tumblr analytics

08-09-11

CD : Jonathan Jeremiah - A solitary man (2011)

jonathan jeremiah,jeremiah,cdBinnen mijn vriendenkring is er een hele discussie aan de gang over Jonathan Jeremiah. Niet over zijn muziek, maar wel over zijn uiterlijk. De ene vrouwelijke helft vindt hem kei-sexy met zijn lange haren en baard, de andere vindt hem maar niks.

Diezelfde tegenstelling vind je terug als je het over zijn muziek hebt. Met zijn warme soul-fully retrostem is Jonathan een opvallende verschijning. Daarom ook wordt hij door een aantal recensenten de hemel ingeprezen en vergeleken met legendes Scott Walker en Nick Drake. Een vergelijking die op het eerste zicht wat overdreven lijkt, maar die hij dubbel en dik verdient.

En toch wringt net daar het schoentje. Het non-believer kamp noemt 'A Solitary Man' een goedkoop doorslagje: "The world hardly needs another Tom Jones, especially when the old knicker-magnet is not only still in fine voice but credibly reinventing himself."  En ik moet toegeven, dit plaatje had evengoed uit de platenkast van mijn pa kunnen komen: de muziek die ik als kind afschuwelijk vond, maar die ik nu grijs draai. Kan het nog ironischer?

Wat Jonathan onderscheidt van al de rest, is dat hij zijn songs (waaraan hij maar liefst 7 jaar heeft gewerkt) tot een hoger niveau tilt. De teksten ogen op het eerste zicht misschien nogal simpel, het is en blijft pure en oprechte soul. Recht uit het hart. Warmbloedig én kwetsbaar. De perfecte ingredienten voor een meer dan geslaagd plaatje.

Jonathan Jeremiah speelt op 10 oktober in 'het depot' (Leuven) en op 17 oktober in de Botanique (Brussel). Enkel voor het concert in de Botanique zijn nog kaarten te verkrijgen.

Tracklist :
If You Only (2:55)
Heart of Stone (3:25)
Happiness (3:02)
Lost (3:39)
That Same Old Line (2:33)
How Half-heartedly We Behave (2:42)
See (It Doesn't Bother Me) (5:11)
A Solitary Man (3:24)
Never Gonna (2:59)
Justified (3:13)
All the Man I'll Ever Be (3:57)

07:41 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jonathan jeremiah, jeremiah, cd |  Facebook |

31-07-11

CD: Arctic Monkeys - suck it and see (2011)

arctic monkeys, suck it and see, 2011'Suck it and see' is het vierde album van the Arctic Monkeys en daarom van levensbelang. Het is een plaatje waarmee de band moet bewijzen dat ze er nog altijd staan én dat ze nog iets te vertellen hebben zonder in herhaling te vervallen. Hoge verwachtingen dus, zeker na het a-typische ‘Humbug’ van twee jaar terug.

En of ze daar in geslaagd zijn ! Vergeet voor een keertje de singles 'Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair' en 'Brick by Brick', want ze zijn niet echt representatief. Géén terugkeer naar de hyperactieve gitaren en tempowisselingen zoals we die kennen van het debuut 'Whatever People Want Us To Be, That’s What We Are’. Daarvoor klinkt het merendeel van de songs iets te poppy: simpel, zomers en frivool zoals dat vooral in 'The Hellcat Spangled Shalalala' tot uiting komt.

Het album moet het vooral hebben van het tekstschrijverstalent van Alex Turner. Het merendeel van de songs - en dan heb ik het niet over 'don't sit down' - zijn tekstueel echte pareltjes. Een aantal liedjes zijn heuse liefdesverklaringen aan een tot nu toe onbekende en/of fictieve (?) muse. En dat levert een heleboel catchy, dromerige en poetische zinnen op. Neem nu 'she's thunderstorm' waarin Alex het heeft over “Loop-the-looping around my mind/Her motorcycle boots give me this kind of/Acrobatic blood concertina”. Oink. Ik geef toe, het klinkt als een heuse puzzel die je na een aantal luisterbeurten hopelijk kunt ontwarren.

Conclusie: geen terugkeer naar de debuutplaat, maar wel een heuse nieuwe start van een zelfzekere band die weet in welke richting ze uit willen gaan.

Tracklist :
She's Thunderstorms (3:55)
Black Treacle (3:35)
Brick by Brick (2:59)
The Hellcat Spangled Shalalala (3:00)
Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair (3:04)
Library Pictures (2:22)
All My Own Stunts (3:52)
Reckless Serenade (2:43)
Piledriver Waltz (3:24)
Love Is a Laserquest (3:12)
Suck It and See (3:46)

13:28 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arctic monkeys, suck it and see, 2011 |  Facebook |

22-07-11

CD: Neil Young and international harvesters - a treasure ( live album)

neil young,young,international harvesters,archief,harvest,2011Elk jaar gooit Neil Young ons wat lekkers toe: een nieuw album of een 'vette vis' uit zijn archief. Een enorme 'platenkast' waarvan hij het materiaal slechts met mondjesmaat wereldkundig maakt. Ditmaal mogen we genieten van "a treasure", het negende album uit zijn serie live performances. Het is een compilatie van zijn tour midden jaren tachtig met de 'international harvesters', zes schitterende countrymuzikanten (steel gitarist Ben Keith, violist Rufus Thibodeaux, bassist Tim Drummond, pianist Spooner Oldham en Hargus "Pig" Robbins).

Opmerkelijk, want Neil Young's oeuvre was begin jaren tachtig van een bedroevend niveau. Noem het gerust een weerspiegeling van een moeilijke periode waarbij hij te lijden had onder de geboorte van een tweede gehandicapte zoon. Neil slaagde er daardoor niet in om bezieling te leggen in zijn muziek en zwalpte van de ene stijl naar de andere: new wave, electropop, rockability én country.

Country was uiteindelijk een stijl waar hij zich een tijdje goed mee voelde, alleen kreeg hij het daardoor wél aan de stok met zijn platenfirma voor het maken van onrepresentatieve platen. De ruzie met de platenfirma werkte als een rode lap op een stier en zorgde er voor dat Neil zich nog meer ging verdiepen in cowboymuziek.

'A treasure' is daar de weerslag van. Twee jaar lang trok hij het land rond met 'the international harvesters'. Nu, 25 jaar later, is er eindelijk een plaatje dat daar de perfecte weergave van is. Goed, een aantal nummers stonden al op 'Old ways', maar dat album was zo makjes dat het niet echt wist te overtuigen. 'A treasure' is totaal anders: het straalt vreugde en plezier uit.

En ja hoor, de plaat staat vol pareltjes. Zo kreeg Harvest-klassieker 'are you ready for the country?' een nieuw kleedje aangemeten. 'Bound for Glory' en 'Get Back to the Country' klinken eindelijk zoals het hoort en ook 'flying on the ground is wrong' van Buffalo Springfield werd onder handen genomen.

Opener 'Amber Jean' is een sentimentele ode aan Neil's dochter. 'Motor city' verwijst dan weer naar de crisis in de autosector en het verval van Detroit als dé auto-stad. Met 'There's too many Toyota's in this town!' legt Neil de schuld bij de japanse autobouwers. voor het allerlekkerste nummer moeten we tot het einde wachten. In 'Grey riders' knalt Neil's gitaar net als bij zijn betere Crazy Horse werk...

Met 'A treasure' heeft Neil Young weer een pareltje op ons losgelaten. Dat smaakt naar meer !

