tumblr analytics

09-10-12

CD : The Vaccines - Come of age

the vaccines, vaccines, come of age, albumMet 'What did you expect from the Vaccines?' leverden the Vaccines een schitterend debuutalbum af. Vergelijkingen met the strokes en the Ramones waren nooit veraf. Wat volgde was een intensieve en succesvolle tour. 

Nu, 18 maand later, wordt 'Come of Age' op ons losgelaten. Dat er een tweede album is, mag best een wonder genoemd worden. De band was compleet opgebrand door het intensieve touren. "We hadden helemaal geen inspiratie voor nieuwe nummers" verklaarde men herhaaldelijk in de pers. Tot de heren gingen samenzitten en alles kwasi vanzelf leek te gaan. Meer nog: voor het nieuwe album zouden er meer dan 100 nummers geschreven zijn geweest... 

Bovendien had zanger Justin Young af te rekenen met stemproblemen. Zo erg zelfs dat er een keeloperatie aan te pas kwam. Dat laat zich horen op de tweede plaat, waar Justin minder schreeuwerig klinkt dan op het debuut.

Dat de groep volwassen en zelfzekerder is geworden, is een logische evolutie. Daar waar op het debuut de nadruk lag op knallende rock and roll (met een aantal wel heel korte nummers), is er nu meer aandacht besteed aan de inhoud van de songs met onderwerpen als tienerdromen, liefde en het leven als "volwassene". 

Ook nu weer was de druk van buitenaf redelijk groot: het minstens zo goed doen als bij hun debuut was de minimum-eis. Heel wat mensen keken over de schouders mee. Het kan versmachtend overkomen, maar opent ook heel wat extra mogelijkheden. Zo kon de groep bijvoorbeeld aan de slag met Brits topproducer Ethan Johns, bekend van zijn werk met onder meer Kings Of Leon.

Toch bevat het tweede plaatje geen echte verrassingen. het openingstrio “No Hope” / “I Always Knew” en “Teenage Icon” liggen in de lijn van het oudere werk en zijn mede daarom ook de hoogtepunten van dit plaatje. “Aftershave Ocean” illustreert perfect het andere stemgeluid van Justin Young en de gitaarrif op “I Wish I Was A Girl” klinkt best aangenaam. Ook “Lonely World” mag er best zijn... Kortom: heel wat nummers die de moeite om horen zijn.

Bovendien kan de echte fan kiezen voor een deluxe-versie met ondermeer drie bonus nummers én een extra bonus CD "Live at Brighton".



Tracklist

No Hope 
I Always Knew 
Teenage Icon 
All in Vain 
Ghost Town 
Aftershave Ocean 
Weirdo 
Bad Mood 
Change of Heart Pt. 2 
I Wish I Was a Girl 
Lonely World 
Runaway 
Possessive 
Misbehaviour  

17:14 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the vaccines, vaccines, come of age, album |  Facebook |

19-07-12

CD: Paul Simon - Graceland (25th anniversary edition) (2012)

paul simon, graceland, 201225 jaar geleden bracht Paul Simon 'Graceland' uit, een plaatje met een belangrijke historische waarde. Enerzijds was de aandacht en het geexperimenteer met wereldmuziek toendertijd iets unieks. Anderzijds was het ook een controversieel plaatje omdat Paul Simon door samen te werken met Afrikaanse bands de boycot tegen de apartheid doorbrak.

25 jaar geleden waren we zelf nog maar een klein ukkietje. De hele heisa ging toen compleet aan ons voorbij. Wat toen primeerde: de muziek zelf. Graceland bevat(te) een hele reeks songs die ons met een vrolijk gevoel achterlieten. Denk in dat verband maar aan 'You can call me Al' en 'diamonds on the soles of her shoes', nummers die toendertijd grijsgedraaid werden op de radio.

Nu 25 jaar later werd het album compleet geremasterd. Tegelijkertijd wordt ons een hoop extra's aangeboden in de vorm van een aantal extra nummers en een dvd met de documentaire 'under african skies' van Joe Berlinger. Die geeft ons een duidelijk beeld over de manier waarop 'Graceland' tot stand kwam. Het hele verhaal moet je zelf maar ontdekken. In het kort kwam het erop neer dat Paul Simon bij het horen van een cassetje van de Boyoyo Boys meteen verkocht was. Hij besluit naar Zuid-Afrika af te reizen om er een plaat op te nemen en negeert daarmee compleet de boycot tegen de apartheid, iets wat hem lang kwalijk werd genomen.

Uiteindelijk - en dat is de verdienste van dit plaatje - maakte de wereld dankzij 'Graceland' kennis met de township muziek en hun aanstekelijke en levendige ritmes. Of zoals Paul Gabriel het ooit verwoorde: Afrika is meer dan alleen maar ellende.

Maar - en dit moeten we toch onthouden - het was niet te bedoeling om een politiek statement te doen. Voor Paul Simon primeerde de muziek en het plezier. Plezier dat je ook terugvindt in de songteksten. Leg de lyrics van 'You Can Call Me Al' maar eens naast je...


Wanneer je 'Graceland' opnieuw in de CD-lader legt, valt op hoe tijdloos het album is. Ook al is dit meesterwerkje al 25 jaar oud, het lijkt nog altijd heel actueel en vernieuwend. Geen wonder dat bands als Vampire Weekend hier hun inspiratie hebben gezocht.

Voor hen die niet genoeg krijgen van dit alles, bevat de jubeleum-editie een aantal leuke extra's: demoversies van "Diamonds On The Soles Of Her Shoes", "The Boy In The Bubble" en "That Was Your Mother". Prille tot de basis uitgeklede versies.

Kortom: een hebbeding.

Tracklist :
01. The Boy In The Bubble
02. Graceland
03. I Know What I Know (with General M.D. Shirinda And The Gaza Sisters)
04. Gumboots (with The Boyoyo Boys)
05. Diamonds On The Soles Of Her Shoes
06. You Can Call Me Al
07. Under African Skies
08. Homeless (with Ladysmith Black Mambazo)
09. Crazy Love, Vol II
10. That Was Your Mother (with Good Rockin' Dopsie And The Twisters)
11. All Around The World Or The Myth Of Fingerprints (with Los Lobos)
12. Homeless (Demo)
13. Diamonds On The Soles Of Her Shoes (Unreleased Version)
14. All Around The World Or The Myth Of Fingerprints (Early Version)
15. You Can Call Me Al (Demo)
16. Crazy Love (Demo)
17. The Story of "Graceland" as told by Paul Simon

24-06-12

Onze selectie... 5 albums die je gehoord moet hebben (7)

 

of monsters and men


 

1. The hives - Lex hives

 

Na enkele miskleunen, grijpen the Hives met 'Lex Hives' terug naar de succesformule van 'Veni vidi vicious': knallende garagerock. Geen verrassingen, wel een prachtig leuk album.

