tumblr analytics

27-10-08

Haggard - Tales of Ithiria

Zoals beloofd in de post over de MFVF warmup show, had je de CD-review van Haggard's laatste CD, Tales of Ithiria, nog tegoed. Dus bij deze...

decoration

Het thema

De vorige CD van Haggard, Eppur Si Muove, was geïnspireerd door het leven van Galileo Galilei, die daarvoor, Awaking the Centuries, was dan weer gebaseerd op het leven van Nostradamus. Ook deze CD heeft een heel bijzonder thema, maar niet historisch gebaseerd. Het album is volledig geschreven rond een verhaal van een volk in een fictieve wereld, Ithiria, ergens in de middeleeuwen ("1700 years ago, during the celebration of the two moons"). Een volk wordt geteisterd door de aanvallen van een vijand, moet vluchten, maar een deel besluit zich te verdedigen, met hun beperkte middelen ("only armed with axes, torches and pitchforks"). De nummers wisselen elkaar af met stukken vertellingen over het wedervaren van Ithiria.

De muziek

Dit is niet het soort muziek dat voor iedereen toegankelijk is. Het zijn geen radio-friendly deuntjes. Qua melodie zijn de nummers heel sterk geïnspireerd op middeleeuwse muziek, met rijke arrangementen, waarbij de klassieke instrumenten de bovenhand halen. De drum (met dubbele basdrum), elektrische gitaar en de grunts nemen het stuk "metal" voor hun rekening. Die combinatie geeft een verrassend resultaat. De ene zal dit wellicht super vinden, de andere een verschrikking.

Qua productie komen de klassieke instrumenten er het sterkste uit; de elektrische gitaar klinkt soms iets te plat geproduced, met de drum is het soms mogelijk nog erger: die klinkt soms alsof er een heel slechte MP3-track van gemaakt is (weinig dynamiek). Live komt dit alles veel beter tot zijn recht: de klinken de drum en de gitaren echt vet, zonder daarbij echter afbreuk te doen aan de klank van de klassieke instrumenten.

Er is 1 nummer dat een beetje een buitenbeentje vormt op deze CD: Hijo de la Luna, een cover van Mecano, dat "op zijn Haggard's" wordt gebracht. Het nummer past niet in het verhaal van Ithiria, maar blijft wel volledig trouw aan de stijl van Haggard.

De nummers zijn m.i. niet altijd consistent met de verhaallijn. Zo is er een stukje verhaal met volgende tekst: "He found his father's death body, pinned to the front door by two arrows. He could feel his anger rising from deep within". En wat er dan volgt, past qua muziek helemaal niet bij de emotie van woede die komt opborrelen. Da's jammer, want voor een conceptplaat is dat een gemiste opportuniteit.

Conclusie

Het album is verschillende malen uitgesteld geweest (was eigenlijk al ergens vorig jaar verwacht). Daarom waren de verwachtingen van deze CD dan ook zeer groot. En toch... Ook al zijn het stuk voor stuk typische Haggard-nummers (misschien met uitzondering van Hijo de la Luna), toch moet deze plaat voor mij onderdoen voor zijn voorganger, Eppur Si Muove. Er staan 11 tracks op deze nieuwe CD, waarvan er 4 vertellingen zijn. Voeg daarbij de cover en dan heb je eigenlijk niet veel nieuw werk (slechts 6 tracks écht eigen composities). Dat zijn wel stuk voor stuk goeie nummers, maar de vaak platte productie maakt dat deze plaat de "ballen" mankeert die de vorige wel had.

Slotconclusie: het blijft een knappe plaat om naar te luisteren die niet snel verveelt, maar als je daarna opnieuw Eppur Si Muove beluistert, dan heeft die plaat toch net dat beetje meer...

Tracklist

  1. The Origin
  2. Chapter I - Tales Of Ithiria
  3. From Deep Within
  4. Chapter II - Upon Fallen Autumn Leaves
  5. In Des Königs Hallen (Allegretto Siciliano) 
  6. Chapter III - La Terra Santa
  7. Vor Dem Sturme
  8. Chapter IV - The Sleeping Child 
  9. Hijo De La Luna
  10. On These Endless Fields
  11. Chapter V - The Hidden Sign

Links

 

17:12 Gepost door KoenV in CD review | Permalink | Commentaren (1) | Tags: haggard, tales of ithiria |  Facebook |

22-10-08

Kings of Leon, Only by the night (2008)

kingsofleonDe neefjes en broertjes Follwill boeren goed. Enkele jaren geleden waren ze nog een onbekend alternatief bandje. Tegenwoordig bestormen ze de hitlijsten met 'sex on fire'. De verwachtingen zijn dan ook hoog voor hun nieuwe cd 'only by the night'.

U2 en Coldplay achterna

Wat meteen opvalt, is het zware "southernrock"-geluid aangevuld met het sublieme stemgeluid van frontman Caleb Followill. De commentaren in verschillende kranten en weekbladen zeggen genoeg: de Kings of Leon zijn klaar voor het grote succes. "Stadion-muziek" noemen velen het en meteen worden de Kings toegevoegd in het rijtje waar ook U2 en Coldplay toe behoren.

Opener 'Closer' is meteen een schot in de roos en doet verlangen naar meer. 'Sex on fire', een verwijzing naar liefje Liv Tylor, kent iedereen intussen. 'Use somebody' is bombastisch en mét achtergrondkoor, terwijl 'I want you' eenvoudig simpel is.

Is 'populair' een vies woord?

En toch had de plaat geen tien minuten langer mogen duren. Mijn aandacht ebde vrij snel weg, omdat het toch allemaal net iets teveel van het goede is. Bovendien hou ik meer van het vroegere en iets minder toegankelijke werk. Ik vrees dat voor mij de tijd gekomen is om Kings of Leon los te laten. "Te groot, te gewoon".

Tracklist (totale tijdsduur 42:34) :
Closer (3:57)
Crawl (4:06)
Sex on Fire (3:23)
Use Somebody (3:50)
Manhattan (3:24)
Revelry (3:21)
Seventeen (3:05)
Notion (3:00)
I Want You (5:07)
Be Somebody (3:47)
Cold Desert (5:34)

13-10-08

The do, A mouthful (2008)

doMeer dan enkel een muzieknoot

The Do is het groepje van de Fransman Dan Levy en de Finse zangeres Olivia Merilahti. Beiden leerden elkaar kennen in het filmwereldje. Ze maakten allebei soundtracks bij films maar hadden zin in eens wat anders. Het resultaat: 'A mouthful', hun debuutplaat.

The Do is de eerste muzieknoot van de toonladder, het symbool voor het begin én einde. D O zijn ook de eerste letters van Dan en Olivia.