Tracklist:
Amber Jean (3:16).
Are You Ready for the Country? (3:38)
It Might Have Been (2:42)
Bound for Glory (5:57)
Let Your Fingers Do the Walking (3:00)
Flying on the Ground Is Wrong (4:47)
Motor City (3:21)
Soul of a Woman (4:26)
Get Back to the Country (2:27)
Southern Pacific (7:51)
Nothing Is Perfect (5:00)
Grey Riders

15-04-11

CD : Foo Fighters - Wasting light (2011 - bespreking)

foo fighters, wasting lightOp papier zag het er allemaal indrukwekkend uit : hardste Foo Fighters album ooit, opgenomen in een garage, back to the roots, samenwerking met Krist Novoselic, Pat Smear en Butch Vig ...

De teaser die de band de wereld instuurde, tesamen met White Limo - een nummer met indrukwekkende clip - deed ons watertanden. Het kon niet meer mislopen. Of toch?

De marketingcampagne had zijn werk gedaan want het album zit nu in onze CD-speler. Mission accomplished. Wat overblijft: een mini-kater.

Het begint allemaal heel knallend. 'These are my last words' schreeuwt Dave Grohl. Wat volgt is een indrukwekkend Bridge Burning, gevolgd door single Rope en White Limo. Voeg daarbij dear rosemary en Arlandria en je hebt het beste van de plaat gehad.

Zeggen dat dit album een ode is aan het debuutalbum "Watershed" is ronduit gelogen. Dit is géén garage- of rock-plaat, maar wel een stadionrock of popalbum. Het is een mengelmoes van hard en vloeiend, rock and roll en pop.

Grohl weet als geen ander hoe hij een nummer moet schrijven. Gitaarintro hier, catchy refrein daar, een sausje van leuke lyrics erover en klaar is kees. Business as usual, mainstream en radiovriendelijk. Op zich niks verkeerds mee, alleen had ik het anders verwacht.

Dit album is een referentie naar al het vorige werk, het beste van de Foo Fighters verzameld op 1 CD. Want begrijp me niet verkeerd : als een onbekende groep met zulk een album zou zijn afgekomen, hadden we het de hemel ingeprezen. Alleen liggen de verwachtingen bij de Foofies een stuk hoger. Bovendien hadden we gehoopt dat ze zich weer meer als grunge-band zouden gaan profileren. Moeten ze zelf maar niet lopen verkondigen dat dit een garagerock album is !!!

Tracklist :
Bridge Burning (4:47)
Rope (4:19)
Dear Rosemary (4:27)
White Limo (3:23)
Arlandria (4:28)
These Days (4:59)
Back & Forth (3:52)
A Matter of Time (4:36)
Miss the Misery (4:33)
I Should Have Known (4:16)

14:09 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: foo fighters, wasting light |  Facebook |

08-04-11

CD Agnes Obel - Philharmonics (2010)

agnes obel, obelPhilharmonics, het debuut van Agnes Obel, straalt stilte uit. Met een minimum aan ingredienten - stem, piano en occasioneel een harp of cello - creeert de 28 jarige deense zangeres een ingetogen en intieme sfeer. Inspiratie vond ze niet alleen bij Bach of Debussy, maar ook bij Bob Dylan, PJ Harvey en Neil Young.

Melodie is dé boodschap. De songs zijn opgebouwd aan de hand van klankassociaties. Teksten zelf zijn van ondergeschikt belang en werden pas later aan de nummers toegevoegd. 'Brother sparrow' bijvoorbeeld gaat over eenzaamheid. De klanken die je hoort zijn de geluiden die opvallen als je ergens heel alleen bent. 'Riverside' gaat over water omdat het pianogeluid klinkt als stromend water. De cd bevat ook een eigenzinnige cover van John Cale's "Close watch". Obel gaf het nummer een spookachtig tintje mee.

Muziek is voor Agnes de weergave van een bepaalde levensfase. In het geval van Philharmonics is dat haar verhuis van Kopenhagen naar het duitse Berlijn, ver weg van haar vertrouwde omgeving en vrienden. Obel werd volledig opgeslokt door de grootstad, een stad vol ruimte en mogelijkheden met een biezonderen geschiedenis en vol allerhande invloedsferen, maar waar het soms eenzaam vertoeven is.

Kortom, Berlijn is dé plaats waar het allemaal begon. Met dank ook aan Deutsche Telecom dat 'just so' gebruikte in een commercial. Dat gaf haar niet alleen de nodige bekendheid, maar bracht haar ook in contact met de juiste mensen. Die zorgden voor airplay en een boel boekingen voor concerten. En daarna ging het wel heeel snel. Al haar optredens verkopen op dit moment in no time uit. Een nieuwe ster is geboren...

Tracklist :
Falling, Catching (1:35)
Riverside (3:50)
Brother Sparrow (4:00)
Just So (3:37)
Beast (3:52)
Louretta (2:08)
Avenue (4:09)
Philharmonics (3:35)
Close Watch (4:05)
Wallflower (2:28)
Over the Hill (2:51)
On Powdered Ground (4:10)

14:06 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: agnes, obel, agnes obel, cd, riverside |  Facebook |

01-04-11

CD: PJ Harvey - Let England shake (2011)

pj harvey,let england shake,cd,review,youtubePJ Harvey wordt wel eens de moeder van de indierock genoemd. Met haar uitgesproken smachtende stem en unieke sound wist ze begin jaren negentig samen met ex echtgenoot Nick Cave menig fan te overtuigen.

Net nu Anna Calvi klaar staat om haar te vervangen, wordt duidelijk dat we het origineel nog lang niet mogen afschrijven. Met 'Let England shake' levert ze een meesterwerkje af dat hoog zal eindigen in de eindejaarslijstjes. Dat kunnen we nu al voorspellen.

Het nieuwe album klinkt opvallend vrolijk. Maar vergis je niet, het thema van de plaat is nogal gewichtig. PJ bezingt de geschiedenis van haar eigen land. Het is een verhaal vol strijd, oorlog en andere wreedheden. "Ik beschrijf dingen, ik oordeel niet." zo verkondigde Polly in menig interview. Net zoals een middeleeuwse troubadour dat zou doen...

Het album opent met 'The last living rose'. Wat meteen opvalt is dat PJ Harvey een paar tonen hoger zingt dan op haar ander werk, waardoor ze een stuk fragieler en kwetsbaarder klinkt.

'This glorious land' valt op door de strijdtrompet (die veel luisteraars ergeren) en de gitaargalm.

'The words that maketh murder' is het verhaal van een soldaat in  de ik-vorm. Hij wordt verteerd door schuldgevoel. 'What if I take my problem to the United Nations?'

Ook 'Hanging in the wire' vertelt over het leven van een soldaat. In dit geval loopt het niet zo positief af: hij hangt letterlijk in de prikkeldraad van een loopgraaf.

Het slotnummer van de cd: 'The colour of the earth'. Bloedrood van het bloed, of wat dacht je? 'If I was asked I'd tell / The colour of the earth that day / It was dull, and browny-red / The colour of blood I'd say'.

In bijgevoegde video krijgen we zowel een acapello nummer te horen, onder meer gezongen door ex-Bad seed muzikant Mick Harvey als de studioversie met de hele band.

Het is de bedoeling dat er bij elk nummer een video wordt gemaakt door bevriend fotograaf Seamus Murphy. Die trok met zijn camera door heel engeland. Het resultaat ziet u onder meer hierboven.