 

"The Hives are law, you are crime."  

 

 

 

patti smith, 20122. Patti Smith - Banga 

 

Patti Smith is met haar 66 jaar een absolute legende. Het idee voor Banga, haar nieuwe plaat, onstond tijdens een cruise op de Costa Concordia (!!!). Met muziek die hypnotiseert en teksten die als pure poëzie klinken is dit een heus meesterwerk geworden. Hoogtepunten op dit plaatje: het tien minuten durende 'constantine's dream' en de Neil Young cover 'After the gold rush'.

 

 

 

3. Triggerfinger - Faders Up 2 

 

Alternatieve titel: Live in Amsterdam

 

Triggerfinger is een band die vooral live brokken maakt. Een live-cd mag dan ook niet ontbreken in hun repertoire.

 

 

 

4. Of Monsters and Men - My Head Is an Animal 

 

Voor de liefhebbers van Arcade Fire. Muziek die aanstekelijk vrolijk klinkt, intiem en schuchter... hét bewijs dat ijsland veel meer is dan Björk en/of Jonsi.

 

 

friends, band5. Friends - Manifest!

 

Vorig jaar al waren we wild van single 'I'm his girl', nu is er een hele full-CD. Klinkt als New Young Pony Club en behoort daarom tot onze favorieten. Jammer van die google-onvriendelijke bandnaam.

 

22-06-12

CD: Neil young & Crazy horse - Americana (2012)

americana, neil young, crazy horseom de zoveel jaar duikt Neil Young met Crazy Horse de studio in. Telkens weer levert dat vuurwerk op... De laatste keer dateert reeds van 2003 (Greendale) en daarom was het ook vol ongeduld wachten op dit nieuw album.

'Americana' - zo noemt het kindje - is een plaat vol traditionele liederen, folk- en protestliedjes. Stuk voor stuk songs die in het collectieve geheugen van iedere Amerikaan gegrift staat. En dat zijn niet alleen vrolijke liedjes die je aan het kampvuur zingt ('oh Susannah'), maar ook nummers over een wereld vol problemen: werkloosheid, verlies, moord en dood.

 'Clementine' bijvoorbeeld gaat over de dood van een mijnwerkersdochter. Terwijl de oorspronkelijke versie nog redelijk opgewekt klinken, werd dit in Neils versie een stuk ruiger en donkerder. De brave versie werd op zo'n manier verwerkt dat de oorspronkelijke betekenis weer de overhand kreeg. En dàt is nu net de verdienste van dit plaatje.

Americana put uit een repertoire waarin ook een Bob Dylan of Bruce Springsteen put. Die laatste kwam onlangs nog met zijn eigen versie van 'This land is your land' en dat klinkt - moeten we eerlijk toegeven - een stuk beter dan Neils versie. Een andere miskleun en tevens buitenbeentje tussen al dit traditioneel Amerikaans geweld: 'God save the queen', het engelse volkslied wel te verstaan en niet de Sex Pistols-versie.  

Het plaatje lijkt wel in 1 take opgenomen te zijn. Getuigen hiervan de vele schoonheidsfoutjes, het gezellige gekeuvel tussen de nummers door en het hier en daar te laat inzetten. Daardoor klinkt Americana misschien wel redelijk rommelig, het geheel klinkt er wel een boel authentieker door: het spelplezier primeert.

Conclusie: een leuke plaat die ons met weemoed doet terugdenken aan 'Ragged glory'. De tijd dat dieren nog konden praten.  ‘Oh Suzannah, don’t you cry for me / ‘cause I come from Alabama with my B-A-N-J-O on my knee’.

Tracklist:

Oh Susannah (5:04)

Clementine (5:42)

Tom Dula (8:13)

Gallows Pole (4:15)

Get a Job (3:01)

Travel On (6:47)

High Flyin’ Bird (5:30)

Jesus' Chariot (She'll Be Coming 'Round the Mountain) (5:38)

This Land Is Your Land (5:26)

Wayfarin’ Stranger (3:07)

God Save the Queen (4:08)

13-04-12

Onze selectie... 5 albums die je gehoord moet hebben (7)

graham coxon, blur


Graham Coxon - A + E

Graham Coxon staat bekend als medeoprichter van Blur en wordt algemeen beschouwd als een van de beste gitaristen van zijn generatie. A + E, zijn laatste soloplaat, is een donker plaatje: de perfecte weergave van het nachtleven van een ex-alcoholieker. Sex, drugs & rock and roll.

 

m.ward, ward, she & himM. Ward - A Wasteland Companion

 

Blues en country overgoten met een jaren 50 sausje. Tijd om die oude krakende pick up weer van t zolder te halen !

Bijna vergeten vermelden: M.Ward is de mannelijke helft van She & Him... 

 

Brendan Benson - What kind of world

 

Een stem die je kent van 'Steady as she goes'. Juist ja, Brendan was een kwart van The raconteurs... 
 

new buildNew Build - Yesterday was lived and lost

 

(Ex-)leden van Hot Chip en LCD Soundsystem die het samen proberen. Een plaatje dat iets te veel in de jaren 80 is blijven steken...

 

Florence and the machine - MTV unplugged

 

De MTV unplugged serie was begin jaren negentig enorm populair. Denk in dat verband maar aan de schitterende prestatie van ondermeer Nirvana. Nu, zoveel jaar later, komt ook Florence and the machine met n unplugged album aandraven. Een album dat het vooral moet hebben van de schitterende stem van Florence Welch...

23-03-12

Onze selectie... 5 albums die je gehoord moet hebben (6)

mariee sioux


The Hunger Games (Songs from District 12 and Beyond)

Dé hype van het moment: the hunger games. En omdat er bij elke prachtige film een prachtige soundtrack hoort... Verwacht je ondermeer aan schitterende nummers van the Arcade fire, The decemberists, Birdy, Maroon 5 en The civil wars.


Miike Snow - Happy to You 

Heldere herkenbare popsongs zonder al te veel extraatjes...

andrew bird


Andrew Bird - Break It Yourself

Klassiek violist met een conservatoriumdiploma. Het klinkt saai, maar gelukkig is zijn plaat dat niet. Prettig en dromerig, beter kunnen we het niet verwoorden.


Mariee Sioux - Gift for the End 

Native amerikaans folk-hippie zangeresje. De jaren 60 opnieuw uitgevonden.  Een plaatje dat rust uitstraalt.


michael kiwanukaMichael Kiwanuka - Home Again 

Ook Michael doet het verleden weer tot leven komen. Klinkt als een reincarnatie van ondermeer Otis Redding.

14-03-12

CD: Dry the river - shallow bed (2012)

dry the river, shallow bedMannen met baarden, samenzang, folk... het is een bekend recept: Fleet Foxes en Grizzly Bear deden het hen voor. Maar niet getreurd Dry the river is meer dan zomaar een band in het lange rijtje.