Smachtend en iel

'A mouthful' is een verzameling geworden van wel heel verscheiden liedjes. Sobere intieme en kwetsbare nummers ('Song for lovers') wisselen af met vrolijke rapnummers zoals 'Queen dot kong'. Toch is er 1 constante: de smachtende iele stem van Olivia. Het is een stem die een apart tintje geeft aan de plaat, maar die waarschijnlijk heel wat mensen zal afschrikken. Muzikaal gezien zijn de songs vrij sober: piano, handgeklap, wat achtergrondgezang, ... daar blijft het bij.

Ook al is de plaat 15 nummers (!!!!) lang, vervelen doet ze nooit. Alleen het in het fins gezongen (?) buitenbeentje 'Unissasi Laulelet' hoefde wat mij betreft niet.

Luister zeker naar

Single 'On my shoulders', 'Queen dot kong' (die oe oe's zijn zalig) ,  'At Last' en 'The bridge is broken'.

thedo

Tracklist

1.  Playground Hustle 2:55  
2.  At Last 4:09  
3.  On My Shoulders 5:21  
4.  Song for Lovers 2:24  
5.  The Bridge Is Broken 4:42  
6.  Stay (Just a Little Bit More) 3:06  
7.  Unissasi Laulelet 2:19  
8.  Tammie 3:15  
9.  Queen Dot Kong 3:14  
10. Coda 1:58  
11. Searching Gold 5:10  
12. When Was I Last Home 3:34  
13. Travel Light 4:02  
14. Aha 4:19  
15. In My Box

Agenda

The Do komt op 9 december naar het koninklijk circus. Voor tickets en informatie: klik hier.

12:45 Gepost door KrisL in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: album, the do, do, cd, bespreking, review, a mouthful |  Facebook |

08-10-08

Bloc Party, Intimacy (2008)

intimacyBloc Party is, net zoals Radiohead, een groep die haar eigen grenzen blijft verleggen en de kunst verstaat om avontuurlijke, zelfs gedurfde muziek te maken zonder dat de songs daarbij aan toegankelijkheid inboeten. Dat heeft voor de derde keer een geïnspireerde, briljante plaat opgeleverd. Een plaat waar elk detail tot in de perfectie is uitgewerkt en elke song een potentiële single is. U moest ze al hebben. (de morgen)

Betere commentaren kan een band zich niet voorstellen. Alleen had ik beter moeten weten. De Morgen slaat al eens een balletje mis en ook in het geval van Bloc Party is dit zo. Toegegeven, je moet maar het lef hebben om met iets compleet nieuws te komen. Maar om dit beestje meteen al de Kid A van Bloc Party te noemen, dat gaat er bij mij niet in.

Ik had natuurlijk beter moeten weten. "Flux" en "Mercury" waren al een voorbode. Maar omdat ik Bloc Party het voordeel van de twijfel gaf (ze hebben dan ook al twee kei-schitterende cd's afgeleverd), heb ik me de online versie van Intimacy aangeschaft. 10 nummers telt dit album, 6 minder dan de uiteindelijke CD-versie die later deze maand verschijnt. Het resultaat is dat ik me bekocht voel.

"Intimacy" staat vol electronisch geexperimenteer. "We wilden eens een dansbare plaat maken" wist Kele Okereke in een interview te zeggen. Alleen vind ik niet dat Kele daar het ideale stemgeluid voor heeft. Bovendien lijkt dit ook niet te kloppen met de inhoud van de songs. Die zijn voor een stuk persoonlijker en gevoeliger geworden. Kele schrijft ondermeer over het stuklopen van zijn relatie.

Toch is het niet allemaal crap. "Sign", een ingetogen nummer, kon me het meest bekoren en ook "Halo", "Trojan Horse" en "One month off" mogen er best zijn. Toeval of niet, maar dit zijn nu net nummers waar de gitaren de overhand hebben. Nummers die heel vertrouwd in de oren klinken en me doen terugdenken aan de vorige albums. "Die goede ouwe tijd" hoor ik de ouderen onder ons al zeggen.

Tracklist
Ares (3:29)
Mercury (3:53)
Halo (3:36)
Biko (5:01)
Trojan Horse (3:32)
Signs (4:39)
One Month Off (3:38)
Zephyrus (4:34)
Talons  (4:43)
Better Than Heaven (4:21)

Link
Bloc Party - Artiestenpagina

13:17 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bloc party, intimacy, cd, online |  Facebook |

29-09-08

CD-bespreking Novastar: Almost Bangor

decoration
We hebben er lang op moeten wachten, maar vorige week lag hij dan toch eindelijk in de winkelrekken: de nieuwe Novastar, getiteld Almost Bangor. Met deze plaat keert Joost Zweegers terug naar zijn oorsprong: de singer-songwriter met zijn akoestische gitaartje.

Vorige plaat

De vorige plaat, Another Loney Soul, was geproduced door Piet Goddaer, de man achter Ozark Henry. En deze plaat droeg ook duidelijk de stempel van Goddaer, zowel naar melodielijnen als naar arrangementen. Het had als het ware een Ozark Henry plaat met een andere zanger kunnen zijn... De nieuwe plaat is echter weer helemaal anders, helemaal Joost.

Sobere arrangementen

De eerste single, Mars Needs Woman, wordt ondertussen al sinds 1 september op de radio gedraaid. Deze single, tevens de openingstrack van Almost Bangor, is het visitekaartje voor heel de plaat: de akoestische gitaar is alom tegenwoordig. Er zijn maar enkele nummers waar percussie of elektrische gitaar op te horen is. Andere instrumenten worden over het algemeen naar de achtergrond verschoven, als aanvulling en "textures".

Beatles-fan

Joost is duidelijk een beatles-fan is, meer nog, een George Harrison-fan. Dat blijkt extra uit een aantal van de nummers op deze plaat. Weller Weakness, het tweede nummer op deze plaat. Dit nummer ademt gewoon "Beatles". En dan heb ik het niet over de "She Loves You Yeah-Yeah-Yeah" periode, maar eerder over de "Dear Prudence" en "While My Guitar Gently Weeps" periode van de Beatles.

Ander muzikanten

Joost laat zich graag omringen door een uitgebreide schare aan muzikanten. Op Almost Bangor is dat niet anders. Luister naar Mars Needs Woman en je zal violen en cello's horen. Deze komen niet uit één of andere geavanceerde soundcard van een computer of uit een midi-keyboard: dit zijn echte strijkers met een strijkstok en snaren.

Een naam die bij verschillende nummers terugkomt, is die van Jean-Marie Aerts. Aerts was vroeger - in een ver verleden - gitarist bij TC-Matic. Nu houdt hij zich voornamelijk bezig als producer, maar speelt daarnaast ook nog geregeld een "gastrol" voor verschillende andere muzikanten. Zo was hij enkel jaren geleden nog te zijn tijdens een theatertour van Gorki (op videoscherm).