Tracklist:
Let England Shake
The Last Living Rose
The Glorious Land
The Words That Maketh Murder
All and Everyone
On Battleship Hill
England
In the Dark Places
Bitter Branches
Hanging in the Wire
Written on the Forehead
The colour of the earth

14:01 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pj harvey, let england shake, cd, review, youtube |  Facebook |

25-03-11

CD: The vaccines - What did you expect from the Vaccines (2011)

thevaccines.jpgAmper 1 nummer hadden ze uit - amper een kleine twee minuten muziek - toen de BBC the Vaccines nomineerde als 'sound of 2011'. Tegelijkertijd werden ze meteen gebombardeerd als redders van de gitaarrock. Het schiep meteen torenhoge verwachtingen die een jonge band quasi onmogelijk kan inlossen. Het verschil tussen "Is deze band goed?" of "Is de band wel zo goed als dat men beweert?" is immers torenhoog. Het kan bij wijze van spreken enkel tegenvallen. Vandaar ook de titel van dit plaatje: "What did you expect from the Vaccines?" "Wat verwachten jullie eigenlijk van ons? Zelf willen we gewoon muziek maken."

Razendsnel gaat het en dan heb ik het niet alleen over de hype, maar ook over de cd zelf. Amper 35 minuten ofte 11 nummers die in razendsnel tempo er doorgejaagd worden. De muziek is vrij direct en ligt meteen goed in het oor. Dit is eerlijke rock and roll waarbij je al na enkele seconden weet wat je mag verwachten: eenvoudige nummers die geen tien luisterbeurten nodig hebben voor je ze leert kennen. Ook de teksten zijn bewust simpel en dom gehouden: "Post break up sex makes you forget your ex. What else did you expect from post break up sex?"

Het geluid van the Vaccines is niet compleet nieuw. De sound is heel herkenbaar met een boel sixties en seventies-invloeden. Veel nummers zijn schatplichtig aan de Ramones, the Strokes of the Jesus and mary chain. Wel heeft de band er hun eigen touch aan toegevoegd. Het is deze coctail van geluid die de sleutel is tot succes.

"Wrecking bar (ra ra ra)" is het nummer waarmee het allemaal begon. Het is een kort en krachtig openingsnummer dat veel weg heeft van "White riot" van the clash. "Post break up sex", dat momenteel op de radio wordt grijsgedraaid, lijkt dan weer als twee druppels water op "the KKK took my baby away" van the Ramones. Volgende single "If you wanna" kan je dan weer linken aan een aantal Strokes nummers. De krachtige en lage stem van Justin Young tilt het geheel echter naar een hoger niveau waardoor je het "origineel" al spoedig gaat vergeten. "Wetsuit", mijn persoonlijk favoriete nummer, is een emotionele verwijzing naar een jeugd die te snel voorbijgaat. "Norgaard" gaat over een Deens fotomodel. "Family friend" en het aansluitend extra nummer "Else's child" is onverwacht soft. Mooi, al zullen we vooral de gitaarnummer blijven herinneren.   

"What did you expect from the Vaccines" is een verdienstelijk plaatje maar of ze hiermee de vaandeldragers van een rockrevival zijn, dat durf ik te betwisten. Al bij al een aanrader!

Tracklist:
1. Wreckin' bar (ra ra ra)
2. If you wanna
3. A lack of understanding
4. Blow it up
5. Wetsuit
6. Norgaard
7. Post break up sex
8. Under your thumb
9. All in white
10.Wolf pack
11.Family friend / Else's child

Bezoek onze The Vaccines artiestenpagina.

The Vaccines zijn te zien op Rock Werchter (zondag 3 juli).

08-03-11

CD: James Blake, James Blake (2011)

blake.jpgVelen hebben de nieuwste van James Blake in huis gehaald omwille van het wondermooie "Limit to your love". Wellicht voelen ze zich bekocht. De supersingle van James Blake, een cover van Feist, lijkt helemaal niet op de rest van de plaat.

Of toch wel? Want hoe meer je gaat luisteren, hoe meer je tot de essentie doordringt. Dit is een minimalistisch plaatje. Een cd vol ingetogen momenten, simplistisch en getormenteerd. De stiltes verscheuren je, de weinige tekst dringt recht tot in je hart. 1 regeltje dat tot het oneindige herhaald wordt, blijft in je hoofd ronddwarrelen.

'My brother and my sister don't speak to me / But I don't blame them'. Het is de zang van een getormenteerde ziel, vol pathos. Oh zo eerlijk en oh zo pakkend. Geen veelvoud aan klanken, maar wel een aarzelende en rammelend pianospel. Veel meer is het niet. Correctie: veel meer moet het niet.
 
Schitterend, maar je moet er wel naar durven luisteren...

En of het nu dubsteb is of gewoon pop, dat doet er niet toe.

Tracklist:
Unluck (3:03)
The Wilhelm Scream (4:36)
I Never Learnt to Share (4:52)
Lindisfarne I (2:42)
Lindisfarne II (2:59)
Limit to Your Love (4:40)
Give Me My Month (1:53)
To Care (Like You) (3:54)
Why Don't You Call Me (1:36)
I Mind (3:34)

16:31 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: james blake, limit to your love, feist |  Facebook |

09-02-11

CD: Adèle, 21 (2011)

adèleAdèle heeft de laatste jaren steeds in de schaduw van Duffy mogen kamperen. Het was en is een bescheiden meisje met een indrukwekkende stem. 'Chasing pavements' veroverde de wereld, maar verder bleef het opvallend stil. Te jong, te veel concurrentie...

Met haar nieuwste CD '21' probeert het rosse zwaargewicht zich wat meer op de voorgrond te positioneren. Haar laatste single 'rolling in the deep' huist al een tijdje bovenaan in de top 50 en doet het beste verwachten mbt haar nieuwe cd.

Die CD bewijst meteen dat Adèle Adkins gegroeid is. Alles klinkt een beetje volwassener én gedurfder. De brave soulpop van weleer is moeten wijken voor heuse R&B, nummer met diepgang. Ook al blijft het hier en daar net iets teveel cliché.

De plaat werd opgenomen samen met de legendarische producers Rick Rubin (Johnny Cash) en Paul Epworth (Bloc Party). Inspiratiebronnen waren Wanda Jackson, hoofdthema: liefdesverdriet. "Ik verwacht teveel van mijn mannen, zodat we het nooit lang met elkaar uithouden."

Conclusie: leuk plaatje met wat mij betreft iets teveel ballades. Na een aantal nummers was ik de stem van Adèle meer dan beu.

Tracklist
1. Rolling In The Deep
2. Rumour Has It
3. Turning Tables
4. Don't You Remember
5. Set Fire To The Rain
6. He Won't Go
7. Take It All
8. I'll Be Waiting
9. One And Only
10. Lovesong
11. Someone Like You

Quote :
"I'm very excited, nervous, eager, anxious but chuffed to announce my new album! It's taken a while and it knocked me for six when writing it. It's different from "19", it's about the same things but in a different light. I deal with things differently now. I'm more patient, more honest, more forgiving and more aware of my own flaws, habits and principles. Something that comes with age I think. So fittingly this record is called "21". The whole reason I called my first album "19" was about cataloging what happened to me then and who I was then, like a photo album you see the progression and changes in a person throughout the years".

12:50 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: adèle, adele, 21, cd, bespreking |  Facebook |

31-01-11

CD: Anna Calvi, Anna Calvi (2011)

anna calvi,calviAnna Calvi is nu al dé revelatie van 2011.

