laatste nummer van de avond, want een bisnummer kwam er niet.

09-04-10

Concertverslag - Phoenix, AB Brussel

Eind maart stonden we voor de afwisseling nog maar eens is een volle Ancienne Belgique. Dit keer voor Phoenix, niet echt mijn meest favoriete groep. Maar omdat schatje bleef aandringen, ben ik maar meegegaan. Achteraf heb ik het me niet beklaagd.

Het begon allemaal spectaculair: een wit doek verhulde het podium. Om stipt 9 uur begon de band er aan, vanachter dat doek. Met ‘Listzomania’ hadden ze de ideale opener te pakken. Het publiek ging uit zijn dak, zeker toen het doek naar beneden viel en de show pas echt kon beginnen.

Het ene na het andere nieuwe nummer (uit 'Wolfgang Amadeus Phoenix') werd op ons afgevuurd. Allemaal loepzuiver en met veel enthousiasme gespeeld, dat moet gezegd worden. Maar mij leek het allemaal een beetje te veel op elkaar.

En toen middenin het optreden er een saaie solo volgde, kon ik wel huilen. Gelukkig genoeg was dit het startsein voor een heleboel lekkers. Wat volgde was een resem hits: ‘Run Run Run’ (feest!),  ‘If I Ever Feel Better’ en ‘Long Distance Call’ deden het saaie eerste halfuur snel vergeten. Rustiger ging het er aan toe tijdens het bloedmooie ‘Everything is Everything’. Afsluiter werd een uitgerokken '1901' waarbij zanger Thomas Mars het publiek indook. Een uitzinnige reactie en oorverdovend applaus volgde. (en wij zagen dat het goed was )

( Phoenix, 27 maart 2010, AB Brussel )

12-03-10

Concert Groove Armada - AB Brussel ( 6 maart )

Vol verwachting waren we vorige zaterdag afgezakt naar de AB in Brussel voor het concert van Groove Armada. Volgens de band zelf het eerste optreden in Belgie, maar daar twijfel ik toch grondig aan. In ieder geval wisten we niet echt wat verwachten. We kennen Groove Armada vooral van de inhoudloze dance-liedjes. Nummers die elke zaal zonder twijfel doen ontploffen. Alleen: de band heeft een nieuwe CD (nvdr Black light) uit en laat dit nu net een ietwat rustigere plaat zijn. Meer inhoud en songtechnisch misschien wel interessanter, maar wat voor een effect zou dit hebben op n live publiek?

Achteraf gezien moesten we ons niet veel zorgen maken. De hele AB stond op ontploffen. Het nieuwe werk wekte misschien wat aarzeling op, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door het enthousiasme van frontvrouw Becky Jones ofte Saint Saviour. Ze was voor de verandering gekleed in een soort gladiatorenpakje met veel bling bling. De vrouw gaf zich volledig, ze kronkelde over het podium, maar toch waren het vooral de nummers die gezongen werden door MAD ofte MC Mike Daniel die gesmaakt werden. En dan doel ik voornamelijk op superhit en bisnummer Superstylin' die de hele tent uit zijn dak deed gaan.

Al bij al een schitterende show, vol afwisseling. Een echt feest van begin tot eind.

Setlist:

1. Intro
2. Look Me in the Eye Sister
3. Song 4 Mutya
4. I Won’t Kneel
5. Not Forgotten
6. Fogma
7. Warsaw
8. My Friend
9. Paper Romance
10. Get Down
11. Chicago
12. Easy

----

13. At The River
14. Cards
15. Superstylin’

( Groove Armada was te zien in de AB Brussel op zaterdag 6 maart )

12:00 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, brussel, ab, groove armada |  Facebook |

10-03-10

Concert - Passion Pit (Botanique Brussel)

We hebben er lang op moeten wachten: Passion Pit. Hun concert van eind vorig jaar was uitgesteld wegens andere verplichtingen. Maar nu, begin vorige week, was het eindelijk zover. En ons geduld werd beloond, want het werd een heus feestje. Het beste concert van 2010 wist mijn schatje me te vertellen, maar hetzelfde zou ze na het optreden van Groove Armada nog eens herhalen (hierover later meer).

Passion Pit dus. Voor wie de heren nog niet mocht kennen: het begon allemaal als een soort valentijnsproject van Michael Angelakos. Die wou zijn vriendin op een originele manier verrassen en schreef een heus EP'tje voor haar. De songs belandden op het internet en werd meteen door enkele bloggers opgepikt. Ook de platenindustrie was best happig en voor Michael het goed en wel besefte was Passion Pit een heus succes.

De stem van Michael doet enorm veel denken aan de Bee Gees en/of Scissor Sisters. Het is een hoge falsetstem waarbij je elk moment verwacht dat de zanger de hoge noten niet zal halen. Geheel ten onrechte trouwens. De bandleden waarmee de man zich omringt, zijn niet echt moeders mooisten en dan heb ik me nog lichtjes uitgedrukt. Maar dat is slechts bijzaak, niet?

Het was van begin tot eind genieten van catchy popsongs doorspekt met een heleboel synthesisers, een stuwende bas en hier en daar een aantal samples. De hoge stem van Michael bereikte af en toe de irritatiegrens, maar het enthousiasme van de man werkte aanstekelijk. Al na een paar nummers stond de hele botanique in lichterlaaie. Hits als ‘Better Things’ en het wondermooie ‘The Reeling’ werd door het publiek luidkeels meegezongen. Het was een feestje van begin tot einde. En dat einde kwam er jammer genoeg vrij snel (de band heeft maar 1 cd) met het klassieke 'sleepyhead'.