Aangenaam muzikaal behang

Deze plaat laat zich graag beluisteren. Ik heb ze afgelopen weekend al meermaals gespeeld. Maar het is niet het soort plaat als Death Magnetic, die je loeihard opzet in de auto. Nee, dit is eerder iets dat je opzet wanneer je b.v. rustig in je salon zit te lezen, of tijdens het tafelen. Een mooi voorbeeld van muzikaal behang, dus. Het is een mooie plaat geworden, maar in tegenstelling tot de 2 voorgaande zie er niet echt een "hit" inzitten.

Tracklist

1. Mars Needs Woman
2. Weller Weakness
3. Making Waves
4. Tunnelvision
5. Because
6. Bangor
7. Sundance
8. Wings on Me
9. Miles
10. All Day Long

14:12 Gepost door KoenV in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: novastar |  Facebook |

24-09-08

Death Magnetic - clipping

In haar laatste post schreef Leen over Death Magnetic, meer bepaald over het nummer "Broken, Beat & Scarred":

"Hier zijn het vooral de hamerende gitaren die me konden bekoren, al vind ik het niet echt allemaal even "zuiver" klinken (geluidtechisch dan)."

Dat laatste, de zuiverheid van het geluid, is ondertussen onderwerp van discussie geworden op tal van fora en blogs. En nu dus ook hier... Wat Leen beschreef is het fenomeen dat '"clipping" wordt genoemd. Je kan geluid grafisch voorstellen als een curve. Normaal zal deze zich als een zaagtand op en neer bewegen over de tijdsas.

decoration


Bij clipping echter zal die curve op bepaalde plaatsen afgeplat worden, tegen de boven- en/of onderlimiet van het geluid. Het effect van die afgeplatte curve kan je ook werkelijk horen: onzuiver geluid, ofwel distortion.

Distortion kan je - b.v. bij electrische gitaren - bewust gaan forceren. Het effect hiervan op de gitaarklank is ondertussen gekend. Maar als dat bij een CD gebeurt, is dat eigenlijk minder aangenaam. Bij Death Magnetic echter is het opvallend dat de CD wel maar de Guitar Hero game audio geen last heeft van clipping. De dynamiek van de Death Magnetic Guitar Hero tracks is veel zuiverder. Op deze URL wordt duidelijk het verschil tussen beide getoond:

http://mastering-media.blogspot.com/2008/09/metallica-dea...

Ondertussen zouden er via Torrent-sites illegale versies van Death Magnetic verspreid worden die geript zijn van Guitar Hero, in, plaats van de CD.

Het clipping fenomeen doet zich tegenwoordig vaker voor dan pakweg 20 jaar geleden. Dat heeft alles te maken met de Loudness war: producers willen muziek stelselmatig almaar luider doen klinken. Dat ze hierbij flirten met de grenzen van het acceptabele, wordt dus bewezen met het resultaat van Death magnetic.

Wil je meer weten over Loudness wars, dan moet je eens naar Wikipedia gaan. Daar is een artikel aan Loadness Wars gewijd: http://en.wikipedia.org/wiki/Loudness_War
In dit artikel staat ook een verwijzing naar een Wikipedia-artikel over Death Magnetic (http://en.wikipedia.org/wiki/Death_Magnetic) mét een voorbeeld van clipping (http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Metallica_My_Apocalyps...).

09:43 Gepost door KoenV in CD review | Permalink | Commentaren (1) | Tags: metallica |  Facebook |

22-09-08

The Ting Tings, We started nothing (2008)

tingtingsKinderlijk of heerlijk? Die vraag spookte me door het hoofd na het beluisteren van "We started nothing". Simplistische? Want niet meer dan rock met een heleboel electro. Irritant? want Katie White klinkt af en toe wat schreeuwerig. Van haar zangkwaliteiten moeten ze het niet hebben, van haar enthousiasme? misschien.

Feit is dat het duo (Katie en Jules) een hype hebben gecreeerd. Hun plaat werd door BBC radio met veel gejuich onthaald en dus kon en mocht het niet meer mis gaan. Hun optredens zijn regelrechte fuifen waarbij je onmogelijk stil kunt zitten. Vandaar ook dat ik me dit plaatje in huis heb gehaald.

Uitschieters zijn de singles: 'Great DJ', 'That's not my name' en 'shut up and let me go'. Ze blijven in je hoofd spoken en zetten aan tot vrolijkheid. Maar dan heb je het ook zo wat gehad. De rest van de toch al vrij korte plaat (een dikke 30 minuten) is eerder opvulsel.

Waarom ze dan tot CD van het jaar werd uitgeroepen? Ik zou het niet weten...

Tracklist :
Great DJ (3:23)
That's Not My Name (5:12)
Fruit Machine (2:54)
Traffic Light (2:59)
Shut Up and Let Me Go (2:52)
Keep Your Head (3:23)
Be the One (2:58)
We Walk (4:05)
Impacilla Carpisung (3:41)

Artiestenpagina: Ting Tings

16-09-08

Metallica - Death magnetic, review (2008)

deathBegin jaren 80 verraste Metallica vriend en vijand met hun "Kill em all", een muzikale mokerslag van jewelste. Van toen af moest het harder, ruwer en vooral: sneller. De speedmetal was geboren.

Met de release van de "Black album" kwam een einde aan dat streven. Metallica werd melodieus en opende de deuren naar het grote publiek. Het leek wel alsof de band daarna niet meer wist welke richting uit te gaan. Absoluut minpunt was "St Anger". Vandaar dat de druk op de groep groot was om met iets goeds af te komen. Zelfs Dave Grohl ging er zich mee moeien en schreef een open brief aan James Hetfield: Of de heren aub met iets leuks wilden afkomen.

Er volgden jaren van wachten, de band ging met een nieuwe producer in zee en kwam vorige week te voorschijn met iets wat verdacht veel op het oude werk lijkt: "Death magnetic" was geboren. James verwoordde het zo: "Bedoeling was om terug te keren naar de roots. We wilden klinken als een nieuwe band die hengelt naar een platencontract".

Te hard voor het gewone publiek, te gewoontjes voor de echte fans. Sinds ze het status van superband hebben verworven, kan de band niks goeds meer doen. En dat is jammer want Death Magnetic is een dijk van een plaat. Ik ben gek van de vele gitaarrifs, was een tijdje bang voor de zangpartijen (James zingt letterlijk een toontje hoger), maar uiteindelijk bleek die angst ten onrechte. Ik weet: het begin van de nieuwe single "The day that never comes" is afschuwelijk, maar op "Broken beat and scared" en "The Judas Kiss" gromt James als nooit tevoren.

Echte pareltjes moet je niet verwachten, echte hits (oh wat haat ik dit woord) staan niet op de cd, maar dat hoeft ook niet. En ik weet: een aantal riffs klinkt wel heel herkenbaar (noem het maar de verwijzingen naar vroeger), maar ook dit is niet storend. Integendeel: de herkenbaarheid werkt aanstekelijk.