Want ook al is ‘Shallow Bed’ nog maar hun debuutalbum, Dry the river heeft reeds een schitterend parcours achter de rug, met als absolute hoogtepunt hun nominatie voor de BBC sound of 2012, een prijs die door Michael Kiwanuka werd gewonnen.

Verscheidenheid, daar draait het hem hier rond. Zanger Peter Liddle is vrij religieus opgevoed en studeerde ondermeer medicijnen. Jon Warren drumde in punkbandjes. Will Harvey is violist. Kortom, een bont allegaartje en dat hoor je in hun muziek: een mengelmoes van folk, klassiek en rock. 1 constante toch: de ietwat speciale en hoge stem van Pete waaraan je even moet wennen.

dry the river, shallow bed


Dit alles resulteert in een unieke en overweldigende sound die niet zomaar in een hokje thuis te brengen is. Toppers op deze cd zijn single 'new ceremony' ( Mumford & Sons maar dan met violen), 'Weights & Measures' (reeds op een van hun EP's te horen), 'Bible Belt' en 'Lion’s Den' (ons favoriete nummer). ...

Conclusie: schoon door zijn eenvoud.

Tracklist :

Animal Skins (2:56)
New Ceremony (4:12)
Shield Your Eyes (3:40)
History Book (4:41)
The Chambers & the Valves (3:10)
Demons (3:47)
Bible Belt (4:44)
No Rest (3:08)
Shaker Hymns (3:49)
Weights & Measure (5:05)
Lion’s Den (6:44)
Family (4:47)


21:35 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dry the river, shallow bed |  Facebook |

07-03-12

CD: Band of skulls - sweet sour (2011)

band of skulls, sweet sourWaar vind je vandaag de dag nog echte gitaarbands? Groepjes die de electronica afzweren en nog de tijd vinden voor een heuse gitaarsolo? Juist ja... Geen wonder dus dat bands als Band of Skulls ons nauw aan het hart liggen. 

Dolenthousiast waren we over hun debuutalbum 'Baby Darling Doll Face Honey': ongecompliceerde rock vol gitaarerupties. Ook live weet de band ons te bekoren. Kortom: het was vol ongeduld uitkijken naar nieuw werk. 

Wie de band onlangs aan het werk zag, kon reeds proeven van singles 'bruises', 'the devil takes care of his own' en het wondermooie 'you aren't pretty but you got it going on'. Stuk voor stuk ruige nummers die in het verlengde liggen van hun eerder werk. 

band of skulls, sweet sour


Maar het nieuwe album is meer. Een aantal nummers vormen een heuse rustpauze tussen al dat geweld. Een 'lay my head down' bijvoorbeeld profiteert optimaal van de samenzang tussen Marsden en Richardson. Het is een ballad die moeten aantonen dat de band meer in huis heeft dan ongecompliceerde rockliedjes. Verdienstelijk en heel bekoorlijk, alleen halen dit soort songs het ritme uit het plaatje.

Met bruises levert Band of Skulls opnieuw een degelijk album af, al klinkt dit plaatje bij momenten iets té ingetogen. Perfect maar terughoudend.

Tracklist :
Sweet Sour
Bruises
Wanderluster
Devil Takes Care of His Own
Lay My Head Down
You Aren’t Pretty but You Got It Going On
Navigate
Hometowns
Lies
Close to Nowhere

17:45 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: band of skulls, sweet sour |  Facebook |

27-02-12

Onze selectie... 5 albums die je gehoord moet hebben (5)

emeli sande, emili sande, our version of eventsEmeli Sandé - Our Version of Events 

Het was lang wachten op het debuut van talentvolle Emeli Sandé. Een plaatje vol powerballads dat jammer genoeg niet hetzelfde niveau haalt als single 'heaven'. Toch een vermelding waard.

 

 

Soap & Skin - Narrowsoap and skin.jpg

Opvallende piano en zang. Vol tegenstrijdigheden: zowel duister als puur schoon. 

 


The Rolling Stones - Hampton Coliseum (Live 1981)

een van de beste bootlegs van de Stones ooit. Een verzameling van 26 nummers opgenomen tijdens de "Tattoo You Tour" in het Hampton Coliseum (1981).

 

little trouble kids


Little Trouble Kids - Adventureland

noisepop die ons, na een eerste luisterbeurt, niet meer los laat. 
 

 

Burial - Kindred

 

Het is reeds jarenlang wachten op een derde plaat. Intussen moeten we ons behelpen met een nieuwe EP: Kindred. 

 

24-02-12

Air - Le voyage dans la lune

air, voyage dans la lune

'Le Voyage Dans La Lune’ is een filmklassieker van Georges Méliès uit 1902. Een opmerkelijk werkje van 15 minuten waarin duidelijk de obsessie blijkt van de mensheid over en rond een bezoekje aan de maan. Een alombekend meesterwerk ook: de foto van de maan met raket in het oog staat collectief in ons geheugen gegrift.

Maar er is meer: zo'n tien jaar geleden werd er een verloren gewaande ingekleurde versie gevonden. Die werd beeld per beeld volledig gerestaureerd en is nu klaar om vertoond te worden aan het grote publiek.

Air kreeg de eer om voor een passende soundtrack te zorgen. Het resultaat is een uniek plaatje dat ons meteen in de juiste stemming brengt...

Een must have ! 

Bekijk hier de film zoals ze op het festival van Cannes werd vertoond:


20-02-12

CD: The hickey underworld - I'm under the house, I'm dying (2012)

the hickey underworld, i'm under the house i'm dying, album, 2012Als we de inca's mogen geloven zal dit jaar de wereld vergaan.  Mocht het waar zijn, dan hebben we nu alvast de ideale soundtrack bij die armageddon: "I'm under the house, I'm dying" van the Hickey Underworld. 

Net als het titelloze debuut - zo'n drie jaar terug - valt dit album op door de rauwe stem van Younes Falktah en de scheurende gitaren. Toch kunnen en mogen we stellen dat the Hickey Underworld poppier klinkt dan voordien. Het ruwe is hier en daar wat afgeschaaft en in sommige nummers kunnen we een heus refrein ontdekken.

Vrees niet, want: "De muzikanten gaan tekeer alsof ze op het punt staan elkaar levend te verscheuren . Hun songs zijn explosief als een goedgemixte molotov cocktail. U begrijpt: de muziek van The Hickey Underworld is niet voor doetjes." (Cobra)

Het vreemste nummer op de plaat is zonder twijfel ‘Cold Embrace’, dat van start gaat met oosterse fluiten. 'Martian's cave' is dan weer een heus rustmoment geworden en mocht wat ons betreft geskipped worden. Melancholie en Hickey Underworld zijn woorden die je niet samen hoort uit te spreken. Neen, dan houden we het liever bij het jankende 'Whistling' en/of 'Year of the Rat'.  