Dit verlangt naar meer !

( Passion Pit was te zien in de Botanique Brussel ( 1 maart 2010 ) , een setlist heb ik jammer genoeg niet. )

 

17:20 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, youtube, verslag, botanique, passion pit |  Facebook |

04-03-10

AbBota, dag 2 : The van Jets (cd voorstelling)

Afsluiter the Van Jets kwam haar nieuwe plaat 'Cat fit fury!' voorstellen. Voor de band moet dit de plaat van de bevestiging en absolute doorbraak worden. Waarschijnlijk daarom liet ze jaren op zich wachten. Dat het menens was met de nieuwe CD bewezen ze door te gaan samenwerken met niemand minder dan Jon Gray. Voor de opnames trokken ze naar Londen, naar 'the garden', een studio waar ondermeer the arctic monkeys en Peter Doherty al platen hebben opgenomen.

Het resultaat mag er zijn. De plaat klinkt een stuk harder en eigenzinniger dan de voorganger maar blijft herkenbaar als een typische the Van Jets. De songs zijn intenser en harder. Gitarist Wolf (tevens zanger van Waldorf) kon zich volledig uitleven, terwijl zanger Johannes aan zijn teksten werkte. Dramatisch psychologisch, filosofisch en autobiografisch, zo omschrijft hij het zelf in een interview.

Maar even terug naar het concert zelf: het klonk allemaal schitterend, maar jammer genoeg kenden we de nieuwe cd nog niet om volop te kunnen genieten. Maar daarvoor was dit concert dan ook de cd voorstelling he. In ieder geval kijk ik al uit naar hun optreden in Genk (Enterrock), later dit voorjaar.

17:30 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, verslag, 2010, botanique, the van jets, abbota |  Facebook |

03-03-10

AbBota, dag 2 : Team William, the Bear that wasn't en Lyenn

Dag 2 in de Botanique begon voor ons met Team William, een enthousiast bandje uit oost-vlaanderen. Floris en de zijnen vallen op door hun enthousiaste indie-pop. Live spelen ze de pannen van het dak en ook hun plaat en singles scoren goed in hitlijsten zoals de afrekening. En toch verliep hun optreden in de Botanique niet zoals gepland. Toen het publiek allemaal bleef zitten en weigerden vooraan voor het podium te gaan staan, reageerde de band ietwat verbaast. Later zouden ze verklaren dat dit een van hun meest absurde en gekke ervaring was. Al moet ik er aan toevoegen dat de rotonde wat mij betreft niet de meest ideale zaal is voor zo'n band.

Ik denk dat ze beter van plaats waren gewisseld met The bear that wasn't. Nog zo'n hype, maar dan in een totaal verschillend genre.

The Bear that wasn't is het bandje van Nils Verresen. De man heeft het voorbije jaar een heleboel geinvesteerd in de groep. Heel belgie trok hij rond, van zaal tot zaal, zonder een cent op zak. Althans zo wilt het verhaal.

Vorig jaar kwam zijn eerste album uit 'and so it is morning dew', wat meteen door de Morgen en de Standaard werd opgepikt in hun eindejaarslijstjes. En nu was er dus hun optreden in de Botanique. Persoonlijk had ik ze liever in de rotonde gezien, maar so be it.

Hun muziek is fragiel en menselijk, aangrijpend en meeslepend. Dit live brengen kan je beschouwen als een evenwichtsoefening. Enerzijds is het ontroerend, anderzijds wordt je - als toehoorder - vrij snel afgeleid. En als dan een aantal mensen tegen elkaar beginnen te babbelen, dan... Zelf was ik meteen verkocht. Het was zo intens, zo mooi...

Wat een contrast met Lyenn. Lyenn, dat is de half britse brusselaar Fred Lyenn Jacques. Een soort solomuzikant die geregeld van band wisselt. Ook hij is aan zijn debuut bezig met 'the jollity of my boon companion'. Debuut is in zijn geval niet echt het juiste woord, want de man maakt al jaren muziek.

De man valt op door zijn obscure en avant-gardistische muziekstijl. Zijn muziek valt op door zijn eigenheid. Het is muziek die vol emoties en gevoelens zit, maar die meestal niet begrepen wordt. Excentriek, gek en daarom bij momenten interessant. Maar voor mij in ieder geval iets teveel van het goede.

02-03-10

Abbota, dag 1 : Absynthe Minded

abbotaVoor de vierde keer op rij sloegen de Ancienne Belgique en Botanique de handen in elkaar. Twee dagen achtereen programmeerden de clubs een aantal belgische toppers als The Van Jets en Absynthe Minded tesamen met nobele onbekenden als The Bear that Wasn’t en Lyenn. Bedoeling van dit concept is een kruisbestuiving te veroorzaken tussen Vlaamse en waalse bands, maar in de praktijk kwam de muziekliefhebber vooral voor zijn favoriete band. In ons geval: Absynthe Minded, The Van Jets en Team William. Dat we daarnaast ook kennis konden maken met The Bear that Wasn't en Lyenn was mooi meegenomen.

Absynthe Minded zorgde er voor dat de AB in no time uitverkocht raakte. Dat er in de rand van dit gebeuren nog een aantal (waalse) groepjes te bekijken waren, dat vergaten de meesten. Ook wij trouwens.

De gentse band was te zien met een bijna twee uur durende set die op geen elk moment wist te vervelen. Daarbij putten ze vooral uit werk van hun nieuwste titelloze cd. Een aantal van de nummers daarop kunnen nu al klassiekers genoemd worden. Ik heb het dan over 'Envoi', de letterlijke vertaling van ee Hugo Claus'-gedicht en het pareltje 'Moodswing baby', mijn persoonlijke favoriet. Tussendoor kregen we ook hun meesterlijke hit van weleer 'my heroics part 1' te horen.