De jong Britse-italiaanse artieste weet menigeen muziekliefhebber te overtuigen. Haar muziek doet denken aan de jonge PJ Harvey. Songs met een zwart randje. De ideale soundtrack bij n (denkbeeldige) Lynch-film. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Theatraal, gothic, rock, soundtrackmuziek, ... ze laat zich niet zomaar in een hoekje wegdrummen. 1 constante: haar imposante stem die met volle kracht de songs tot hun recht laat komen.

Thema's: liefde, haat en de duivel. Voorwaar geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Lang geleden dat een debuutplaatje me zo heeft weten raken.

Tracklist :
Rider to the Sea (2:47)
No More Words (3:53)
Desire (3:55)
Suzanne & I (4:11)
First We Kiss (3:09)
The Devil (4:43)
Blackout (4:05)
I'll Be Your Man (3:15)
Morning Light (4:13)

15:01 Gepost door Epic in CD review, Hype | Permalink | Commentaren (0) | Tags: anna calvi, calvi |  Facebook |

19-11-10

CD: Grinderman, Grinderman II (2010)

grinderman.jpgMuzikanten willen af en toe breken met de dagelijkse sleur. Sommigen nemen een sabatjaar, anderen steken hun aandacht in nevenprojectjes. Zo ook met Nick Cave die de voorbije maanden opnieuw rondtourt met Warren Ellis, Martyn Casey en Jim Scavlunos, ofte Grinderman. Grinderman lijkt op The Birthday Party, maar is toch weer ietsje anders. Net als in zijn jonge jaren wilt Nick Cave weer de waanzin van weleer oproepen. Scheurende en krakende gitaren zijn daarbij het hoofdingredient. Enige verschil: Nick Cave is ouder en rustiger geworden. Dat merk je, ook op deze plaat waar er bijvoorbeeld ruimte is voor melodieuze shit.

Conclusie: het verschil met een Nick Cave and the bad seeds-plaat zit em in de details. In dat opzicht was de eerste Grinderman van enkele jaren terug een stuk opvallender.

Al bij al een mooie maar weinig verrassende plaat die niet in de collectie van een typische Nick Cave-fan mag ontbreken.

Tracklist :
Mickey Mouse and the Goodbye Man (5:42)
Worm Tamer (3:13)
Heathen Child (5:00)
When My Baby Comes (6:49)
What I Know (3:19)
Evil (2:56)
Kitchenette (5:17)
Palaces of Montezuma (3:32)

13:12 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grinderman, cd, review, nick cave |  Facebook |

27-10-10

CD : Neil Young, Le Noise (2010)

lenoise.jpgNeil Young is net als wijn: je hebt goede en slechte jaren. Wie herinnert zich niet de pareltjes als Ragged glory, Weld en Mirror ball (begin jaren 90) ? Ik weet het, het is reeds twintig jaar geleden... En ik moet toegeven dat het de laatste jaren vooral genieten was van de archief/live-cd's die ergens jaren 60 en 70 werden opgenomen. Maar he, nu is er weer een nieuw plaatje: Le noise.

Le Noise is een cdtje dat door Daniel Lanois geproduced is geweest. En dat hoor je. Hier en daar werden de songs (het zijn er maar 8) opgesmukt met wat noise, echo en distorsion. Dit zorgde voor de extra diepgang die de laatste jaren leek te ontbreken.

Het resultaat mag er zijn, maar verbaast niet echt. Neil Young klinkt na al die jaren nog altijd als Neil Young. Zijn nasale stem is al die jaren exact hetzelfde gebleven en ook zijn gitaarspel is al even klungelig (en daardoor even charmant) als voorheen. Ook tekstueel moet je niet rekenen op enige verandering: simplistisch is hier het key-woord.

Hoogtepunten zijn het ruige 'Walk with me', het aanslepende 'Someone's gonna rescue you', het accoestische 'love and war' (n typisch moraliserend Neil Young nummer) en 'hitchhiker', een nummer dat uit de archieven werd opgediept. Opmerkelijk: de meeste nummers zijn redelijk kort gehouden, waardoor de totale duur van de cd niet uitstijgt boven de 35 minuten...

De bijhorende film, ofte de live versie van de CD en opgenomen in het huis van Lanois, gaf me een schok. Neil Young speelt solo de hele CD. Het leek wel alsof de artiesten waarmee hij zich normaal omringt (wanneer komt er nog eens een plaatje tesamen met Crazy Horse?) er allemaal niet meer zijn. Het deed me beseffen dat deze levende legende oud begint te worden... En ik samen met hem. Laten we hopen dat er nog veel nieuw werk mag volgen.


Some see life as hope eternal
Some see life as a business plan
Some wish some would go to hells inferno
For screwing with their life in freedom land

01. Walk With Me
02. Sign Of Love
03. Someone’s Gonna Rescue You
04. Love And War
05. Angry World
06. Hitchhiker
07. Peaceful Valley Boulevard
08. Rumblin

27-03-10

CD - Marina & the diamonds, family jewels (2010)

marina familyMarina is aan de andere kant van de Noordzee een begrip. Ze werd begin dit jaar door de BBC uitgeroepen als 1 van de hypes van 2010. Een titel die garant staat voor succes.

Marina heet voluit Marina Diamandis (zo weet u meteen waar haar artiestennaam vandaan komt), is van griekse oorsprong en is pas 23.

Kwa sound leunt ze sterk aan bij Amanda Palmer, ex-zangeres van de Dresden Dolls. Zo weet u meteen dat ze opvalt door haar krachtige stem, wat zowel een voor- als nadeel kan zijn. In ieder geval heeft ze ons al weten te verrassen met 2 prachtige singles: het vorig jaar verschenen Mowgli's road (een meezinger die in je hooft blijft hangen) en Hollywood.

Het lijkt wel alsof we de komende jaren een toevloed gaan krijgen van jonge britse zangeresjes. Zolang die aansluiten in het rijtje van Florence and the machine, Kate Nash en Ellie Goulding is het ons allemaal best. Meer nog: meer van dat !

Tracklist:
Are You Satisfied? (3:19)
Shampain (3:10)
I Am Not a Robot (4:37)
Girls (3:26)
Mowgli's Road (3:15)
Obsessions (3:38)
Hollywood (3:49)
The Outsider (3:15)
Hermit the Frog (3:34)
Oh No! (2:58)
Rootless (3:27)
Numb (4:14)

13-03-10

Cd: Eels - End Times

eelsEels is een man die door ellende wordt achtervolgd. Geen dode dit keer, maar wel een relatie die spaak is gelopen. Niks om je zorgen om te maken, zou je zo denken. Maar toen hadden we dit plaatje nog niet gehoord. Een mens zou zich voor minder zorgen maken over de geestestoestand van Mr E.

Daar waar vorige platen nog doorspekt waren met zwarte humor, is het nu bittere ernst. De kwinkslag van weleer is vervangen door mijmerend hartszeer. Goed, de nummer klinken nog altijd heel luchtig, maar als je naar de teksten gaat luisteren, dan wordt het bij momenten redelijk creepy. "I've had enough / Been through some stuff / Don't need anymore misery / To teach me what I should be".

En nu maar hopen dat dit plaatje therapeutisch heeft gewerkt en dat we binnenkort ander en hopelijk wat positiever werk van Eels mogen verwachten.