The Hickey Underworld is een band die vooral live tot zijn recht komt. Vandaar ons advies: rep u naar een of ander podia. De band tourt momenteel intensief en zal waarschijnlijk deze zomer voor onvergetelijke festival-momenten zorgen.

11-02-12

CD: The maccabees - given to the wild (2012)

the maccabees, given to the wild, albumWie na het horen van single 'pelican' dolenthousiast naar de platenboer wil hollen, kunnen we beter eerst even waarschuwen: niets is wat het lijkt. 'Given to the wild' is NIET het album wat de eerste single wil doen uitschijnen.

Dat dit een album is, waar is over nagedacht, merk je van bij de eerste noot. Alles past perfect in elkaar. Gelukkig maar, want dit moest en zou het doorbraakalbum worden, na twee minder geslaagde pogingen. Het leek wel alsof de band het beu was als tweederangsgroep beschouwd te worden. 

Het resultaat: een ambitieuzer geluid, introductie van elektronica én bij momenten dromerige en unieke combinaties. Neem bijvoorbeeld 'Ayla' waar ronkende gitaren hand en hand gaan met een piano. Het elegante 'Heave' doet dan weer heel erg aan Coldplay denken, zeker wanneer zanger Orlando Weeks de hoge tonen bovenhaalt. 'child' werd al jaren live gespeeld, maar staat nu pas op plaat: ook hier worden de zangpartijen ondersteunt door blazers en een ingetogen bas. Het is een nummer dat teder start en pas op het einde volledig openbarst.

Vergeet de riffs van weleer, sfeer en stadion-"rock" zijn nu de sleutelwoorden. 'Given to the wild' is een heuse stijlbreuk met het verleden. De diepere sound spreekt ons aan, maar toch verlangen we af en toe naar het knallende ouder werk. 

Een boel fans van het eerste uur haken ontgoocheld af. Anderen zijn vol lof. Je kan nooit voor iedereen goed doen. Geen probleem, zolang je als band zelf maar overtuigd bent van de koers die je wilt varen. 

the maccabees, maccabees, given to the wild


Tracklist :

Given to the Wild (Intro) (2:11)
Child (4:31)
Feel to Follow (3:29)
Ayla (3:47)
Glimmer (4:03)
Forever I've Known (5:21)
Heave (4:24)
Pelican (3:44)
Went Away (3:38)
Go (4:12)
Unknow (5:07)
Slowly One (4:17)
Grew Up at Midnight (4:00)

totale tijdsduur: 52:44

Given to the wild kan je via deezer beluisteren

07-02-12

Onze selectie... 5 albums die je gehoord moet hebben (4)

the doors, doors, la woman

 
The Doors - LA woman ( 40th anniversary )

 


Het zoveelste plaatje in de rij 'verjaardagen' en 're-issues'. Toch de moeite waard omdat het een The Doors album is én omdat het acht nooit eerder verschenen versies van oa LA Woman en Riders on the storm bevat. En dan heb ik nog niet eens 'she smells so nice' vermeld...

 

 

 

Pajama club - Pajama club

 

Het nieuwe project van Neil Finn (ex-Crowded House) én zijn vrouw. Trek je pijama aan en luisteren maar !

 

  

The King Blues - Punk & Poetrythe king blues, king blues

 


Voor de liefhebbers van Enter Shikari: krachtige punk-rock met een maatschappijkritisch ondertoontje. Een cd waarbij de boodschap belangrijker is dan de muziek.

 



Megafaun - megafaun

 

Hemelse harmonieën, inventieve electronica en avontuurlijke elementen... de invloed van ex-bandlid Justin Vernon (Bon Iver) is nooit veraf.

 

Die Antwoord - Ten$ion

Het nieuwe album van de zuid-afrikaanse weirdo rappers. Fok Julle Naaiers !!!

 

die antwoord, the doors, king blues, the king blues,  doors, megafaun, pajama club


 


 

31-01-12

CD: Lana Del Rey - Born to die (2012)

lana del rey, album, cd, born to dieZelden heeft iemand zo'n berg kritiek te verduren gehad als Lana Del Rey de laatste weken (zie vorig postje). Bedenk, wie kan het schelen dat de jongedame fake is? Zijn alle popartiesten dat niet? David Bowie, Madonna, Lady Gaga, ... allemaal spelen ze een typetje. Want popmuziek is de kunst van bedriegen en manipuleren. En dat heeft Lana del Rey goed begrepen.

Video games en de bijhorende videoclip was meteen een schot in de roos. De commentaar van Lana hierover klinkt bijna geloofwaardig: "Ik gebruik graag clips uit de jaren vijftig en zestig vanwege de kwaliteit van de beelden. Het gaat om wat mij visueel raakt, om wat ik mooi vind. Omdat mijn liedjes niet zo verhalend zijn, vormen de beelden het verhaal." 

Nu het succes van 'Video games' en 'Born to die' een beetje wegge-ebt is, worden we meteen getrakteerd op een heuse CD. Marketingtechnisch klopt het allemaal. Alleen...

Als we even de hits vergeten, dan rest ons enkel een middelmatige CD. Het merendeel van de nummers borduurt verder op de reeds bekende nostalgische formule. Mysterieus en niet echt onaardig, ware er niet nummers als 'off to the races' en 'This Is What Makes Us Girls'. De hiphopsamples en rapteksten (!!!) misstaan en doen het jaren 60-gevoel volledig teniet. Jammer, want bijna hadden we ons laten verleiden door de onzekere en naar liefde hunkerende kloon van Marilyn Monroe en consoorten.

Tracklist:

Born to Die (4:45)
Off to the Races (5:00)
Blue Jeans (3:30)
Video Games (4:42)
Diet Mountain Dew (3:43)
National Anthem (3:51)
Dark Paradise (4:03)
Radio (3:35)
Carmen (4:09)
Million Dollar Man (3:50)
Summertime Sadness (4:25)
This Is What Makes Us Girls (3:58)
Without You * (3:49)
Lolita * (3:39)
Lucky Ones * (3:47)

* Bonus tracks, niet op elk album aanwezig

17:36 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lana del rey, born to die |  Facebook |

26-01-12

Onze selectie... 5 albums die je gehoord moet hebben (3)

 

Daan - Concert the internet,internet,first aid kit,howler liz green,daan

Vorig jaar tourde Daan met een akkoestische set ons landje rond. 'Concert' laat ons nog even nagenieten.


 

first aid kit, the lion's roar


First Aid Kit - The lion's roar

Met hun harmonieuze countryfolk volgen zusjes Johanna en Klara Söderberg hun grote voorbeelden Fleet Foxes. 