22:26 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, brussel, absynthe minded, ab, abbota |  Facebook |

23-02-10

Verslag The XX - AB Brussel (17 februari 2010)

Voor the XX is het op korte tijd vrij snel gegaan. Vorig jaar waren ze nog een nobele onbekende en wisten ze amper de Botanique te vullen, nu was hun concert in de AB op een paar seconden (bij wijze van spreken) uitverkocht.

Misschien is het wel té snel gegaan. De bandleden leken een beetje verlegen, nog niet gewend aan het grote succes. Amper 1 cd hebben ze en dus moesten ze wel alle nummers spelen, inclusief de mindere. Om die leegte op te vangen kregen we twee covers te horen. Verrassend, dat wel, maar wat mij betreft zonder enige meerwaarde.

The XX maakt bloedmooie, minimalistische en melancholische muziek, fluisterend en ingetogen én daardoor een klasse apart. Alleen: door het gebrek aan ritme-veranderingen raakte ik het een beetje beu.

De zaal was redelijk stil. Verbluft door het kunnen volgens de enen, ongeinteresseerd omdat het zo saai was volgens de anderen.

Nu al is duidelijk dat de band groot zal worden, nog groter dan ze nu al zijn. Maar daarvoor is er een boel nieuw materiaal nodig. Conclusie van dit alles: jammer dat de band niet de tijd heeft gekregen om te groeien.


Setlist :
Intro
Crystalised
Islands
Heart Skipped a beat
Fantasy
Shelter
Do You mind? (Kyla cover)
VCR
Teardrops (Womack & Womack Cover)
Basic space
Night time
Infinity

Stars

21:46 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, brussel, verslag, ab, the xx |  Facebook |

17-02-10

Concert: The Veils @ Muziekodroom Hasselt (11 februari 2010)

Vorige week passeerden Finn Andrews en de zijnen, oftewel The Veils, in de Muziekodroom in Hasselt. Wij waren er bij en zagen dat het goed was.

Buiten Lavinia kende ik niet echt veel van The Veils. En laat ze nu net dit nummer niet spelen. Achteraf gezien hoefde dat niet eens, zo sterk was de volledige set.

The Veils staan voornamelijk bekend om hun emotionele maar ook ruwe en gevoelige songs, een afwisseling tussen vlammend en kippevelmomenten. Bovendien is Finn een van de beste songschrijvers van zijn generatie. Voeg die twee ingredienten samen en je krijgt iets overweldigens. Kortom: ik was onder de indruk.

Je zag dat Finn en Sophia Burn, de sexy bassiste in opvallend wit kleedje, er duidelijk zin in hadden. En ook al leek het publiek redelijk mak, ze trokken er zich niks van aan. Meer nog ze grapten en lachten. Daardoor leek het misschien nogal rommelig, maar geen kat die daar wakker van ligt.

Het concert was voor mij het beste wat ik tot nu toe heb gezien dit jaar en ik kijk al uit naar een van hun volgende gigs.

Setlist (onder voorbehoud)

1. Not Yet
2. The Letter
3. Calliope!
4. Pan
5. The House She Lived In
6. Jesus For The Jugular
7. Advice for Young Mothers to Be
8. Sit Down By The Fire
9. Larkspur
10. The Tide that Left and Never Came Back
11. The Wild Son
12. Nux Vomica

16:45 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, hasselt, the veils, muziekodroom |  Facebook |

15-02-10

Concert: Air in AB Brussel (05/02/2010)

Ten tijde van Talkie Walkie dweepte ik met Air. Ik weet nog hoe ik steeds weer wegdroomde tijdens het beluisteren van 'cherry blossom girl'. Maar toen ik een tijdje terug 'love 2' (hun nieuwe cd) in mijn handen kreeg, was de teleurstelling groot. De magie was verdwenen.

Toch heb ik hen het voordeel van de twijfel gegeven en ben ik vorige week afgezakt naar de AB in Brussel.

Jammer genoeg had ik bij hun concert hetzelfde gevoel als na het beluisteren van hun nieuw plaatje. Ik vond het allemaal een beetje teleurstellend. Het klonk allemaal best goed, daar niet van. Maar ik vond het inspiratieloos, muziek zonder echt veel gevoel. Bovendien gaven Jean-Benoît Dunckel en Nicolas Godin (de frontmannen) niet echt een happy indruk. Ze deden hun ding, zonder zich echt te bekommeren om het publiek. Dankwoordjes werden met een robotstem de zaal ingestuurd.

En ook de kippevelsongs van weleer (cherry blossom girl) raakten me niet echt. Ik had gehoopt een echte zangeres op het podium te zien (zoals bijvoorbeeld Charlotte Gainsbourg, een vriendin van beide heren), maar niks daarvan.

De setlist zag er op papier goed uit, maar de instrumentals werkten eerder negatief. Voor het publiek was dit eerder een keuvelmoment. Getuige daarvan het vele geroezemoes.

toch nog 1 positieve noot: het vrolijke "Alpha beta gaga", maar toen was de show al zo goed als voorbij.