Tracklist :

The Beginning
Gone Man
In My Younger Days
Mansions of los Feliz
A Line in the Dirt
End Times
Apple Trees
Paradise Blues
Nowadays
Unhinged
High and Lonesome
I Need a Mother
Little Bird
On My Feet
Some Friend
Walking Cloud
$200 Tattoo
The Man Who Didn't Know He'd Lost His Mind

17:15 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, eels, end times |  Facebook |

26-02-10

Massive Attack - Heligoland (2010)

Massive Attack Heligoland'Heligoland', de nieuwe CD van Massive Attack, kostte heel wat bloed, zweet en tranen. Het waren 7 lange jaren vol tegenstrijdige berichten over een al dan niet split van de band, vele ruzies, enz... En nu is hij er, de jongste telg: Heligoland, vernoemd naar een eilandenarchipel.

De plaat is typisch Massive Attack. Maar waar de sound top is, vallen de individuele nummers soms toch ietwat tegen. Ze blijven niet echt hangen, er staan geen echte wereldhits op dit schijfje. Ik geef toe, onze verwachtingen waren dan ook op voorhand hoog gespannen. Gelukkig zijn er de gastoptredens van ondermeer Guy Garvey (Elbow), Damon Albarn, Tunde Adebimpe en vooral Martina Topley Bird (die ook mee op tournee gaat) die het plaatje naar een hoger niveau tillen.

Misschien dat daarom de plaat nooit echt tegensteekt en dat ik ernaar verlangde om ze steeds weer opnieuw te horen.

01 Pray for Rain [ft.Tunde Adebimpe]
02 Babel [ft. Martina Topley-Bird]
03 Splitting The Atom [ft. Robert del Naja, Grant Marshall, and Horace Andy]
04 Girl I Love You [ft. Horace Andy]
05 Psyche [ft. Martina Topley-Bird]
06 Flat of the Blade [ft. Guy Garvey]
07 Paradise Circus [ft. Hope Sandoval]
08 Rush Minute [ft. Robert del Naja]
09 Saturday Come Slow [ft. Damon Albarn]
10 Atlas Air [ft. Robert del Naja]

12:45 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bespreking, cd, massive attack, heligoland |  Facebook |

11-02-10

CD - Nick Cave en Warren Ellis - The road (soundtrack)

roadThe Road (Nick Cave en Warren Ellis) is de soundtrack bij de gelijknamige film. De film is op zijn beurt gebaseerd op het postapocalyptische boek van Cormac McCarthy, schrijver van ondermeer No Country for Old Men.

"The movie is about the loss of things, the absence of things, the lack of things. The lack of the wife/mother is present in every frame of the film. The delicate edifice of the film holds the ache of her absence, tenderly and by the tips of the fingers. The music was composed as a direct response to the film. A light, haunting, simple score with a sense of absence and loss at its heart."

De muziek zit vol melancholie en leegte. Focus ligt op piano en viool. De cd geeft perfect de sfeer van de film weer. Als je je ogen sluit komen de beelden zo in je op. Een ideaal kippevelmoment!

 

Home (2:04)
The Road (3:41)
Storytime (2:25)
The Cannibals (2:05)
Water and Ash (1:31)
The Mother (2:46)
The Real Thing (2:32)
Memory (3:42)
The House (3:17)
The Far Road (2:45)
The Church (1:34)
The Journey (4:14)
The Cellar (1:09)
The Bath (2:31)
The Family (3:42)
The Beach (3:45)

21-06-09

Neil Young Archives - Het concept

De voorbije 50 jaar heeft Neil Young zowat alles wat van hemzelf verzameld: niet alleen demo's, nooit uitgebrachte songs en opnames van concerten maar ook foto's, video-opnames, interviews en recensies. Jarenlang heeft oom Neil verkondigd dat hij al die zaken wou digitaliseren. Nu is het er eindelijk van gekomen.
Maar laten we het eerst even hebben over het "concept". Bedoeling is om een hele reeks series op de markt te brengen.
Centraal staan de box-sets die verschillende periodes coveren. Hiervan is nu 'volume 1' verschenen, een tiendelige blu ray/DVD of achtdelige CD set. Volume 1 covert de beginperiode tussen 1963 en 1972. Worden nog verwacht: een box over de jaren 70 (een woelige crazy-horse periode), jaren 80 (naar mijn mening het minst interessante) en jaren 90.
Daarnaast heb je de "performance-series", een reeks live cd's. Momenteel al op de markt:
Volume 00 — Sugar Mountain - Live At Canterbury House 1968
Volume 01 — Live at the Riverboat 1969
Volume 02 — Live at the Fillmore East
Volume 03 — Live at Massey Hall 1971
Een derde reeks is de "special edition series" dat een aantal nog nooit uitgebrachte CD's zal bevatten.
Het klinkt allemaal leuk, maar er is 1 grote MAAR: de boxen overlappen elkaar. Zo zijn een aantal live cd's ook in de box sets terug te vinden. maw dubbele kosten en als je weet dat zo'n blu ray set tussen de 300 en 400 dollar kost...

20:07 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: archief, neil young, archives |  Facebook |

01-05-09

Neil Young, Fork in the Road

Neil_Young_Fork_in_the_roadAls Neil Young een plaat uitbrengt, is het altijd (bang) afwachten naar het resultaat. Meestal krijg je een samenraapsel van nummers te horen. Een album waar pareltjes en crap elkaar afwisselen, waarop een aantal oude, nooit uitgebrachte songs, te horen zijn.

Maar Fork in the Road is zo niet. Neen, het is leuke plaat geworden waarbij praktisch alle nummers me aangenaam verrasten. De meeste van de songs hadden een blues-klank en deden me meteen aan ZZ top denken.

Het plaatje is een commentaar op alles wat zich het voorbije jaar in onze maatschappij heeft afgespeeld. Klemtoon daarbij ligt op het milieu en de economische crisis.

Vroeger mocht je nog met een vervuilende chopper of truck de route 66 afdenderen, nu moet je dat in een hybride en propere wagen doen. En ja hoor, ook ome Neil heeft zich zo'n ding aangeschaft en nu schrijft hij er een plaatje over. Tof, niet?

Misschien een beetje duiding bij "Johnny Magic". Dit is een verwijzing naar Jonathan Goodwin, die van Neils Lincoln uit de jaren vijftig een electrische wagen wist te maken...

Al bij al een verrassend plaatje. Geen pareltjes, maar wel 10 leuke songs.

"When Worlds Collide" - 4:14
"Fuel Line" - 3:11
"Just Singing a Song" - 3:31
"Johnny Magic" - 4:18
"Cough Up the Bucks" - 4:38
"Get Behind the Wheel" - 3:08
"Off the Road" - 3:22
"Hit the Road" - 3:36
"Light a Candle" - 3:01
"Fork in the Road" - 5:47

18:00 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: neil young, young, fork in the road, cd |  Facebook |

23-04-09

CD : Fever Ray

fever rayLaten we eens naar het verre noorden trekken. Een koude en kille, maar oh zo mooie wereld. Karin Dreijer is net zo: koud en kil, maar ze maakt oh zo mooie muziek. Vroeger deed ze het met The Knife. Ze verwierf bekendheid met nummers als "heartbeats". En waarschijnlijk beangstigde die roem haar, want prompt besloot ze het solo te proberen: als Fever Ray.

Haar muziek klinkt nog altijd bekend in de oren, maar het is allemaal een stuk duisterder geworden. Net als een sprookje dat slecht af loopt. Verwacht je niet aan dansbare nummers, maar wel aan hypnotiserende ritmes. Digg.be omschrijft het als volgt: Dreijer heeft in haar eentje een muzikale wereld geschapen voor rusteloze dolers die moeiteloos alle zuurstof uit de longen trekt.