 



Howler - Mud EPthe internet,internet,first aid kit,howler liz green,daan

Jonge snotneuzen die in het spoor van The Vaccines de wereld rondtouren. ‘America’s next big guitar hopes’ (NME).

 

 

 

liz green, o devotion

Liz Green - O. Devotion !

Een plaatje dat 'toevallig' uit het brein van Liz Green is ontspruit. Een eerbetoon aan de musical en/of cabaretmuziek uit de jaren 20.

 

 

 



The internet - Purple naked ladiesthe internet,internet,first aid kit,howler liz green,daan

Opnieuw een band uit het Odd future-collectief. Electronische muziek met 'n boel R&B- en funkinvloeden.

 

21-01-12

Bruce Springsteen - Wrecking ball ( introductie & beluister 4 nummers )

'Wrecking Ball', het nieuwe album van Bruce Springsteen & the E-street band, zal op 5 maart in de winkelrekken liggen. "It's a rock record that combines elements of both Bruce's classic sound and his Seeger Sessions experience, with new textures and styles." 

Het album werd geproduced door Ron Aniello en bevat bijdragen van ondermeer Rage Against The Machine's Tom Morello.  

bruce springsteen, wrecking ball


Het geheel is heel politiek geladen en geeft de visie van Bruce Springsteen weer over de Amerikaanse maatschappij. Zijn manager verwoordt het als volgt :  "Bruce has dug down as deep as he can to come up with this vision of modern life. The lyrics tell a story you can't hear anywhere else and the music is his most innovative of recent years. The writing is some of the best of his career and both veteran fans and those who are new to Bruce will find much to love on Wrecking Ball." (bron: rollingstone.com)

Twee songs werden vorig jaren reeds live gespeeld: titelsong 'wrecking ball' tijdens de "working on a dream" tour en 'land of hope and dreams' tijdens de "E Street Band's reunion tour". 

Tracklist:

We Take Care of Our Own 
Easy Money 
Shackled and Down 
Jack of All Trades 
Death to My Hometown 
This Depression 
Wrecking Ball 
Youve Got It 
Rocky Ground 
Land of Hope and Dreams 
We Are Alive 
Swallowed Up (Bonus Track) 
American Land (Bonus Track)

 

Land of Hope and Dreams


 

American Land


 

Wrecking ball


 

We take care of our own


16:26 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bruce springsteen, wrecking ball |  Facebook |

20-01-12

CD: Enter Shikari - A Flash flood of colour (2012)

There was a house in a field on the side of a cliff 
And the waves crashing below were just said to be a myth 
So they ignore the warnings from the ships in the docks 
Now the house on the cliff is the wreckage on the rocks. 

Nothing can fix the building's flawed foundation 
The scaffolding and stilts were the laws and legislation 
This house was doomed, but they didn't care 
They'd invested in the system that was beyond repair 

 

enter shikari,a flash flood of colourOok al lijkt onze maatschappij naar de verdoemenis te gaan, toch blijft het merendeel van de mensen er vrij onverschillig over. Je merkt dat ook in de muziekwereld. De meeste bands kiest voor hun songteksten eerder voor banale alledaagse thema's. Maar er zijn uitzonderingen. Enter Shikari is er eentje van.

Ze schreeuwen het letterlijk uit en wijzen ons op onze rechten en plichten. "Stand up !!! It's not too late, it's not too late". Het zijn zwaarwichtige boodschappen die de hele plaat lang rond onze oren vliegen.

Die woorden vol frustratie en woede worden op schitterende wijze ondersteund door een mengeling van metal riffs, dance music en zelfs violen. Het lijkt een op het eerste zicht rare combinatie, maar - en daar gaat het hem toch om - ze werkt perfect.

Het album start sterk met 'system...' en '...meltdown'. Andere hoogtepunten zijn 'Sssnakepit' en 'Arguing with thermometers', nummers die live al te horen waren. 'Gandhi mate, Gandhi' valt op door het grappige "Yabba dabba do" en ook het knallende 'Tyrannosaurus, meet tyrannicide' wist ons zonder enige moeite te overtuigen. Rustpunten zijn er ondermeer bij 'Stalemate' en 'constellations'. 

enter shikari,a flash flood of colour


Een schitterend plaatje mét n unieke sound én een ijzersterke boodschap:

Now, I don't know about you, but I don't think the primary purpose of your life, of my life and the entirety of the human race's is just to blindly consume to support a failing economy and a faulty system, forever and ever until we run out of every resource and have to resort to blowing each other up to ensure our own survival. I don't think we're supposed to sit by idle while we continue to use a long outdated system that produces war, poverty, collusion, corruption, ruins our environment and threatens every aspect of our health and does nothing but divide and segregate us. I don't think how much military equipment we are selling to other countries, how many hydrocarbons we're burning, how much money is being printed and exchanged, is a good measure of how healthy our society is but I do think I can speak for everyone when I say, we're sick of this shit.

Enter Shikari is op 15 maart te zien in de Trix (Antwerpen). 

Tracklist

System…
…Meltdown
Sssnakepit
Search party 
Arguing with thermometers
Stalemate
Gandhi mate, Gandhi
Warm smiles do not make you welcome here
Pack of thieves
Hello Tyranosaurus, meet Tyrannicide
Constellations

17-01-12

Onze selectie... 5 albums die je gehoord moet hebben (2)

girl with the dragon tattoo, milenniumdrake, Take care


 

 

 

 

 

 

 

The girl with the dragon tattoo (soundtrack)

Soundtrack bij de Hollywood-versie van 'mannen die vrouwen haten', het eerste deel van Stieg Larssons Milennium trilogie. Onthou vooral het door Karen O schitterend ingezongen 'Immigrant song'.

 

charlotte gainsbourg, stage whispers

 

Charlotte Gainsbourg - Stage Whisper

 

'Nieuw' plaatje dat naast 8 outtakes van IRM (nummers die de vorige plaat niet haalden) vooral uit live-nummers bestaat. Persoonlijk vielen we en bloc en onvoorwaardelijk voor het samen met Beck gezongen 'heaven can wait' en de Dylan cover  'Just Like a Woman'.

 


 

trailer trash tracys, ester

Trailer trash tracys - Ester

 

Galmende noisepop vol naieve ijle melodieën. Doet denken aan de Twin Peaks soundtrack van weleer. 
 

 

 

 

Drake - Take care

 

Met 'take care' heeft rapper Drake een indrukwekkend visitekaartje afgeleverd. 
 

 

michael kiwanukaMichael Kiwanuka - Home again

Hét britse supertalent ( die stem ! ). Zijn debuutplaat ligt pas eind maart in de winkel, tot dan moeten we het doen met de EP. Een leuk - maar veel te kort plaatje.