Setlist:
Do The Joy 
So Light Is Her Footfall 
Love 
Remember 
J'ai dormi sous l'eau 
Missing The Light Of The Day 
Venus 
Tropical Disease 
People In The City 
Radian 
Be a Bee 
How Does It Make You Feel? 
Cherry Blossom Girl 
Talisman 
Highschool Lover 
Alpha Beta Gaga 
Kelly Watch The Stars 
---
Heaven's Light 
Sexy Boy 
La Femme d'Argent 

13:30 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, bespreking, brussel, setlist, ab, air |  Facebook |

10-02-10

Concert The Big Pink & Waldorf @ Trix Antwerpen (29 januari 2010)

De Trix Club is al niet zo groot en als die dan nog maar voor de helft gevuld is, is het huilen met je pet op. Maar - en dit mag gezegd worden - hier trokken de heren van Waldorf (voorprogramma) zich geen reet van aan. We kregen een leuke en enthousiast gespeelde set te zien. Hun setlist kwam voornamelijk uit de laatste cd. Single information klonk steviger dan op plaat... kortom: chapeau !

Maar iedereen kwam nog altijd voor The Big Pink. Het was al hun derde show in zaal hier in België en daarom had ik meer publiek verwacht. Kwam het door het winterweer en de sneeuw? Wie zal het zeggen?

Dominos kent natuurlijk iedereen, maar meteen moet ik er aan toevoegen: dit nummer is zowel een zege als vloek voor de band. Dominos lijkt totaal niet te passen tussen al hun ander werk en laat nu net dit hun doorbraaksingle zijn... de wereld zit raar ineen, niet?

Het hele optreden lang werden we gebombardeerd door een heuse wall of sound. Een geluidsmuur die desondanks geen onrecht deed aan de stem van Robbie Furze, die voor de gelegenheid een prachtig vintage katten-T-shirt had aangetrokken.

Interactie met het publiek was er niet echt en bisnummers konden we ook al op ons buik schrijven. Kort, maar krachtig... beter zou ik het concert niet kunnen omschrijven. Mijn favoriete nummer: frisk.

Wat me nog altijd bezighoudt: had drumster Akiki Matsuuranu wel of geen slip aan?

19:14 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, review, waldorf, trix, big pink |  Facebook |

28-12-09

Peter Doherty @ Trix - 26/11/2009

"Peter Doherty kotst op podium", zo was er een maand geleden in de pers te lezen. Inderdaad, echt nuchter zag onze Peter er tijdens zijn optreden in de Trix er niet uit. Meer nog: zijn manager moest hem een cafe uit sleuren en hem letterlijk het podium op duwen. Dit tesamen met een fles duvel, wat champagne, een fles wijn en nog meer shit.

Opmerkelijk dat de man nog op zijn benen kon staan en nog in staat was tot zingen. Niet echt zo zuiver als toen in Hasselt, maar al bij al vond ik het nog redelijk geslaagd. Peter stond alleen op het podium (samen met zijn twee dansmariekes), enkel een acoustische gitaar in de hand. Het resultaat was een heus scoutsfeestje. Enkel het kampvuur ontbrak nog. Allemaal heel slordig maar net daarom charmant. En bovendien: wie kan er nu kwaad zijn op kwajongen Peter? Meer nog: ik had bij momenten medelijden met de man. Dat hij zo zijn talenten weggooid en compleet toegeeft aan zijn verslaving, dat kan er bij mij niet in.

Peter was in "vorm". Het was allemaal best grappig. Tussen de liedjes door ontpopte hij zich als een komiek in wording. De caféclown kreeg net iets te veel de bovenhand op het muzikale talent. Maar he, dat hoort er nu eenmaal bij. Peter noemt niet voor niks Peter.

Hart vasthouden, want wie weet wat er in de toekomst nog in de pers gaat verschijnen. Een volgende hartstilstand zit er echt wel aan te komen en dat is jammer, want de man heeft nog heel wat in petto.

Peter Doherty stond op 26 november 2009 in de Trix (Antwerpen).

16:04 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, concertverslag, peter doherty, trix |  Facebook |

17-11-09

Concert Moby, Vorst Nationaal 11 november 2009

Een beetje bang zijn we vorige week afgezakt naar Vorst Nationaal. We hadden net Moby's nieuwste cd 'Wait for me' in de CD lade gestoken en om eerlijk te zijn, we zijn er van geschrokken. Geen dance, geen hits, maar wel een hele reeks introspectieve ingetogen nummers. Emotionele nummers die perfect passen in een intieme omgeving, maar...

's Avonds laat, na een intense set van maar liefst 2 uur, verlieten we Brussel weer happy. Wat we te zien kregen was een greatest hits set. Niet echt verrassingen, maar hé, dat hoefde niet echt. We hebben er van genoten. Het was een schittérende show!

Moby is zelf niet echt een goede zanger. Vandaar dat hij zich op het podium liet vergezellen van een paar leuke dames. Kelly Scar (ex-Moonraker) heeft een stem om u tegen te zeggen. Een nummer als "pale horses" werd met zo'n overtuiging gebracht dat het nu al een klassieker mag genoemd worden. Ook zwarte zangeres Joy Malcolm wist ons meer dan te bekoren. Zij nam een groot deel van de hits voor haar rekening en getuigde van zo'n presence dat Richard Melville Hall ofte Moby zelf niet meer leek dan een 'simpele' muzikant.

Wat we te zien kregen: een afwisseling tussen intieme en dance nummers, een heleboel hits die de hele zaal deed ontploffen, een paar leuke dames op het podium, het nu al klassieke "thank you thank you thank you" na elk nummer, een hyperactieve Moby die over het podium hotste en last but not least een enthousiast publiek. Een feest dat twee uur duurde, een set die een déjà vu gevoel veroorzaakte, maar niet echt verveelde. Bis-nummers waren (net als altijd) Revolver en een in verschillende stijl gespeelde 'feeling so real'. Mooi !!!