Het is een cd die je aangrijpt, al na een eerste luisterbeurt. Vandaar wordt hij door velen al "de plaat die terug te vinden zal zijn in de eindejaarslijstjes" genoemd. Misschien iets te veel eer?

Tracklist:
If I Had a Heart (3:49)
When I Grow Up (4:30)
Dry and Dusty (3:45)
Seven (5:10)
Triangle Walks (4:23)
Concrete Walls (5:40)
Now's the Only Time I Know (3:59)
I'm Not Done (4:19)
Keep the Streets Empty for Me (5:39)
 

12:45 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the knife, knife, album, fever ray |  Facebook |

23-03-09

CD: Franz Ferdinand, Tonight (2009)

Franz_ferdinandFranz Ferdinand was ooit de redder van de Britse gitaar-muziek. Hun populariteit schoot omhoog en ze behaalden het ene succes na het andere. Jedoch: trop is teveel. Dat vond ook de band zelf en pardoes namen ze de tijd voor een jaar pauze.

En of die herbronning resultaat had, dat laat ik aan jullie oordeel over. In ieder geval moest en zou die derde plaat anders worden dan de twee voorgaanden. Er moest ge-experimenteerd worden, maar nu de cd in de winkel ligt, vragen velen zich af of het wel ver genoeg gaat.
Tot een stijlbreuk kwam het niet, het album blijft heel herkenbaar klinken als Franz Ferdinand. Enerzijds kan je dit positief noemen omdat ieder band zijn eigen sound heeft, anderzijds blijft het net iets teveel van hetzelfde.

Vandaar ook dat het plaatje redelijk wat negatieve reacties veroorzaakten in de pers. De band zou over zijn hoogtepunt heen zijn en al lang voorbijgestoken zijn door andere en betere groepjes. Of ze met die commentaar gelijk hebben? Ik twijfel er aan. Werchter zal bevestigen dat de band nog altijd heel gedreven is en in staat is om een weide plat te spelen.

Conclusie: een heel herkenbaar plaatje, zonder al te veel verrassingen. Songs die opgesmukt werden met een sausje synthesiser (wat niet altijd even positief is), maar vooral: nu al drie singles die er staan: 'Ulysses', 'Lucid Dreams' en last but not least het schitterende 'no you girls', wat mij betreft het mooiste wat deze plaat je te bieden heeft.

Tracklist :
Ulysses (3:11)
Turn It On (2:20)
No You Girls (3:41)
Send Him Away (2:59)
Twilight Omens (2:29)
Bite Hard (3:26)
What She Came For (3:52)
Live Alone (3:29)
Can't Stop Feeling (3:02)
Lucid Dreams (7:56)
Dream Again (3:18)

12:30 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: franz ferdinand, tonight, review, cd, album |  Facebook |

09-03-09

Lily Allen - It's not me, it's you

lilyDuffy, Adèle, Gabriella Cilmi kunnen allemaal beter zingen dan haar, maar toch ben ik fan van Lily Allen. Ze lijkt ontzettend veel op mij: een grote mond met een klein hartje, naief en arrogant, ...

Haar muziek lijkt enorm simpel, poppy en kinds. Dat is ook de eerste indruk als je naar 'It's not me, it's you' luistert. Pas als je echt goed naar de songs gaat luisteren, merk je dat Lily's songs doorspekt zijn met maatschappij- en zelfkritiek. Zo gaat 'Everyone's at it' over de cocaineplaag (1 op 6 partygangers zou gebruiken), 'the fear' over de consumptiemaatschappij, '22' over emancipatie. Iets persoonlijker wordt het in 'I Could Say' (foute liefdes), 'Back to the Start' (familieruzies) en 'He Wasn't There' (haar vader).

Haar stijl is dakboekachtig en werd door een boel andere britse zangeresjes gretig overgenomen: La Roux en Kate Nash om er twee te noemen. Leuk is ook dat Lily zichzelf flink op de korrel durft te nemen.

De muziek klinkt poppy met hier en daar een grappig accentje: het countrydeuntje bij 'not fair' en het steeds hoger klinkende 'fuck you' in het gelijknamige nummer.

Conclusie: op het eerste zicht een ietwat slecht gezongen pop-album, maar dan wel met een diepere achtergrond. Het zijn juist die songteksten die van Lily Allen iets unieks en ongeevenaards maken.

You go to the doctor and you need pills for sleeping
If you can convince him then I guess that’s not cheating
So your daughter's depressed well, get her straight on the Prozac
But little do you know; she already takes crack.

Tracklist
Everyone's at It (4:19)
The Fear (3:27)
Not Fair (3:21)
22 (3:04)
I Could Say (4:02)
Back to the Start (4:11)
Never Gonna Happen (3:26)
Fuck You (3:35)
Who'd Have Known (3:47)
Chinese (3:26)
Him (3:15)
He Wasn't There (2:51)

Extra tracks (niet op elke plaat)
Kabul Shit
Fag Hag
The Fear [Acoustic]
He Wasn't There [Acoustic]
Who'd Have Known [Acoustic]

12:08 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, lily allen, it s not me it s you, allen |  Facebook |

01-03-09

U2 - No line on the horizon (preview)

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar nu ligt ie eindelijk in de winkel: 'No line on the horizon', het 12de album van U2. Een aantal jaren hebben ze er aan gewerkt, eerst samen met Rick Rubin, maar die werd uiteindelijk buitengegooid. Het waren uiteindelijk producers Daniel Lanois en Brian Eno die alles in goede banen wisten te leiden.

Het resultaat mag er zijn: een afwisselend album vol klankexperimenten en met een opvallende Bono als zanger.

Het album bevat 11 tracks, een kort overzicht:

1. No line on the horizon
De titeltrack doet terugdenken aan "where the streets have no name". Een rustig refrein maar een bij momenten krijsende Bono.

2. Magnificent
Het is hier vooral Bono die het verschil maakt. Een nummer dat perfect illustreert wat voor een zanger hij is.

3. Moment of surrender
Een van de slechter nummers. Maar liefst 7 minuten lang, ondersteund door een trage hiphop beat.

4. Unknown caller
"De balade van de telefoon die tot de man spreekt", zo wist het Nieuwsblad dit te verwoorden.

5. I'll go crazy if I don't go crazy tonight
Catchy en ironisch.

6. Get on your boots
De eerste single, kent intussen iedereen al. Noemde oorspronkelijk sexy boots en geeft een vertekend beeld van wat het plaatje is geworden.

7. Stand up comedy
Niet echt verrassend.

8. Fez - being born
De naam Fez verwijst naar de Marokkaanse stad waar de opnames van start gingen. Geinspireerd door 'lokale invloeden'.

9. White as snow
Knap gezongen. Te vergelijken met "one".

10. Breathe
Een van de betere nummers waarop drummer Larry Mullen zich nog eens mag uitleven.

11. Cedars of Lebanon
Een verwijzing naar de oorlog daar. Een van de slechtere nummers

18:15 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, u2, no line on the horizon, preview |  Facebook |

30-01-09

Emiliana Torrini - Me and Armini (2008)

torriniVroeger waren ze schaars: vrouwelijke muzikanten. Nu worden we er mee overspoeld en om eerlijk te zijn: ik kan het alleen maar toejuichen.

De volgende in het rijtje is Emiliana Torrini. Ze is een Ijslandse met Italiaanse roots. Haar stemtimbre doet aan Bjork denken, maar daar houdt elke vergelijking op.