Tracklist : Home again / Now I'm seeing / They say I'm doing just fine

14-01-12

CD: The Subways - Money And Celebrity (2011)

the subways.jpgPowerrock van begin tot einde overgoten met de nodige portie opgefoktheid, het is een recept waarvan je vandaag de dag jammer genoeg niet veel meer mag proeven. Gelukkig zijn er the subways nog. Het onlangs verschenen 'Money and celebrity' is intussen hun derde album al en naar onze bescheiden mening ook hun beste. Single 'We don't need money to have a good time' krijgt tegenwoordig de nodige airplay op de radio en mede daardoor lijkt 2012 niet meer stuk te kunnen voor zanger Billy Lunn, bassiste Charlotte Cooper en drummer Josh Morgan.   

Het concept van the subways: simpel, simpel en simpel. Het hele plaatje lijkt wel met 1 doel voor ogen geschreven: live het publiek opjutten met songs die iedereen kan meebrullen. Verwacht je daarom ook niet aan al te ingewikkelde lyrics, maar wel aan primitieve songs die steunen op prominent aanwezige gitaar en drums. Voorbeeld hiervan de power van 'kiss kiss bang bang'.

Heel herkenbaar allemaal. Zo lijkt de intro van 'celebrity' op Bloc Party's 'banquet'. Muzikaal is de band er op vooruit gegaan. De muziek steunt meer dan ooit op riffjes en een zo goed als perfecte drums. 

the subways, subways


De samenzang in heel wat nummers zorgt voor een vocale spanning tussen zanger Billy en bassiste Charlotte. Al mocht het voor ons best nog ietsje pikanter.

Kortom: een ideaal plaatje als je eens vrolijk uit de bol wilt gaan. Verstand op nul, handjes in de lucht en zweten maar. Dé tip voor het komende festivalseizoen, al lijkt dat nog ver af.

Tracklist :

It's a Party (3:26)
We Don't Need Money to Have a Good Time (3:12)
Celebrity (3:23)
I Wanna Dance with You (3:04)
Popdeath (3:22)
Like I Love You (2:51)
Money (3:36)
Kiss Kiss Bang Bang (3:00)
Down Our Street (2:43)
Rumour (3:10)
Friday (2:42)
Leave My Side (3:08)

( totale tijdsduur: 37:37 )

17:11 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the subways, subways, cd |  Facebook |

10-01-12

Onze selectie... 5 albums die je gehoord moet hebben (1)

Als opwarmertje om het jaar mee te beginnen, onze selectie van 5 leuke albums :

 

skrillexthe subways

bombay bicycle club







1.  Skrillex - Bangarang EP (2011)

Brits supertallent dat er als geen ander in slaagt diverse stijlen met elkaar te mixen: rock, dance, dubstep, ...  Begon zijn carrière als DJ, maar brengt tegenwoordig ook zijn eigen nummers. Tourde ondermeer met Deadmau5 en de Amerikaanse metalband Korn. 

2.  The Subways - Money and celebrity (2011)

In een tijd dat muziek gepolijst wordt tot al het gevoel er uit verdwenen is, brengen the subways stevige gitaarrifs en knallende drums. Nerveuze en gebalde powerpop zoals we ze al veel te lang hebben moeten missen. 

jonsi

3. We bought a zoo (motion picture soundtrack), music by Jonsi (2011)

In afwachting van het nieuwe Sigur Rós album, moeten we het stellen met de soundtrack van de film 'we bought a zoo'. 2 nieuwe en een boel herwerkte nummers. Stuk voor stuk gevoelige nummers, Zoals we van Jonsi gewoon zijn...

4. Bombay Bicycle Club - A different kind of fix (2011)

'Their strongest album to date by some distance' (Clash)

jimi hendrix

5. Jimi Hendrix, with Jim Morrison and Johnny Winter - the night of the kings

Heeft Jimi Hendrix ooit samen met Jim Morrison op een podium gestaan? Blijkbaar is het antwoord ja. Getuige daarvan is dit ronduit schitterend album. Al zijn we hier misschien een beetje te subjectief...

06-01-12

CD: The black keys - El Camino ( 2011 )

the black keys el camino.jpgEigenlijk hadden we dit plaatje al drie weken terug willen bespreken, maar tijdsgebrek en een boel verplichtingen beslisten daar anders over.

Maar: de voorbije weken is er echter zo goed als niks veranderd. 'El Camino' zit nog altijd in de CD-lader en oh wonder, we zijn er nog altijd even gek van. En dat mag je een wonder noemen, als je weet dat de meeste albums na een paar dagen onherroepelijk op een grote stapel belanden.

Dat 'el camino' goed in het oor ligt is niet alleen de verdienste van de Black Keys - en hun moddervette blues - zelf, maar ook van producer Danger Mouse, die de ruwe kantjes een beetje gepolijst heeft door er een poppy klankje aan te geven. 'Dead and Gone' met zijn vele "whoa-ohs" en "na-nas" is daar een perfecte illustratie van.

Veel inhoud hebben de nummers niet. Meer dan de lyrics, zijn het vooral de klanken die van belang zijn. Vandaar ook dat - in tegenstelling tot ouder werk - de teksten pas nà de muziek geschreven en dikwijls ter plekke geimproviseerd werden. "the words had to fit in this pre-existing space. It was really confining and totally different from anything I'd done before. The band focused on the vocal melodies more so than the lyrics. None of these songs really have any meaning." (quote Dan Auerbach)

Het mag gezegd worden: na de doorbraak met 'brothers' en hitsingle 'tighten up', blijven Dan Auerbach (vocals en guitar) en Patrick Carney (drums) de ingeslagen weg verder gaan. Eeuwige roem is hun deel, zonder afbreuk te doen aan hun kwaliteiten. Want ook al klinkt dit allemaal nogal commercieel, er is nog genoeg ruimte om te experimenteren. 'Nova baby' is daarom een van de vele hoogtepunten ("All your enemies smile when you fall / Take it 'cause you don't know what you want").

Het is een cd geworden vol nummers die stuk voor stuk schitterend klinken. Onze favorieten: hitsingle 'lonely boy' over niet al te beste ervaringen met een ex-vriendin , 'Gold on the Ceiling' dat we nu al tippen als volgende single, "run right back" ofte het meest rockende nummer van de plaat en last but not least "sister" (ook al lijkt dit met de vele synthesizers op het eerste zicht iets te disco-achtig).

Even meegeven dat het wrak op de cover van de plaat geen Chevrolet Camino is, maar wel het tourbusje waarmee het tweetal in het begin van hun carrière mee tourden. Zaal na zaal afschuimend op zoek naar geld en eeuwige roem. Dat er sindsdien veel veranderd is, dat is intussen iedereen duidelijk.

Conclusie: Vettige riffs, een boel meestampers, ... het lijkt wel een najaarstorm vol schitterende klanken. Jammer genoeg een sound die vandaag de dag nog weinig voorkomt. Vandaar ook dat we de band gaan koesteren en doodknuffelen...