Enig minpunt: de songstructuur. De verschillende ritmes geven de indruk dat veel songs bestaan uit een verzameling van losse onderdelen, waarbij de samenhang niet altijd even duidelijk is. ' Half of Death Magnetic's tracks are over seven minutes long, with song structures that are not so much "verse/chorus/verse" as "long intro/heavy jam/verse/even heavier jam/chorus/bridge/wild solo/outro." '

In een tijd waar rock wordt doorweven met pop-invloeden getuigt het van veel moed om terug te grijpen naar de typische metal-sound. Hopelijk volgen nog andere bands die evolutie.

Tracklist :
That Was Just Your Life (7:08)
The End of the Line (7:52)
Broken, Beat & Scarred (6:25)
The Day That Never Comes (7:56)
All Nightmare Long (7:57)
Cyanide (6:39)
The Unforgiven III (7:46)
The Judas Kiss (8:00)
Suicide & Redemption (9:57)

13:13 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (3) | Tags: review, album, cd, death magnetic, metallica |  Facebook |

08-09-08

Lenny Kravitz, it's time for a love revolution (2008)

lenny kravitzVerrassend kan je hem in ieder geval niet noemen: de nieuwe CD van Lenny Kravitz. "It's time for a love revolution" is dan ook een universele boodschap, die in het geval van Lenny al een tiental jaar meegaat. Voeg daarbij de retro sound a la Jimi Hendrix en je weet: dit is een typische Kravitz-plaat. En daar hou je van of niet.

Het is duidelijk dat Lenny, na het mislukken van Baptism, op zeker heeft gespeeld. "Love revolution" bevat zoveel gelijkenissen met "Are you gonna go my way", dat het deja vu gevoel de overhand neemt.

Het album begint vrij stevig met pure seventies-rock, ontdaan van alle franjes. Een puur geluid zoals we dat uit Lenny's beginjaren kennen. Gaandeweg neemt de piano de overhand en krijgen we zeemzoete balads en liefdesliedjes voorgeschoteld.

Emotioneel hoogtepunt is "A Long and Sad Goodbye", een ode aan zijn overleden pa. "Back in vietnam" bevat dan weer een boodschap van ergernis: Amerika dat tegen beter weten in weer ten oorlog is getrokken en duidelijk niet geleerd heeft van het verleden (Vietnam).

Door Rollingstone is dit album uitgeroepen tot beste Kravitz-album ooit. Misschien een wat overdreven stelling, maar het illustreert in ieder geval dat dit een prima album is. Voor de liefhebbers van de "oude" Kravitz.


Tracklist:
 1.  Love Revolution 3:14  
 2.  Bring It On 3:35  
 3.  Good Morning 4:17  
 4.  Love Love Love 3:21 
 5.  If You Want It 5:08  
 6.  I'll Be Waiting 4:19  
 7.  Will You Marry Me 3:43  
 8.  I Love the Rain 4:43  
 9.  A Long and Sad Goodbye 5:58  
10.  Dancin' Til Dawn 5:09  
11.  This Moment Is All There Is 5:07  
12.  A New Door 4:38  
13.  Back in Vietnam 3:45  
14.  I Want To Go Home 5:04  

29-07-08

Cd - Neil Young, Chrome dreams II (2007)

chromeNeil Young is een bezige bij. Hij schrijft aan de lopende band liedjes. Veel van dat materiaal verdwijnt in zijn - nu al legendarisch - archief. Als hij de tijd rijp vindt, duikt Neil in die onuitputtelijke ladekast, haalt hij er een paar nummers uit en gooit ze op 1 cd. Wat je dan krijgt is een chaotische mengeling van nummers, die op geen enkele manier verband met elkaar houden. Dito met Chrome dreams II.

"Chrome dreams" is een verwijzing naar een gelijknamig album uit 1977 dat om duistere redenen nooit de winkelrekken haalde. Veel van dat onuitgebracht materiaal is later bij mondjesmaat losgelaten op het grote publiek. Het waren allemaal toppers: "Like a hurricane", "Powderfinger" en "Pocahontas" om er maar een paar te noemen.

Chrome dreams II is anders. Het is een plaatje dat opgebouwd is rond het schitterende "Ordinary people", een nummer dat maar liefst een kleine twintig minuten duurt en opgenomen werd in Neils Bluenote-tijdperk. Ook leuk: "No hidden path" (schitterende gitaarsolo's en live op Werchter een echte topper!), "Dirty old man" en "Spirit road". Maar daar blijft het bij. De rest vind ik afschuwelijk klinken en had beter nooit het daglicht gezien.

Conclusie: leuk hebbeding, zeker voor de Neil Young fans, maar zeker geen topper.

Tracklist :
1.  Beautiful Bluebird 4:27  
2.  Boxcar 2:44  
3.  Ordinary People 18:13  
4.  Shining Light 4:43  
5.  The Believer 2:39  
6.  Spirit Road 6:32  
7.  Dirty Old Man 3:17  
8.  Ever After 3:32  
9.  No Hidden Path 14:31  
10. The Way 5:15

21-07-08

CD: dEUS - Vantage point (2008)

deusHet is not-done om dEUS NIET goed te vinden. dEUS is en blijft een populaire band, vooral in ons belgenlandje. We moeten er trots op zijn... hoor ik steeds weer.

Maar laten we eens luisteren naar Vantage Point, een plaatje dat door iedereen de hemel ingeprezen werd. Ben ik bevooroordeeld, ik weet het niet, maar eigenlijk was ik een beetje ontgoocheld. Ik had er zo veel van verwacht, maar mijn verwachtingen werden niet ingelost.

Toegegeven, er staan een heleboel pareltjes op dit plaatje: the architect, slow, favourite game, ... maar een heleboel andere middelmatige nummer halen het niveau van de plaat naar beneden.

Conclusie: leuk om horen, vooral de hierboven-vermelde singles, maar ik had stiekem meer gehoopt.

Tracklist:
 1.  When She Comes Down 5:05  
 2.  Oh Your God 3:51  
 3.  Eternal Woman 4:22  
 4.  Favourite Game 4:11  
 5.  Slow 6:09 
 6.  The Architect 3:56 
 7.  Is a Robot 4:57  
 8.  Smokers Reflect 4:26  
 9.  The Vanishing of Maria Schneider 4:43  
 10. Popular Culture 4:56

25-06-08

CD : Moby, Last night (2008)

mobyRichard Melville Hall ofte Moby jaagt in zijn vrije tijd op vrouwelijk schoon. Zo is hij gek van 'onze' An Lemmens, alleen is deze laatste pas in het huwelijksbootje gestapt.