Je zou het niet zeggen, maar het is een succesvolle dame. Met 'Slow' schreef ze voor Kylie Minogue een wereldhit van formaat en voor Lord of the Rings - The two towers mocht ze de slotsong zingen.

Maar laten we het even hebben over "me and armini". Met dit plaatje is ze inmiddels al toe aan haar derde reguliere cd. Het is een plaatje vol pure folk-rock songs. Soms ingehouden en sober (birds), dan weer vrolijk (jungle drums) en af en toe sarcastisch (ha ha). Het is een heel gevarieerde cd die nooit gaat vervelen en waarop Emiliana bewijst dat ze een klassedame is, maar dat wisten we al, niet?

En wat het geheel nog leuker maakt: hij wordt na elke luisterbeurt beter en beter.

Tracklist:
Fireheads (3:44)
Me and Armini (4:18)
Birds (6:23)
Heard It All Before (4:14)
Ha Ha (3:16)
Big Jumps (3:02)
Jungle Drum (2:13)
Hold Heart (2:04)
Gun (5:46)
Beggars Prayer (2:56)
Dead Duck (5:36)

15:08 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: album, cd, emiliana torrini, me and armini |  Facebook |

23-01-09

CD: Lykke Li, Youth Novels (2008)

lykkeli_Lykke Li, ofte Li Lykke Timotej Zachrisson, is een grote madam. Zet ze op een podium en ze overdondert je met haar muzikaal talent. Maar toch heeft het een tijd geduurd eer ik "Youth novels", haar debuutalbum, begon te appreciëren.

Kinderlijk naief

Reden daar voor: haar naief kinderlijk stemgeluid met beperkt bereik. Noem het gerust charmant en lief. Alleen: een heel album lang, dat gaat soms vervelen. Zeker omdat haar zang veelal slechts ondersteund wordt door een minimalistische muzikaal kleedje. Puur, noemt men dat wel eens. En daarmee mag je ze best vergelijken met andere muzikale nymfen: Martina Topley Bird, Emiliana Torrini, Bjork, ...

lykkeli220'n stout kind !

Het album biedt ons een intimistische kijk in het liefdesleven van "onze" mooie blonde zweedse. Of zoals ze het in de intro verwoordt: “Love is the harmony/Desire is the key/Love is the melody/Now sing with me”. Haar songs klinken misschien onschuldig kinderlijk, in feite is Lykke een wel heel stout kind: “And for you I keep my legs apart/And forget my tainted heart…/Push the button/Pull the trigger” ( a little bit ).

Kortom: een aardige debuutplaat van een leuke zweedse. Hou ze in de gaten!

Tracklist:
Melodies & Desires (3:52)
Dance, Dance, Dance (3:41)
I'm Good, I'm Gone (3:09)
Let It Fall (2:42)
My Love (4:36)
Tonight * (4:13)
Little Bit (4:33)
Hanging High (4:07)
This Trumpet in My Head (2:36)
Complaint Department (4:32)
Breaking It Up (3:41)
Time Flies (3:21)

Link
Meer over Lykke Li

12:46 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: album, cd, lykke li, youth novels |  Facebook |

24-12-08

Oasis - Dig Out Your Soul (2008)

oasisAan zelfvertrouwen geen gebrek. De broertjes Gallagher schreeuwen al jaren dat ze de beste en de grootsten zijn. Alleen was de rest van de wereld er niet van overtuigd. Meer nog, ze geraakten steeds meer in de vergetelheid. En daar moest verandering in komen: met "Dig out Your Soul", hun jongste cd, bijvoorbeeld.

Of ze daarin geslaagd zijn? Ja en nee.

Ja omdat deze cd hun beste cd is sinds Morning Glory. Ja want 'The shock of the lightning' doet meteen terugdenken aan hun hoogdagen. Ook 'Bag it up' en 'I'm outta time' doen het beste vermoeden.

Nee, want het plaatje bevat teveel middelmatige nummers. Na 5 nummers heb je het beste van deze cd wel gehad. En dan ben ik misschien wat hard. Maar ik kan het ook niet helpen. Oasis is een groep waarmee ik een haat/liefde verhouding heb. Enerzijds wil ik gerust toegeven dat ze af en toe geniale muziek maken, anderzijds heb ik iets tegen de arrogantie van Noel en Liam.

Want geen enkele gelegenheid laten de broertjes voorbijgaan om hun publiek te herinneren aan het feit dat ze de 'reincarnatie' van The Beatles zijn. Ook nu is dat niet anders: het album is opgenomen in de Abbey Road Studios, 'I'm outta Time' bevat een fragment uit een interview met John Lennon, ...

Vernieuwend is het plaatje niet, daarvoor is het té veel te herkennen als een Beatles... euh Oasis plaat, maar het is wel het beste wat de groep in jaren heeft gemaakt.

Tracklist :
Bag It Up
The Turning
Waiting For The Rapture
The Shock Of The Lightning
I’m Outta Time
(Get Off Your) High Horse Lady
Falling Down
To Be Where There’s Life
Ain’t Got Nothin’
The Nature of Reality
Soldier On

13:12 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dig out your soul, review, cd, album, oasis, oqis |  Facebook |

10-12-08

CD: Ladyhawke (2008)

Danssensatie

ladyhawke2

Pip Brown ofte Ladyhawke is de nieuwe dance-sensatie uit Nieuw-Zeeland. 'Gooi haar niet op één hoop met Annie, Robyn of Lykke Li: qua talent zet ze de rest van het vrouwenpeloton nummer na nummer een lange neus.', zo wist Humo onlangs te vertellen. Ik vermoed dat de Humo-reporter te veel had gedronken, want om eerlijk te zijn: het plaatje viel tegen.

Retrosound

Qua sound grijpt 'Ladyhawke' terug naar de jaren tachtig, zeg maar de tijd van Duran Duran en Depeche Mode. Dat resulteert ondermeer in een overmatig gebruik van synthesisers.

'paris of burning' was een verademing, 'magic' blijft eeuwig in mijn hoofd rondspoken, maar voor de rest is het plaatje te middelmatig. Het bevat zoveel niemendalletjes dat het uiteindelijk begon tegen te steken. Kortom: een gemiste kans.

Tracklist :
Magic
Manipulating Woman
My Delerium
Better Than Sunday
Another Runaway
Love Don't Live Here
Back of the Van
Paris Is Burning
Professional Suicide
Dusk Til' Dawn
Oh My
Crazy World

13:03 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, ladyhawke, bespreking, review |  Facebook |

02-12-08

The last shadow puppets, the age of understatement (2008)

ageJack White heeft zijn Raconteurs,  Alex Turner (van the Arctic Monkeys) sinds kort 'the last shadow puppets': een nevenproject. En in beide gevallen levert dat schitterende muziek op.

Het verhaal gaat dat Alex Turner (Arctic Monkeys) en Miles Kane (The Rascals) zich twee weken lang hebben teruggetrokken op het franse platteland, tesamen met een 22-koppig orkest. In die twee weken werd een hele plaat opgenomen en het resultaat ken je. Ook al beweren de heren dat het slechts een grap was, dit is en blijft een groepje om U tegen te zeggen.

The last shadow puppets heeft met 'the age of understatement' een intieme britpop-plaat gemaakt. Vergeet de gitaren en ander geweld, dit is het echte werk: muziek doorweven met trompetten, violen en diets meer. De titelsong neigt zelfs naar 'Knights of Cydonia' van Muse. Maar terwijl Muse eerder kitcherig en bombastisch klinkt, lijkt het plaatje hier wel te kloppen.