Oh ja, The Black Keys zijn eind deze maand te zien in de Lotto Arena.

Tracklist :
1. "Lonely Boy"   3:13
2. "Dead and Gone"   3:41
3. "Gold on the Ceiling"   3:44
4. "Little Black Submarines"   4:11
5. "Money Maker"   2:57
6. "Run Right Back"   3:17
7. "Sister"   3:25
8. "Hell of a Season"   3:45
9. "Stop Stop"   3:30
10. "Nova Baby"   3:27
11. "Mind Eraser"   3:15

16:52 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: black keys, el camino, cd |  Facebook |

15-12-11

CD : Smith & burrows - funny looking angels (2011)

smith & burrows, editors, razorlightKerstliedjes laten me - en dan druk ik me nog voorzichtig uit - eerder koud. Meer nog, ik kan me niet herinneren dat ik ooit een kerstalbum in mijn handen heb gehad, laat staan dat ik er naar geluisterd heb. Maar daar is nu verandering in gekomen: deze week kregen we 'funny looking angels' van Smith and Burrows voorgeschoteld. En ja, het is best een leuk plaatje.

Voor de leken: Smith & Burrows is het nevenproject van Tom Smith (frontman van Editors) en Andy Burrows (ex-drummer van Razorlight). "Funny Looking Angels" heet hun nieuw kindje. Een kerstplaatje dat in het hartje van de zomer werd opgenomen, louter en alleen voor de lol.

Het plaatje bevat alle ingredienten van een typisch kerstalbum ( belletjes, piano en blazers ) en valt vooral op door het contrast in zang tussen Tom en Andy: zware donkere zangpartijen afgewisseld met het vrolijke, zeg maar engelachtige geluid van Andy.

Toppers zijn het nostalgische 'When the Thames froze' (de single), opener 'in the black midwinter' en het vrolijke 'funny looking angels' dat nog altijd door ons hoofd spookt.

Naast het eigen werk bevat het plaatje ook 3 herwerkte covers: een door Tom wondermooi gezongen 'wonderful life', een ietwat overdreven versie van Yazoo's 'only you' en klassieker 'the christmas song' dat samen met Agnes Obel werd opgenomen.

Verwacht geen Editors of Razorlight, maar wel een puur en best wel plezant kerstalbum dat je zonder blozen tijdens het verorberen van de jaarlijkse portie kalkoen kunt opzetten...
 

Tracklist :

1.In the Bleak Midwinter (2:12)
2.When the Thames Froze (5:04)
3.As the Snowflakes Fall (3:31)
4.Funny Looking Angels (3:35)
5.Wonderful Life (4:22)
6.Only You (3:16)
7.On and On (4:06)
8.Rosslyn (1:42)
9.This Ain't New Jersey (4:50)
10.The Christmas Song (2:14)
( samen met Agnes Obel )

17:36 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: smith & burrows, editors, razorlight |  Facebook |

08-12-11

Cd : Zola Jesus - Conatus (2011)

zola jesus, conatusVoor de Bart de Wevers onder ons: Het latijnse woord "Conatus" betekent 'evolueren', 'in beweging zijn'. Het is tevens de titel van het nieuwe album van Zola Jesus ofte Nika Roza Danilova en werd niet toevallig zo gekozen. Jonge Nika is een bezige bij. Niet alleen wist ze op drie jaar tijd ons te verrassen op 3 albums en 4 EP's, ze maakte een heuse evolutie door.

Zola Jesus mag je zonder overdrijven beschouwen als een mengeling van Florence and the machine én Fever Ray. Florence omdat de beide zangeressen qua stem enorm op elkaar lijken. Maar terwijl die laatste geevolueerd is naar het commerciële en bombastische, bleef Zola Jesus trouw aan haar concept : eerlijk, sfeervol met een tikkeltje onbehagen. Net als Fever Ray.

De mengeling tussen schoonheid en zwartgalligheid reflecteert zich in de eenzaamheid en fantasiewereld die Nika steeds weer opzoekt. Zo worden haar platen in de winter opgenomen, ver weg van menselijk contact en/of andere invloeden. Zoals ze het zelf verwoordt (interview goddeau.com): "Er is een soort eenzaamheid en stilte aan de winter, die ik koester: niemand op straat, iedereen binnen, je hebt het gevoel dat de wereld van jou is als je uit het venster kijkt. Moest je denken aan uitgestrekte sneeuwvlakten? Dat past wel, ja. En dat etherische sfeertje, daar hou ik nu eenmaal van. Ik heb het wel graag als dingen een beetje onbepaald blijven, als je geluiden niet kunt thuisbrengen."

zola jesus, conatus

Dit alles resulteert in muziek die vanaf de eerste noot weet te overtuigen. Dreunende beats en een stem die door merg en been snijt. Electronische muziek die op je gevoel inwerkt ipv op je dansspieren, het is en blijft een ongewone ervaring. Vrij straf allemaal.

Maar opgelet, het is even doorbijten : de eerste luisterbeurt is meteen een hele klus. Maar niet getreurd, dit plaatje wordt steeds beter. Het is een plaatje dat je moet laten rijpen, net als goede wijn...

Tracklist :

1.Swords (1:04)
2.Avalanche (3:21)
3.Vessel (4:42)
4.Hikikomori (3:42)
5.Ixode (4:14)
6.Seekir (3:45)
7.In Your Nature (3:28)
8.Lick the Palm of the Burning Handshake (4:27)
9.Shivers (2:54)
10.Skin (4:22)
11.Collapse (4:08)

22:27 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zola jesus, conatus |  Facebook |

10-11-11

CD: Metallica & Lou Reed - Lulu ( 2011 )

metallica, lou reed, luluEen samenwerking tussen twee grootheden doet (normaal gezien) menig muziekliefhebber watertanden. Zeker als het gaat om levende legendes als Metallica en Lou Reed. Bovendien werden we op voorhand overspoeld door positieve commentaren van zowel de bandleden zelf als van een aantal critici. Men presteerde het zelfs om Lulu een combinatie van "[Reed's] 1973 noir classic, Berlin, and Metallica's '86 crusher, Master of Puppets" te noemen. Marketingpraat, zo bleek later, want na enkele luisterbeurten kunnen ook wij besluiten: dit album is het slechtste plaatje ooit.

Het geheel klinkt als het gewouwel van een dronkaard met op de achtergrond Metallica dat veel te luid staat. En daarmee is alles zowat gezegd. Dit album bewijst dat de combinatie tussen kunst en poezie enerzijds en metal anderzijds niet werkt. Of liever: in dit geval toch niet.