Muzikaal is onze dwerg ook nog altijd heel actief. Voor 'Last night' keert mister Moby terug naar zijn roots: de tijd van Play. Geen intieme rockplaat die hij helemaal zelf inzingt (hotel), maar wel een heuse houseplaat met een hele resem gastzangers/-essen die het klusje voor hem mogen klaren.

Het resultaat is een aardig, maar weinig verrassend plaatje. Leuk om te horen, maar eigenlijk had ik beter verwacht.

Dienstmededeling: Moby is te zien op Werchter.

tracklist:
1.  Ooh Yeah  
2.  I Love to Move in Here    
3.  257.zero   
4.  Everyday It's 1989 
5.  Live for Tomorrow  
6.  Alice 
7.  Hyenas   
8.  I'm in Love  
9.  Disco Lies 
10. The Stars  
11. Degenerates  
12. Sweet Apocalypse  
13. Mothers of the Night    
14. Last Night / Lucy Vida

12:51 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, album, moby, last night |  Facebook |

19-06-08

CD - Nick Cave - Dig, lazarus, dig!!! (2008)

Eerst dacht ik dat die snor van Nick Cave een valse was, opgeplakt voor de clip bij de eerste single. Maar nee hoor, ik heb me schromelijk vergist. Persoonlijk vind ik het maar niks, zijn nieuwe uiterlijk. Maar genoeg erover, laten we het hebben over muziek.

Ik moet eerlijk toegeven, volledig objectief kan ik niet zijn over Nick Cave. "Into your arms" was de openingsdans op ons huwelijk en sindsdien doet het horen van Nick, me wegdromen en terugdenken aan dat zalige moment.

Weet je, Dig Lazarus Dig is een typische Nick Cave plaat. Een heel afwisselende cd, dat wel, maar toch heel herkenbaar. De typische vertelstijl herken je uit de duizend. Het dreigende "night of the lotus eaters" is ronduit schitterend, terwijl de titelsong dan weer rockt als nooit tevoren. "We Call upon the Author" en "More News from Nowhere " doet me de volumeknop op harder zetten, voor zover dat nog mogelijk is. Conclusie:  Ik was meteen weg van dit plaatje, het is een van de betere uit mijn Nick Cave collectie. Maar ik had niks anders verwacht...

nick cave1.  Dig, Lazarus, Dig!!! 4:12 
2.  Today's Lesson 4:41  
3.  Moonland 3:54  
4.  Night of the Lotus Eaters 4:53  
5.  Albert Goes West 3:32  
6.  We Call upon the Author 5:12  
7.  Hold on to Yourself 5:51  
8.  Lie Down Here (& Be My Girl) 4:58  
9.  Jesus of the Moon 3:22  
10. Midnight Man 5:07  
11. More News from Nowhere 7:58

21:00 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, nick cave, dig lazarus dig, 2008, bespreking |  Facebook |

10-06-08

CD - Adele - 19 (2008)

adeleTerwijl Amy Winehouse zich kapot snuift en Lily Allen topless Cannes onveilig maakt, werkt er een hele generatie britse zangeressen keihard aan een succesvolle carriere. Eerste in het rijtje is Adele. Ze lokte een massa volk op Pinkpop en haar debuutalbum 19 is niet meer weg te denken uit de charts.

Het meisje met de rode haren en fonkelende oogjes heeft een vrij kwetsbare en fragiele stem. Haar Brits accent is schattig en haar liedjes minimalistisch. Slechts begeleid door een piano laat ze zich van haar beste kant zien. Toegegeven, hier en daar kan het beter, maar he, niemand is perfect zenne.

Vandaar dat ik vind dat dit plaatje zeker niet mag ontbreken in je platencollectie. Chasing pavements kent iedereen al, nu de rest nog.

1.  Daydreamer 3:41  
2.  Best for Last 4:19  
3.  Chasing Pavements 3:31 
4.  Cold Shoulder 3:12  
5.  Crazy for You 3:28  
6.  Melt My Heart to Stone 3:24  
7.  First Love 3:10  
8.  Right as Rain 3:17  
9.  Make You Feel My Love 3:32  
10. My Same 3:16  
11. Tired 4:19  
12. Hometown Glory 4:31

12:00 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, adele, 19, 2008 |  Facebook |

16-09-07

CD - Sweet Coffee - Memory Lane (2004)

memoryWaarom ik net dit album heb gekocht, weet ik nog altijd niet. Ingeving van het moment en een redelijk goedkope prijs. Of het het beste album is van Sweet coffee? ook daar kan ik me jammer genoeg niet over uitspreken. Wat ik wel weet: dit is een aardig ding, al vond ik het niet echt nodig dat "don t need you" er in twee versies op stond, maar dat is muggezifterij.

Om kort te zijn: dit album is een pareltje. Vooral de rustige nummers zijn om te smullen. Absoluut hoogtepunt: let it flow, in love en memory lane.

 1.  Start Believin' 3:51  
 2.  Don't Need You 5:20  
 3.  Feelin' Good 4:59  
 4.  No Ordinary Love 5:28  
 5.  Let It Flow 5:03  
 6.  Holdin' On 4:19  
 7.  In Love 5:00  
 8.  Weekend Lover 4:27  
 9.  Friends 4:58  
 10.  La Lumière 3:30  
 11.  Memory Lane 5:01  
 12.  Don't Need You (Official Bootleg Radio Edit) 4:13  
 13.  Holdin' On [Radio mix] 3:55  

13:30 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, sweet coffee, memory lane, 2004 |  Facebook |

04-09-07

CD - Joss Stone - Introducing Joss Stone

joss stone"Een cd waarop je de echte Joss Stone te horen krijgt", zo vertelde Joss ons tijdens een interview. "De eerste twee albums werden te veel gestuurd door de platenfirma's". Mede daardoor was ik enorm nieuwsgierig naar het plaatje.

Het is een enorme teleurstelling geworden. Het klinkt me allemaal te gladjes, te commercieel. Om eerlijk te zijn, heb ik geen boodschap aan zeemzoete liedjes over liefde. Geef mij maar de nieuwe garde zingende meisjes: Lily Allen, Amy Winehouse en Kate Nash.

Tracklist :
1.  Change (Vinny Jones Intro) 0:35  
2.  Girl, They Won't Believe It 3:15  
3.  Headturner 3:16  
4.  Tell Me 'Bout It 2:49  
5.  Tell Me What We're Gonna Do Now 4:22  
6.  Put Your Hands on Me 2:58  
7.  Music  3:41  
8.  Arms of My Baby 2:52  
9.  Bad Habit 3:41  
10.  Proper Nice 3:24  
11.  Bruised But Not Broken 4:15  
12.  Baby Baby Baby 4:35  
13.  What Were We Thinking 4:24  
14.  Music (Outro) 3:48  
totaal  47:55

21-08-07

CD - Bloc Party - A weekend in the city

weekendinthecityTwee jaar na hun debuut "Silent alarm" komt Bloc Party met een tweede album: "A weekend in the city". Geen verrassingen dit keer, maar een plaat die voortborduurt op het succes van de vorige. Geen nieuwigheden dit keer, wel meer van dattum. En daarmee bevestigen ze voor mij de status van supergroep. Twee jaar geleden was ik reeds gek op Okereke en de zijnen, na deze plaat is dat gevoel gebleven. Ik geef toe, het geheel klinkt ietsje gladder en melodieuzer, iets minder Bloc Party. Als je goed naar de songs gaat luisteren, wordt je verrast door de duistere thema's: paranoia, racistisch geweld en drugs.