Kortom: Dit is muziek die je liggend op je rug in een donkere kamer moet beluisteren. Enkel zo lukt het je om je te laten meevoeren door de prachtige melodiën.  Ik ben geen fan van britpop, maar in dit geval ben ik verkocht.

Tracklist :
 1.  The Age of the Understatement 3:08 
 2.  Standing Next to Me 2:18 
 3.  Calm Like You 2:26  
 4.  Separate and Ever Deadly 2:38  
 5.  The Chamber 2:37  
 6.  Only the Truth 2:44  
 7.  My Mistakes Were Made for You 3:05  
 8.  Black Plant 4:00  
 9.  I Don't Like You Any More 3:05  
10.  In My Room 2:29  
11.  Meeting Place 3:56  
12.  The Time Has Come Again 2:22 

30-11-08

Guns 'N Roses, Chinese Democracy

chinese democracyIk heb hem al een paar keer gehoord, de nieuwe Chinese Democracy, maar ik word er niet echt warm van. Om een of andere reden slaat de vonk niet over.

Overdreven werkijver

En toch heeft Axl Rose kosten noch moeite gespaard. 13 jaar lang sleutelde hij aan het album waarvan iedereen verwachtte dat het nooit zou verschijnen. En dat merk je: over elke noot, over elk woord is lang nagedacht. De liedjes zijn af... En misschien is dat nu net het probleem. Het klinkt allemaal zo gladjes, dat ik enig "gevoel" en "emotie" mis.

Bovendien is het plaatje voor mij allemaal nogal te poppy. Het enige wat overbleef van die vroegere superband (ik was een hevig fan), is de scheurende stem van Axl en ook die werd bij momenten digitaal bijgestuurd.

Het wachten waard?

Een waardige opvolger van Appetite for destruction of use your illusion is het dus niet geworden. Geen epische songs a la 'november rain' of scheurende rock als 'sweet child of mine'.  Wat we wel voorgeschoteld krijgen: een flauw afkooksel. En zelfs dat nog niet, want het plaatje heeft zijn eigen sound. Toch nog 1 verdienste.

Conclusie: links laten liggen en nog eens 13 jaar wachten op een hopelijk beter vervolg.

Tracklist

Chinese Democracy (4:43)
Shackler's Revenge (3:37)
Better (4:59)
Street of Dreams (5:01)
If the World (5:10)
There Was a Time (6:41)
Catcher N' the Rye (6:07)
Scraped (3:41)
Riad N' the Bedouins (4:10)
Sorry (6:26)
I.R.S. (4:22)
Madagascar (6:07)
This I Love (6:39)

 

16-11-08

Be your own pet, Get awkward

beyourownpet

Herrie

Zin in wat heviger werk? Dan kan ik jullie de punk-rock formatie Be your own pet aanraden: vier onversneden herriemakers. Ook al klinkt 'Get awkward' een stuk poppier dan hun debuutalbum, je zal zowieso weggeblazen worden. Zelden zo'n krachtige songs gehoord en dat is vooral de verdienste van zangeres Jemina Pearl. Deze twintigjarige 'tiener' geselt je trommelvliezen met haar geschreeuw.

Volwassen?

Dat de groep een evolutie hebben doorgemaakt is duidelijk te horen op dit plaatje. De songs zijn vlot, de zanglijnen aanstekelijk. Daar waar het vroeger snel en rommelig klonk, is er nu plaats voor 'refreintjes' en afwisseling. De composities zijn uitgewerkt en er wordt gezongen ipv geschreeuwd. Het is duidelijk dat de band volwassen is geworden, ook al klinkt Jemina tijdens interviews nog altijd even tienerig. "it's mostly the laugh. No matter how serious the preceding answer was, she will almost invariably let out a little chuckle. It rarely has anything to do with what is being said. It's just a teenage tic."

Censuur

Van de Amerikaanse release van de plaat werden drie songs verwijderd wegens te gewelddadig: Black Hole (hier als single gelanceerd), Becky en Blow Yr Mind. ONze vrienden aan de overkant van de oceaan weten nog altijd niet dat je “Let's go and kill some one” met een korrel zout moet nemen. Andere onderwerpen op de plaat: feestjes, relatieproblemen en foodfight...

'Get awkward' is een aanstekelijke party-plaat die me op geen enkel moment wist te vervelen, integendeel.

Tracklist:
1.  Super Soaked  
2.  Black Hole  
3.  Heart Throb  
4.  Becky  
5.  The Kelly Affair  
6.  Twisted Nerve  
7.  Blow Yr Mind  
8.  Bummer Time  
9.  Bitches Leave  
10. You're a Waste  
11. Food Fight!  
12. Zombie Graveyard Party  
13. What's Your Damage  
14. Creepy Crawl  
15. The Beast Within

beyourownpet


Quote:
"It just kind of came out that way. I think maybe we were just trying to have fun and write a little bit more poppy songs, but I think it wasn't really that intentional."  (Jemina Pearl)

Luister zeker naar: Black hole, Becky, Bummer time.

20:30 Gepost door KrisL in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: be your own pet, album, get awkward, cd |  Facebook |

03-11-08

The Kaiser Chiefs, Off With their Heads (2008)

kaiser chiefsWat Jean-Marie Dedecker betekent voor de politiek, dat zijn de Kaiser Chiefs voor de muziek: ze weten de massa te bekoren met hun one-liners. Maar don't worry, hier houdt ook alle vergelijkingen op. Gelukkig maar.

Beter?
Na hun mindere tweede cd, moest en zouden de heren uit Leeds met iets beters en anders komen. Of ze daarin gelukt zijn? Ik vind van niet. Na een eerste luisterbeurt van ‘Off With their Heads’ had ik veel zin om het album zo ver mogelijk weg te keilen. Maar in plaats daarvan heb ik mezelf gedwongen het plaatje nog een aantal keren te beluisteren. En hoera! Want na elke luisterbeurt vond ik het beter en beter worden.

Oorzaak daarvan is waarschijnlijk de typische Kaiser Chiefs stijl: oneliners die gemakkelijk in het oor klinken. Want geef nu toe, simpeler dan "What did you learn today, I learned nothing" kan het niet. En laat nu net dat de sterkte van de band zijn: (vrolijke) nietszeggende deuntjes die in je hoofd blijven rondspoken.

Mark Ronson
Veel verschillen de nummers niet met vroeger materiaal, ook al is nu net dat de heren uitschreeuwen: "we hebben een nieuwe producer gekozen" / "we maken voor het eerst dansmuziek". Het verschil zit hem in de kleine dingen. De songs hebben een nieuw jasje gekregen: hier en daar een discobeat, een paar gastartiesten en een heleboel rustig materiaal. Zo heb je ondermeer Lily Allen die een refreintje mocht inzingen. Je moet echt goed luisteren om haar te horen, want Mark Ronson heeft haar naar de achtergrond weggemixt.

'Off with their heads' is een plaat die klinkt als de Kaiser Chiefs, maar die een heel stuk ingetogener is. Of hij zoveel beter is dan de voorganger, laat ik in het midden. Aan jullie om het te ontdekken.

Tracklist :
Spanish Metal (2:19)
Never Miss a Beat (3:08)
Like It Too Much (3:23)
You Want History (3:46)
Can't Say What I Mean (2:49)
Good Days Bad Days (2:53)
Tomato in the Rain (3:51)
Half the Truth (3:44)
Always Happens Like That (3:12)
Addicted to Drugs (3:53)