18:15 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: concert, vorst, verslag, moby |  Facebook |

12-11-09

Concert Grizzly Bear, Cirque Royal Brussel (7 november 2009)

Een band die in de pers bejubeld wordt als vernieuwend én een zaal die ik (shame on me) nog niet kende. Ziedaar de twee redenen waarom we vorige zondag naar het koninklijk circus - ofte de cirque royal voor de Vlamingen onder ons - zijn afgezakt.

Die band dat bleken 4 nerds te zijn (teddy bear was een betere groepsnaam geweest) en hun muziek bleek een samenzang in de trend van Fleet foxes of Bon Iver te zijn. Allemaal heel zuiver gezongen, dat wel. Wondermooi, maar toch had ik na een aantal nummers het gevoel iets te missen. Het klonk té perfect, té gladjes.

Dat lag volledig aan mij, want dit is niet echt mijn genre en bovendien kende ik slechts 1 nummer: het wondermooie 'two weeks'.

Tijd dus om de zaal eens van dichterbij te bekijken. Impressionant is wel het minste wat je kan zeggen. Die reusachtige koepel geeft je een wow gevoel en ook het intieme karakter was een aardige verrassing. Jammer genoeg dat het er allemaal nogal oubollig uitzag.

Maar laten we even terugkeren naar Grizzly Bear. Wat meteen opviel was de lichtshow. Rare lampekappen (ik kan het niet beter omschrijven) die de hele set een intieme sfeer gaf. Ook muzikaal zat het best snor. Er werden afwisselend instrumenten bespeeld waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Bovendien klonk het ook allemaal passend. Perfect, een woord dat ik hierboven nog al gebruikt heb.

En het publiek? Dat genoot met volle teugen. Ingetogen enthousiast, zo zou ik het omschrijven.

Conclusie: ook al is het niet mijn genre, het was een optreden om u tegen te zeggen. Perfect gezongen, prachtige lichtshow maar iets te weinig animo. De band mist uitstraling. Wat je op het podium zag waren 4 verlegen jongens. Niks mis mee trouwens.


Setlist:
Southern Point
Cheerleader
Lullabye
Knife
Fine for Now
Two Weeks
Colorado
Deep Blue Sea
Ready, Able
I Live with You
Foreground
While You Wait for the Others
On a Neck, On a Spit
He Hit Me (and it felt like a kiss)

Gezien: Grizzly Bear, Cirque Royal Brussel, 7 november 2009

18:59 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, brussel, grizzly bear, cirque royal |  Facebook |

09-11-09

Concert Editors, Vorst Nationaal (8 november 2009)

editors"Help ze hebben de toegang tot de parterre afgesloten!"
Ons eerste gedachte toen we Vorst Nationaal - zoals gewoonlijk veel te laat - binnen stapten was er een van paniek. Omwille van de veiligheid hadden ze de toegang tot het gelijkvloers met dranghekken afgesloten. Trappen nemen tot de tweede verdiep was het devies. Nog nooit had ik zoiets gezien. Maarre: dan kennen ze ons nog niet. Vorst Nationaal is een doolhof en via via geraak je uiteindelijk toch beneden. Gelukkig maar ! Maar dit terzijde.

The editors kan je vandaag de dag gerust een supergroep noemen. Ze zouden helemaal niet misstaan als topper op Rock Werchter. Al bij al is het voor de band vrij snel gegaan. Een paar jaar terug stonden ze nog onbekend te wezen in de Trix, een klein zaaltje in het Antwerpse. Nu verkopen ze Vorst Nationaal én de Lotto arena vrij snel uit.

De band heeft dan ook al drie CD's op hun palmares staan. Op de jongste plaat 'in this light and on this evening' werden de gitaren opzij geschoven en vervangen door synthesisers. Een gewaagde keuze. Sommige nummers op de plaat vind ik niet om aan te horen, maar live lijkt het allemaal te kloppen. Ook de overgang naar de oudere nummers verliep zonder problemen.

Het geluid van de Editors is donker maar opzwepend. De verwijzingen naar Joy Division en jaren 80 new wave toestanden zijn nooit ver weg. Toch heeft de groep zijn eigen identiteit. De stem van Tom Smith klonk lager dan ooit. Ook de overige bandleden speelden met vol overgave. De groep genoot duidelijk van het enthousiaste publiek. Het resultaat was een twee uur lange set die op geen enkel moment wist te vervelen.

Wat we te zien kregen, was een balans tussen oud en nieuw werk. Hits als 'an end has a start', 'racing rats' en 'smokers outside the hospital doors' deden de concertzaal ontploffen. Maar ook nieuwe nummers als 'eat raw meat = blood drool' wisten te overtuigen. De zaal ging helemaal uit zijn dak tijdens 'papillon' (mét vuurwerk), maar toen was het optreden jammer genoeg afgelopen.


Setlist:

In This Light And On This Evening
An End Has A Start
Bullets
You Don't Know Love
Bones
Racing Rats
The Boxer
Lights
Blood
Escape The Nest
The Big Exit
Eat Raw Meat = Blood Drool
Camera
You Are Fading
Smokers Outside The Hospital Doors
Bricks And Mortar
Walk The Fleet Road

Munich
Fingers In The Factories
Papillon

19:46 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, bespreking, brussel, vorst, editors |  Facebook |

05-11-09

Concert Bat for Lashes, AB Brussel (31/10/2009)

Als je de video's van Bat for Lashes bekijkt, dan heb je het gevoel dat je in een sprookje bent terecht gekomen: dromerig en sensueel. Die sfeer miste ik een beetje tijdens het concert voorbije zaterdag. Ik had me aan een klein en onschuldig meisje verwacht, maar kreeg een volwassen vrouw te zien die zelfvertrouwen uitstraalde, zich duidelijk amuseerde en die een wondermooie stem heeft. Ze zong loepzuiver en gepassioneerd. De kleine verlegen Natasha Khan is groot geworden. Figuurlijk dan. Want het is en blijft een nederig en vriendelijk iemand. Een mens zou zich voor minder afvragen waarom de band niet bekender is.