Iedereen kan de 3 singles (hunting for witches, the prayer en i still remember) reeds uit volle borst meezingen, het wordt tijd dat jullie ook de resterende songs leert kennen. Hop, naar de platenwinkel! Het is de moeite, geloof me.

 1.  Song for Clay (Disappear Here) 4:50  
 2.  Hunting for Witches 3:31 
 3.  Waiting for the 7.18 4:15  
 4.  The Prayer 3:44  
 5.  Uniform 5:33  
 6.  On 4:45  
 7.  Where Is Home? 4:54  
 8.  Kreuzberg 5:29  
 9.  I Still Remember 4:35 
 10.  Sunday 5:01  
 11.  SRXT 4:50  
 12.  Cain Said to Abel  3:26

Meer over bloc party? klik hier

30-07-07

CD - Amy Winehouse - Back to black (2006)

amywinehouse-cvr-1106Heb je een gelukkige jeugd gehad, dan eindig je als Vanessa Chinitor. Zit je tot over je oren in de emotionele shit, dan eindig je zoals Amy Winehouse. Voor ons, muziekliefhebbers, is het tweede veel interessanter. Alleen beklaag ik sterren zoals Amy. Waar gaan ze ooit terechtkomen, hoe gaat dat ooit aflopen? Ik vrees dat ze binnen vijf jaar een wrak zal zijn - voor zover ze dat nog niet is .

Muziek is mijn therapie, vertelde ze ooit in een interview. Een middel om al haar problemen van zich af te schrijven. En dat verdriet, dat blijft aan je plakken, als je deze cd beluister. Verdriet om een liefde die uit haar leven verdween... het is een universeel onderwerp, maar in het geval van Amy, klinkt het allemaal echt en daardoor pijnlijk. Ik voel me net een voyeur die zonder schroom haar privacy schendt.

Back to black is een plaat die aan de soulmuziek uit de jaren 50 doet denken. Blazers op de achtergrond, trage nummers met gospel, ... schitterend gewoon! Je merkt het, ik probeer me in supperlatieven uit te drukken, maar ik faal, want niemand kan het gevoel omschrijven die dit plaatje bij me teweegbrengt.

Tracklist
1.  Rehab 3:34 
2.  You Know I'm No Good 4:17 
3.  Me & Mr. Jones (Fuckery) 2:33  
4.  Just Friends 3:13  
5.  Back to Black 4:01 
6.  Love Is a Losing Game 2:35  
7.  Tears Dry on Their Own 3:06  
8.  Wake Up Alone 3:42  
9.  Some Unholy War 2:22  
10. He Can Only Hold Her 2:46  
11. Addicted  2:45

Meer Amy? klik hier.

23:29 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cd, amy winehouse, back to black, review |  Facebook |

12-05-07

CD - Lily Allen - Alright, still (2006)

lilyallen_alrightstillDaar is ze weer met ons aller Lily Allen. Ik weet het, het valt op: ik ben een Lily Allen fan. Laten we het dit keer hebben over haar album "Alright, still". Ik ben nog aan het zoeken naar superlatieven om het te omschrijven. Neen, een muzikaal hoogstaand iets is het niet, eerder vrij simpele pop, maar het geheel maakt me vrolijk en ik blijf er maar naar luisteren. Het album bevat feelgood, hoempapa en hip-hop achtige popmuziek.

Achter deze deuntjes zitten iets minder vrolijke teksten. In vrij simpel tiener engels reageert Lily fel tegen leeftijdsgenoten en ex-vriendjes. De hitsingel "Smile" is daarvan een perfect voorbeeld.

Mijn conclusie: heb je dit album nog niet in je collectie, spurt dan naar de betere platenzaak!

Tracklist
1.  Smile 3:16    ( bekijk de clip - klik hier )
2.  Knock 'Em Out 2:54  
3.  LDN 3:11    ( bekijk de clip - klik hier )
4.  Everything's Just Wonderful 3:28  
5.  Not Big 3:17  
6.  Friday Night 3:07  
7.  Shame for You 4:12  
8.  Littlest Things 3:02     ( bekijk de clip - klik hier )
9.  Take What You Take 4:06  
10.  Friend of Mine 3:57  
11.  Alfie 2:43   ( bekijk de clip - klik hier )

 

Meer Lily Allen - klik hier

05-04-07

CD - Wolfmother - Wolfmother (2006)

wolfmotherWolfmother, dat is pure seventies rock. Origineler dan het origineel (Led Zeppelin, Deep Purple, etc...). Nadruk hier ligt op snoeiharde rock. Een geluid waar  Stockdale met zijn typische stem doorheen snijdt. Maar ik moet zeggen: de lyrics mogen er ook best zijn. Centraal thema: het leven in Los Angeles en de manieren om er aan te ontsnappen.

Het geheel klinkt wild, maar niet echt origineel. De hele plaat begint dan ook na een paar nummers te vervelen. Waarschijnlijk is dit muziek die je - niet zoals ik in de auto - in n fuifzaal of live op n festivalweide moet meepikken. Conclusie: Wolfmother is een groep met heel wat potentieel!

 1.  Colossal 5:03  
 2.  Woman 2:56 
 3.  White Unicorn 5:02  
 4.  Pyramid 4:28  
 5.  Mind's Eye 4:53  
 6.  Joker & the Thief 4:40  
 7.  Dimension 4:25  
 8.  Where Eagles Have Been 5:33  
 9.  Apple Tree 3:28  
10.  Tales from the Forest of Gnomes 3:36  
11.  Witchcraft 3:25  
12.  Vagabond 3:52  
13.  Love Train * 3:03 
 54:24

19:36 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (1) | Tags: wolfmother, bespreking, cd, review |  Facebook |

28-03-07

LCD Soundsystem - Sound of silver (2007)

lcdTwee jaar terug, ten tijde van de punkfunkrevival en electroclashgekte,  brak LCD Soundsystem dansvloeren af met een explosief debuutalbum. Of ze nog altijd hot zijn? ja hoor. Geloof me, hun tweede album is eveneens een schot in de roos. De groep opgebouwd rond James Murphy is de voorbije jaren gegroeid van verlegen beginnelingen tot een heuse wervelende machine.

Maar laten we het even hebben over Sound of Silver, hun tweede cd. Het nieuwe album klinkt rijper dan het debuut. De synthesiser staat nog altijd centraal, maar het klinkt een stuk gepolijster, minder ruw en rauw. Kenmerk van James is nog altijd zijn overslaande en hysterisch stem, een stem die tijdens tournees steevast voor poblemen zorgt.

Echte uitschieters zijn er niet, de plaat is van begin tot einde boeiend, iets wat je jammer genoeg, niet vaak meer aantreft. Conclusie: het verrassende is er af, net als het brutale en gedurfde van het debuutalbum, maar - en dat is een verdienste - James heeft het aangedurft om iets nieuws te brengen, ook al blijft die typische LCD stijl natuurlijk heel herkenbaar.

Oh ja, de groep is binnenkort te bewonderen op Werchter.

Tracks
1.  Get Innocuous 7:11  
 2.  Time to Get Away 4:12  
 3.  North American Scum 5:26 
 4.  Someone Great 6:25  
 5.  All My Friends 7:37  
 6.  Us V. Them 8:29  
 7.  Watch the Tapes 3:55  
 8.  Sound of Silver 7:07  
 9.  New York I Love You 5:35  
 55:57

14-03-07

CD - The dresden dolls - The dresden dolls (2004)

dresdenIk leerde ze vorig jaar op Pukkelpop kennen: the dresden dolls. Een hippe groep die de cabareske tour opgaat. Piano, arty muziek met een punky ondertoon. Bijna niet te omschrijven. 1 ding weet ik: het klinkt zalig. Net niet te...

Tracklist
1.  Good Day 5:51  
 2.  Girl Anachronism 2:59  
 3.  Missed Me 4:53  
 4.  Half Jack 5:57  
 5.  672 1:25  
 6.  Coin-Operated Boy 4:46  
 7.  Gravity 4:19  
 8.  Bad Habit 3:01  
 9.  The Perfect Fit 5:45  
 10.  The Jeep Song 4:50  
 11.  Slide 4:30  
 12.  Truce 8:34

Extra
Clip - Coin operated boy
Meer postjes over The dresden dolls

07-03-07

CD - Stubru - Switch 10

De nieuwe Switch cd is uit! En wat me leuk lijkt: de bonus cd met belgische klassiekers. Om eerlijk te zijn, zijn de meeste nummers voor mij onbekend. Moet ik me schamen? Soit, tijd om er iets aan te doen en op verkenning te gaan... Het verslag vinden jullie later op deze blog.

1. telex – moskow diskow (1979)
2. nacht und nebel – beats of love (1983)
3. front 242 – no shuffle (1985)
4. weathermen – poison (1987)
5. neon judgement – tv treated (1988)
6. snowy red – euroshima (wardance) (1988)
7. a split second – flesh (1988)
8. lords of acid – i sit on acid (1988)
9. insider – destiny (1991)
10. t99 – anasthasia (1991)
11. frank de wulf – the tape (1991)
12. two pieces – magic bells (1992)
13. strong heads – frequency response test (1992)
14. c.j. bolland – sugar is sweeter (1996)
15. tomaz vs filterheadz – sunshine (2002)

18:00 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (2) | Tags: stubru, cd, studio brussel, switch, playlist |  Facebook |

28-02-07

CD - Kaiser Chiefs - Yours truly, angry mob (2007)

kaiserDe Kaiser Chiefs hebben een nieuwe cd uit: "Yours truly, angry mob" en dat zullen we geweten hebben. Marconi sessie op Studio Brussel, cd van de week, ... en zo kan ik er nog een paar opnoemen. Het is een cd waar heel veel van verwacht werd, vooral na het succes van "employment". En of ze de verwachtingen heeft ingelost? Ja hoor. "Ruby" is meteen een stevige opener, een melodie en refreintje dat in je hoofd blijft hangen. Meteen ook de sterkte van de Kaiser Chiefs. Het is muziek die je vrolijk maakt... En toch lijkt de cd niet echt op de voorganger. Yours truly is een stuk volwassener...

Tracklist
1.  Ruby 3:25 
2.  The Angry Mob 4:48  
3.  Heat Dies Down 3:57  
4.  Highroyds 3:19  
5.  Love's Not a Competition (But I'm Winning) 3:17  
6.  Thank You Very Much 2:37  
7.  I Can Do It Without You 3:24  
8.  My Kind of Guy 4:06  
9.  Everything Is Average Nowadays 2:44  
10.  Boxing Champ 1:31  
11.  Learnt My Lesson Well 3:54  
12.  Try Your Best 3:42  
13.  Retirement 3:53  

Extra's
Videoclip Ruby
Stubru special over de Kaiser Chiefs
Meer blog-postjes over de Kaiser Chiefs

13-12-06

CD - The Killers - Sam's town (2006)

killers"Hot fuss", het debuutalbum van de Killers, was reeds een enorm succes. En daarom zou en moest het beter worden. "Sam's town" klinkt al een stuk toegankelijker en meer poppy dan de voorganger. Maar of dat zo positief is, daar ben ik nog niet uit. Af en toe had ik het gevoel: dit is er net iets te over.

In ieder geval, de melancholische stem van Brandon Flowers herken je uit de duizend. Je bent voor of je bent tegen, een tussenweg bestaat niet. Vast staat, dat het album een aantal luisterbeurten nodig heeft. Elke keer wordt het steeds beter en uiteindelijk is het bijna onmogelijk te zeggen welk nummer er uit springt. Ze zijn allemaal best leuk. "When You Were Young" wordt momenteel grijsgedraaid op de radio. Verder kan vooral "For reasons unknown", "Read my mind" en de titelsong me bekoren.

Tracklist
1.  Sam's Town 4:03  
2.  Enterlude 0:49  
3.  When You Were Young 3:40 
4.  Bling (Confessions of a King) 4:08  
5.  For Reasons Unknown 3:32  
6.  Read My Mind 4:06  
7.  Uncle Johnny 4:25  
8.  Bones 3:47  
9.  My List 4:08  
10.  This River Is Wild 4:38  
11.  Why Do I Keep Counting? 4:24  
12.  Exitlude 2:31  
13.  Where the White Boys Dance * 3:28  
14.  All the Pretty Face * 4:45  
52:24

Extra's
Clip - Mr Brightside
Clip - Bones
Clip - Sam's town
Clip - When we were young

Gelijkaardige postjes - The Killers

18-11-06

CD - Tool - 10 000 days (2006)

toolAl maanden worden we overspoeld door Britpop platen. Echte rock, ofte metal met ballen, dat vind je niet veel meer. Vandaar ook dat deze nieuwe plaat van Tool er bovenuit springt. 10 000 days is brute en complexe rock, een van de hardste plaat van de laatste jaren. Toch is het is ook een balanceren tussen het ruige en imposante aan de ene kant en een heleboel emotionele "songs" aan de andere kant. Een redelijk gevarieerde plaat, die een aantal luisterbeurten nodig heeft, om volledig tot zijn recht te komen. 