Zaterdag was het Halloween en dus was het podium versierd met een plastieken skelet en een reusachtig spandoek van een wolf die naar de maan huilt. Maar dit even terzijde, want laten we even terugkeren naar het muzikale.

Opmerkelijk was dat de twee bekendste nummers na elkaar gespeeld werden: 'what's a girl to do?' en het wondermooie 'Daniel'. Maar dat deed niks af van de kwaliteit van de set. Het was en bleef boeiend tot het einde. 'Prescilla', ik krijg opnieuw kippevel als ik er aan denk.

Die topprestatie was niet alleen de verdienste van de schattige Natasha, ook haar band wist te overtuigen. Sarah Jones (drums), bekend van New Young Pony Club, was zonder twijfel een aanwinst. En ook Charlotte Hatherley mocht er zijn (letterlijk en figuurlijk). Het samen aan de piano gezongen 'Horse and I' liet een onuitwisbare indruk achter.

Setlist:
Glass
Sleep Alone
The Wizard
Moon and Moon
Horse and I
What’s A Girl To Do?
Daniel
Tahiti
Siren Song
Trophy
Two Planets
Pearl’s Dream

The Big Sleep
Wilderness
Prescilla

Foto's vind je hier

31-10-09

Concert White Lies, AB Brussel

White Lies wordt wel eens dé revelatie van 2009 genoemd. Het is een band die volgens velen thuis hoort in het rijtje van Joy Division-achtige bands zoals Editors en Interpol. Vandaar ook dat we nieuwsgierig waren naar hun optreden in de AB van voorbije donderdag.

Het begon allemaal schitterend met opener 'Farewell to the fairground'. Beginnen met een van de singles is zowieso een gok, zeker als je weet dat de band maar een paar bekende nummers heeft. Dat laatste was al vrij spoedig jammerlijk duidelijk: een paar pareltjes moesten het hele optreden recht houden. Wat we te horen kregen was een afwisseling tussen toppers en ondingen.

Uiteindelijk was het een vrij kort optreden, maar voor een band met maar 1 cd is dat vanzelfsprekend. Ik was aangenaam verrast door de stem van zanger Harry McVeigh. Hij heeft inderdaad veel weg van Tom Smith (zanger Editors), maar mist toch nog het charisma. Bij momenten klonk het allemaal net iets té gewoon. Maar dat is detail-kritiek.

Na hun optreden in de AB, hun passage op Werchter en eerdere optredens, kan men slechts 1 conclusie trekken: het is wachten op een vervolgalbum. Pas dan zal duidelijk worden wat de band nog in petto heeft. Hopelijk volgen er nog meer 'death'-achtige songs.

Setlist:
Fairwell to the fairground
Taxidermy
E.S.T.
The price of love
You still love him
To lose my life
A place to hide
Fifty on our foreheads
Nothing to give
Unfinished business

Heaven (Talking Heads cover)
From the stars
Death

17:41 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: concert, brussel, ab, ancienne belgique, white lies |  Facebook |

06-10-09

Noisettes, concert Botanique, za 03/10/09

De Noisettes waren oorspronkelijk rockers. Maar ze raakten onder invloed van de sixtiesperiode. Een periode die mede dankzij Amy Winehouse en consoorten weer hip is. "Wild young hearts" is hun geslaagde nieuwe cd, geproducet door Jim Abbiss (Monkeys, DJ shadow). Zangeres Shingai Shoniwa verrast zowel door haar elegantie, als door de manier waarop ze de strijd met de gitaren aangaat. Zo stond het te lezen op de officiele aankondiging van hun optreden in de Botanique.

En dat bleek volledig juist te zijn. Shingai is inderdaad iemand om wow tegen te zeggen. Ze stond op het podium in een miniscuul kleedje dat amper tot onder haar kont reikte. En als ze op zo'n moment hevig op en neer gaat springen, dan... Ik hoef er geen tekening bij te maken. Shingai viel ook op door haar stem. Een stem die zeker niet moest onderdoen voor die van pakweg Amy Winehouse. Meer nog: het lieftallige zangeresje ziet er een pak sympathieker en enhousiaster uit. Ze leek te genieten van het optreden en dat straalde af op haar publiek.

Aanvankelijk reageerde dat publiek maar makjes, alsof het eerst moest kennis maken met de Noisettes. Ook hun single "don't upset the rhythm" bracht niet de gewenste vreugde. Maar niet veel later was die klik er wel en werd het toch nog een feestje. Het was een schitterend concert met een heleboel hoogtepunten. Niet alleen "never forget you" gaf me kippevel, maar ook de voor mij onbekende nummers.

Absoluut hoogtepunt was het tweede bisnummer toen Shingai het publiek in dook en zich op de schouder van een stoere man liet ronddragen.

Kortom: het was genieten. Voor herhaling vatbaar !