Tracklist
1.  Vicarious 7:09 
2.  Jambi 7:31  
3.  Wings for Marie (Part 1) 6:13  
4.  10,000 Days (Wings Part 2) 11:16  
5.  The Pot 6:24 
6.  Lipan Conjuring 1:13  
7.  Lost Keys (Blame Hofmann) 3:48  
8.  Rosetta Stoned 11:13  
9.  Intension 7:23  
10.  Right in Two 8:58  
11.  Viginti Tres 5:03  

Extra's
Clip - Vicarious
Clip - The Pot

16:28 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cd, 10000 days, review, tool, clip, 10 000 days, vicarious |  Facebook |

06-11-06

CD - The Kooks - Inside in inside out

kooksIk heb het al vele keren herhaald: er lijkt geen einde te komen aan de invasie van jonge Britse snotneuzen. The Arctic Monkeys, Lily Allen en nu dus The Kooks. Amper de pampers ontgroeit en nu al mega-succes. Hun debuutplaat ‘Inside In Inside Out’ bestormde meteen de hitlijsten en binnenkort staan ze in de AB voor een uitverkochte zaal...

Of het succes terecht is?  Daar kan ik een volmondig JA op antwoorden. Het plaatje bevat een paar pareltjes en klinkt over het algemeen best leuk. 'Naieve' en 'she moves in her own way' kennen we al, want grijsgedraaid op de radio. De muziek klinkt rauw maar bevat genoeg elementen om in de smaak te vallen bij een groot publiek. En daarmee is alles gezegd.

Meer The Kooks? Klik hier

Tracklist

 1.  Seaside 1:39
 2.  See the World 2:38
 3.  Sofa Song 2:13
 4.  Eddie's Gun 2:13
 5.  Ooh La 3:29
 6.  You Don't Love Me 2:35
 7.  She Moves in Her Own Way 2:49
 8.  Matchbox 3:10
 9.  Naive 3:23
 10.  I Want You Back 3:27
 11.  If Only 2:01
 12.  Jackie Big Tits 2:33
 13.  Time Awaits 5:09
 14.  Got No Love 3:37
 40:56

23:59 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cd, kooks, the kooks, inside in inside out |  Facebook |

04-11-06

Panic! at the disco - A fever you can t sweat out

Panic_At_the_DiscoSongtitels om U tegen te zeggen (vb The Only Difference Between Martyrdom and Suicide Is Press Coverage), een chaotisch en theatraal plaatje... en je weet: A fever you can't sweat out is een cd die niemand onverschillig laat. Ofwel haat je het, ofwel hou je er van, zo simpel is het. En om eerlijk te zijn: ik vind dit best leuk. Origineel en verrasssend, al is geen enkel number overtuigend genoeg om lang in je geheugen te blijven hangen.

Meer Panic! at the disco : klik hier.

Tracklist

1.  Introduction 0:37
 2.  The Only Difference Between Martyrdom and Suicide Is Press Coverage 2:55
 3.  London Beckoned Songs About Money Written by Machines 3:24
 4.  Nails for Breakfast, Tacks for Snacks 3:24
 5.  Camisado 3:12
 6.  Time to Dance 3:22
 7.  Lying Is the Most Fun a Girl Can Have Without Taking Her Clothes Off 3:20
 8.  Intermission 2:35
 9.  But It's Better If You Do 3:26
 10.  I Write Sins Not Tragedies 3:07
 11.  I Constantly Thank God for Esteban 3:30
 12.  There's a Good Reason These Tables Are Numbered Honey, You Just Haven't Thought of It Yet 3:17
 13.  Build God, Then We'll Talk 3:40
 39:49

20-10-06

CD - The doors - Strange days (1967)

the doorsStrange eyes fill strange rooms
Voices will signal their tired end
The hostess is grinning
Her guests sleep from sinning
Hear me talk of sin
And you know this is it

Tijd voor een beetje nostalgie: The doors. Ik ben eigenlijk toevallig op dit plaatje gestoten. Schatje had vorige week even mijn wagen geleend en het cdtje in de lader laten zitten. Je moet weten dat ze een hevige Doors fan is.

Nu moet ik toegeven dat ik best genoten heb van "Strange days". Het bracht me tot rust in een voor mij toch stressie periode. Leuk vond ik ook dat het niet de meest bekende doors nummers zijn, die ik te horen kreeg, want dan zou het me een "daar is dat nummer weer"-gevoel hebben gegeven. Enkel "When the music is over" kende ik.

Misschien moet ik toch eens wat meer in schatje haar cd collectie duiken en mij eens wat meer op de woelige jaren 60 en 70 gaan richten...

Tracklist
1.  Strange Days 3:09
2.  You're Lost Little Girl 3:03
3.  Love Me Two Times 3:16
4.  Unhappy Girl 2:00
5.  Horse Latitudes 1:35
6.  Moonlight Drive 3:04
7.  People Are Strange 2:12
8.  My Eyes Have Seen You 2:29
9.  I Can't See Your Face in My Mind 3:26
10.  When the Music's Over 10:59
35:13

Extra : LYRICS

Meer The doors postjes ?

12:58 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, review, bespreking, the doors, strange days |  Facebook |

14-10-06

CD - The Scissor Sisters - Ta Dah (2006)

tadahThe Scissor Sisters zijn voor mij "Comfortably numb" , "Filthy Gorgeous" en "Don't feel like dancin'". Vandaar dat ik redelijk raar opkeek toen ik voor de eerste keer luisterde naar Ta Dah, hun nieuwe cd. Niks van dat! Meer nog, een heleboel nummers deden me denken aan cabaret waarbij piano overheerst.  Het Elton John effect? En geloof het of niet maar "Everybody wants the same thing" klinkt als 'n Robbie Williams song.
Begrijp me niet verkeerd, dit is een heel leuk praatje waar je vrolijk van wordt. Ik heb er enorm van genoten en daarom durf ik gerust zeggen: een aanrader !

Meer Scissor Sisters: klik hier.

Tracklist

1. I Don't Feel Like Dancin' 4:48
2.  She's My Man 5:32
3.  I Can't Decide 2:47
4.  Lights 3:35
5.  Land of a Thousand Words 3:50
6.  Intermission 2:37
7.  Kiss You Off 5:02
8.  Ooh 3:29
9.  Paul McCartney 3:44
10.  The Other Side 4:23
11.  Might Tell You Tonight 3:20
12.  Everybody Wants the Same Thing 6:24

15:56 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cd, bespreking, scissor sisters, ta dah, review |  Facebook |