Noisettes + The Bikinians
za 03/10/09
Botanique, Brussel

20:48 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, youtube, verslag, botanique, noisettes |  Facebook |

16-07-09

Madonna @ Werchter (foto's)

Foto's van het concert van Madonna vind je ondermeer op flickr terug. Een van de leukere albums is die van "luv4". Klik op de foto hieronder voor meer. Wil je zelf je linkje posten? Dat kan via de reacties...

mad1

12:30 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: foto, album, pics, madonna, werchter |  Facebook |

14-07-09

Madonna @ Werchter (2009)

Bah Madonna

Zelden zo'n uiteenlopende commentaren gehoord als na het optreden van Madonna in Werchter. Blijkbaar is het voor velen not done om een optreden van de 'queen of pop' mooi te vinden (ook al waren ze er bij). Wel menskes: ik was er ook bij en heb genoten van een schitterende show. Show inderdaad, want muzikaal was het iets minder (een groot deel van het optreden stond op band, het gitaarspel van Madonna was slechts fake). Maar dit zijn zaken die ik reeds voor het kopen van mijn ticket wist.

Toen ik zaterdagochtend het barbiepoppetje bij de kapper trots hoorde verklaren dat ze 's avonds naar de weide in Werchter zou afzakken, wist ik: voor haar loopt dit verkeerd af. En ik kreeg waarschijnlijk gelijk: het Madonna-publiek is niet echt een festivalpubliek. Zelden zoveel naaldhakken, witte broeken en/of andere dure kleding gezien als op die modderige weide voorbije zaterdag. En dat velen onder hen hun paraplu aan de ingang moesten afgeven wegens niet toegelaten, zal na het uurtje stortregen ook niet echt op gejuich zijn onthaald. En dan heb ik het nog niet gehad over de verkeersellende op de E40 en E314 vanuit Brussel. Wel beste mensen: op zo'n momenten kan je maar beter in Limburg wonen, vanuit Genk hebben we geen metertje file gehad.

Publiek 

Wat mij het meest? Praktisch iedereen stond er bij en keek er naar. Het leek wel een kudde koeien die naar een trein aan het staren was. Jammer. Enkel tijdens het eerbetoon aan Michael Jackson stond de weide dartel te huppelen. Tsja, wat moet je daarop zeggen?

 Show vs muziek

Laten we even naar de show zelf terugkeren: die was in vier blokken onderverdeeld. Elk blok werd gescheiden door een kort intermezzo (zodat miss Maddie zich kon gaan omkleden). En mocht het nog niet duidelijk zijn uit mijn commentaar hierboven: muziek was slechts ondergeschikt. Het podium bestond uit enorme beeldschermen die in elkaar / uiteen schoven, omhoog getild werden en/of uit de lucht kwamen afgedaald.

4 delen

Het begon allemaal indrukwekkend. Je wist niet waar eerst kijken: Madonna op haar troon, de vele dansers rondom haar, de limousine op het podium, de vele schermen, ... Pas na een tijdje begon je op de muziek te letten. Eerste hoogtepunt (voor mij) was "Vogue". 

In het tweede deel (Madonna in schoolmeisjesuniform) kregen we een heleboel oude nummers te horen, maar dan wel in een moderner kleedje. Leuk om terug te horen: "Holiday" en "Music".

En toen kwam het spaanse luik. Daar waar in het grootste deel van de show de queen herself letterlijk in de spotlights stond, liet ze nu de eer aan een heus zigeunerbandje. Een leuk intermezzo dat een beetje langdradig werd.

Tussendoor stuurde de queen haar boodschap voor een betere wereld en klimaat de weide in. Dat haar eigen ecologische voetafdruk fenomenaal groot is, zullen we daarbij maar even vergeten.

Gelukkig werden we naar het einde toe overdonderd door heuse techno beats. "Like a prayer" bezorgde me kippevel, net als "Ray of light" dat vooraf gegaan werd door "Frozen" (de in Belgie verboden single). Maar toen was het al bijna "game over". Geen bisnummers, dat is bij geenenkel Madonna optreden zo. Oh ja, dat madame een uurtje te laat aan haar set begon, had alles te maken met het wachten op duisternis en niet met het ego van de jongedame. Jong, inderdaad, want op haar vijftigste nog zo rondhuppelen, je moet het maar doen.

Setlist
(bron: goformusic.be)

The Sweet Machine (video intro) (met samples uit Manipulated Living van Michael Andrews), 4 Minutes, Human Nature en Give It 2 Me)
Candy Shop
Beat Goes On
Human Nature (met samples uit Gimme More van Britney Spears)
Vogue(met samples uit 4 Minutes en Give It To Me van Timbaland)

---
Die Another Day (remix) (video interludium)
Into the Groove (met samples uit Toop Toop van Cassius, Jump, Apache van Sugarhill Gang en Double Dutch Bus van Frankie Smith)
Holiday (met samples uit Everybody, Heartbeat en Billie Jean en Wanna Be Startin' Somethin' van Michael Jackson)
Dress You Up (met samples uit Anarchy In The UK van The Sex Pistols en My Sharona van The Knack)
She's Not Me
Music (met samples uit Put Your Hands Up 4 Detroit van Fedde Le Grand en Last Night a DJ Saved My Life van Indeep)

---
Rain (remix)(video interludium)(met samples uit Here Comes the Rain Again van de Eurythmics)
Devil Wouldn't Recognize You
Spanish Lesson
Miles Away
La Isla Bonita (met samples uit Lela Pala Tute van Gogol Bordello)
Doli Doli (Kolpakov Trio solo) (dans interludium)
You Must Love Me

---
Get Stupid (video interludium) (met samples uit Beat Goes On, Give It 2 Me, 4 Minutes en Voices)
4 Minutes
Like a Prayer (met samples uit God Is A DJ van Faithless en Feels Like Home van Meck)
Frozen (met samples uit I'm Not Alone van Calvin Harris en Open Your Heart)
Ray of Light
Give It 2 Me

06-05-09

Polsslag : Von Bondies, Fever Ray, Yeah Yeah Yeahs en Peter Doherty

vonbondies1De Von Bondies deden me sterk aan een 'high-school-bandje' denken. De twee cheerleaderachtige rock-chicks mochten er best wezen, maar muzikaal gezien stelde het me teleur. Het geluid stond veel te luid (net als bij de andere optredens trouwens) en het klonk niet echt heel zuiver. Bovendien zijn ze het one-hit wonder stadium nog altijd niet ontgroeid: het was een klein uur wachten op hun enige hit "C'mon c'mon". Leuk om eens gezien te hebben, maar zeker geen wow effect.


fever1Dat wow effect was er wel bij Fever Ray, het project rond the Knife zangeres Karin Dreijer Andersson. De hele sfeer die de groep wist op te roepen was vreemd dreigend en bij momenten sprookjesachtig. Het geheel had iets weg van een... duiveluitdrijving (voor zover ik daar ervaring mee heb). Karins stem bleef vervormd door de effectapparatuur en klonk bij momenten akelig griezelig. De lichtshow was spectaculair. Gekke lampenkappen op het podium trouwens en gekke kostuums waarin de verschillende bandleden zich huldigden. Ze leken wel hogepriesters. De hele show verliep vlekkeloos met als absoluut hoogtepunt de single "when I grow up". Voor het eerst kregen we het ware gelaat van Karin te zien : een echt elfje.


yeahDe Yeah Yeah Yeahs speelden een zeer strakke show. Snijdende gitaren gingen hand in hand met de synthesizer sound van de nieuwe nummers uit "It's blitz!". Karen O. hotste over het podium als een volleerd performer en tilde het concert naar een hoger niveau. De omkadering zag er leuk uit met dat grote oog boven het podium. Een van de betere optredens die avond, alleen was de sfeer onder het publiek bedroevend te noemen. Een festival in een kille betonnen ruimte... het lijkt me geen goed idee.

dohertyPeter Doherty... Komt hij of komt hij niet? Pukkelpop en Werchter vorig jaar gingen aan hem voorbij. Het laatste omdat zijn kat toen moest bevallen, remember? En ook deze avond leek het fout te gaan. Zoals later zou blijken miste de performer zijn vlucht in Frankfurt en heeft Chokri een busje moeten inhuren om de man in razend tempo in Hasselt te krijgen, waar hij uiteindelijk twee uur te laat het podium beklom. Maar wat we te zien kregen, deed ons alle miserie direct vergeten: Peter in zijn eentje op een podium, akoestische gitaar in de hand. Het was vooral het voor ons onbekende materiaal uit zijn recente solo-album Grace Wastelands dat de revue passeerde, maar storen deed het niet echt. Tijdens 'The last of the English roses' , al vrij vroeg in de show te horen, trippelden twee ballerina's het podium op om het geheel wat op te vrolijken. Peter was biezonder spraakzaam en deed zijn imago alle eer aan: hoedje op, sigaret in de mond en de ene coctail na de andere naar binnen gietend.

 

04-05-09

Polsslag 2009, het verslag (deel 1)

vonbondies1Een festival in de Hasseltse Grenslandhallen? Een festivalterrein bestaande uit alleen maar beton, ik kan er maar niet aan wennen. Het lijkt me iets kils en onpersoonlijks.

Dat we uiteindelijk besloten om toch maar te gaan, is volledig de verdienste van Pete Doherty. Schatje staat er wild van en dus wou ik haar dit pleziertje gunnen. Dat het britse enfant-terrible twee uur later dan gepland op het podium klom, namen we er met veel plezier bij.

Eerste vaststelling: geen enkele tiener die zich interesseerde voor het rockgedeelte van Polsslag. Het bleef bij momenten pijnlijk leeg in de Marquee en Club. Het gros van de dance-sletjes bevonden zich in de dancehall en boiler room, waar het ongemakkelijk heet was.

Leuk gevonden was de chill out room, maar zelf gaven we de voorkeur aan een warm zonnetje en een echt grasveld buiten. Niet te verwonderen dus dat we pas rond half negen afzakten naar de festival"weide". En geloof me, we waren niet de enigen die er zo over dachten. Al bij al was het een beetje sneu voor de bands die vroeg op de avond geprogrammeerd stonden, want zij traden op voor een handvol mensen.

Uiteindelijk zouden er toch zo'n 12000 mensen het festival hebben bijgewoond en dat waren er evenveel als het jaar ervoor. Al bij al blijft Polsslag een klein festival. Prijs/kwaliteit was best ok, we hebben drie schitterende optredens gezien (Yeah Yeah Yeahs, Fever Ray en Peter Doherty), maar kwa sfeer was het bij momenten huilen met de pet op. Het was duidelijk dat de meeste mensen voor de dance acts kwamen en daarom zou men zich de vraag kunnen stellen of Chokri niet beter een soort "I love techno" had georganiseerd.

Of we volgend jaar opnieuw gaan? Hangt af van de bands die komen.

( Alles over de optredens van de Von Bondies, Fever Ray, Yeah Yeah Yeahs en Peter Doherty kan je morgen op deze blog lezen )

20:15 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: festival, polsslag, 2009, hasselt |  Facebook |

03-05-09

Polsslag 2009

Jaja, hij was er: Pete Doherty op Polsslag (Hasselt). Het complete verslag kan je vanaf morgen op deze site vinden. Alvast enkele foto's...

Bron: Wannabes.

21:04 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: polsslag, peter doherty, pete doherty |  Facebook |