Toegegeven, op papier klinkt het allemaal heel verdienstelijk. Inhoudelijk is dit album gebaseerd op de stukken van duits visionair Frank Wedekind en meerbepaald de toneelstukken Earth Spirit en Pandora's box. Kort samengevat, Lulu is het verhaal van een prachtige vrouw die mishandeld wordt. Al bij al genoeg ingredienten voor een cultureel hoogstaand werkje. Kunst met een grote K, zeg maar. De K van kut, wel te verstaan. Want veel verder dan "I would cut my legs and tits off when I think of Boris Karloff, and Kinski, in the dark, of the moon" en een tot in de treure herhaald "to be dry and sperm-less, like a girl" komt Lou Reed niet.

Metallica dat gedegradeerd wordt tot begeleidingsgroep. We zagen het twintig jaar geleden reeds gebeuren met Pearl Jam en Neil Young. Tussen hen klikte het wel... In dit geval doet het nogal - euh - onnatuurlijker aan. De metal van Metallica past gewoon niet bij het gewauwel van Lou Reed. Dat hoort zelfs een klein kind... of een kat (zie filmpje hieronder ).




Conclusie: we hebben niet echt de gewoonte om een album de grond in te boren, maar in dit geval laat men ons geen keuze... dat de heren van Metallica en Lou Reed zich biezonder goed geamuseerd hebben in de studio: top, maar val ons aub niet meer lastig met dit soort onzin. Om het met de woorden van enkele engelse collega's te zeggen: "time spent listening to Lulu could have been better spent watching grass grow".

Lees ook:

 

Tracklist :

CD 1

1. Brandenburg Gate   4:19
2. The View   5:17
3. Pumping Blood   7:24
4. Mistress Dread   6:51
5. Iced Honey   4:36
6. Cheat on Me   11:26

CD 2
7. Frustration   8:34
8. Little Dog   8:01
9. Dragon   11:08
10.Junior Dad   19:29

Totaal: 87:05

17:50 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: metallica, lulu, lou reed |  Facebook |

07-11-11

CD: Amy Winehouse - Lioness: Hidden treasures (2011)

amy winehouse, winehouse, lioness, hidden treasures, 2011Jaja, binnenkort mogen we ons verwachten aan een derde CD van Amy Winehouse. Goed, ik weet wel dat we volgens de platenfirma niet mogen praten over een officieel derde album. Neen, zo zeggen ze, het plaatje dat er volgende maand aankomt, is een tribute - een soort eerbetoon - en luistert naar de welluidende naam: "Lioness: hidden treasures".

Waar we ons aan mogen verwachten: een selectie uit het Amy Winehouse archief dat vol (onafgewerkte) nummers zit. Het materiaal bestrijkt een ruime periode: van de in 2002 opgenomen demo 'the girl from Ipanema' tot het enkele weken voor haar dood opgenomen duet met Tony Bennett 'body and soul'.

Het muzikaal testament laat Amy in verschillende gedaantes zien, een overzichtje:

- 'Our day will come' : een herwerkte jaren 60 doo wop klassieker. Dit is hoe de wereld Amy wil herinneren.

- 'Tears dry' : Een akoestische demo. Eigenlijk is dit dezelfde song als 'tears dry on their own' dat op 'back to black' te horen is, maar dan wel een stuk trager en een pak emotioneler. 

amy winehouse, winehouse

- 'Between the cheats' : dit nummer geeft op een duidelijke manier aan hoe het nieuwe Amy Winehouse album zou hebben geklinkt, mocht de zangeres nog leven. 'Between the cheats' is de meest afgewerkte song die Amy ons nagelaten heeft. Mooi maar wel verscheurend.... net zoals ze zich de laatste jaren voelde.

- 'Like smoke' featuring Nas. Terwijl je het vorige nummer in de doo wop-sfeer moet situeren, is dit eerder een verrassend duet. De soulfully Amy in duet met een rapper. Al bij al geen slechte combinatie !

- 'Halftime' dateert uit 2002 en haalde uiteindelijk de tracklist van 'Frank' niet. Het is een ode aan Frank Sinatra wiens naam Amy's eerste album draagt.

- 'The girl from Ipanema' : gezongen door een nog jonge Amy, op een moment dat ze nog straalde en zorgeloos was. 

- 'A song for you' : het meest controversiele nummer omdat je hier duidelijk Amy's crack-stem kunt horen...  

06-11-11

CD: Florence and the machine - Ceremonials (2011)

florence and the machine, florence welch, ceremonialsMet haar debuutplaat Lungs (2009) maakte Florence Welch een diepe indruk. De wereld lag aan haar voeten: een Brit award, een hele schare fans en een heuse wereldtournee waren haar deel. Maar blijkbaar was dit voor de stijlvolle roodharige dame nog niet genoeg. Het moest beter. Beter, dat is in dit geval grootser, bombastischer én poppier. Op haar tweede album 'ceremonials' geeft de zangeres zich zonder schaamte over aan de commercie. Met haar mengeling van popmuziek met gothische bombast en theatrale zang richt ze zich op de amerikaanse markt. Daar is men immers gek op dit soort muziek. Een beetje ambitie kan nooit kwaad, alleen: gaat deze knieval voor het populaire niet ten koste van het creatieve? Wel, daar kunnen we nu, na het beluisteren van het plaatje, volmondig nee op antwoorden.

Ceremonials is een album over 'schuld' zo lezen we in menig interviews: muziek dat zich richt op emotioneel drama. Terwijl gelijkgestemde zangeressen als Bat for Lashes en Zola Jesus het eerder luchtiger houden, kiest Florence and the machine bewust voor bombast: galmend en met een boel overdubs waardoor je de indruk krijgt dat er een heel koor sirenen aan het zingen is. Dit "koor" wordt begeleid door een overvloed aan harpen, orgels, piano's, onheilspellende drums, samengepropt met nog een boel andere instrumenten. En toch blijft er een soort evenwicht bestaan. Op geen enkel moment heb je het gevoel dat het allemaal teveel is.

Alle songs zijn quasi even goed, maar als we er toch 1 favoriet uit moeten halen, dan is dat zonder enige twijfel single 'What The Water Gave Me'. Vijfenhalve minuut genieten van onder meer een heus kinderenkoor dat bezeten 'So lay me down / let the only sound / be the overflow' zingt.

Genieten van begin tot eind, al mag je dit plaatje niet te dikwijls opleggen. Je hebt er al snel genoeg van.

Het plaatje is zowel in gewone versie als in luxe-uitvoering verkrijgbaar.

florence and the machine, florence welch



Tracklist :
1. Only If For A Night
2. Shake It Out
3. What The Water Gave Me
4. Never Let Me Go
5. Breaking Down
6. Lover To Lover
7. No Light, No Light
8. Seven Devils
9. Heartlines
10. Spectrum
11. All This And Heaven Too
12. Leave My Body

Deluxe versie :
13. Remain Nameless
14. Strangeness & Charm
15. Bedroom Hymns
16. What The Water Gave Me (demo)
17. Landscape (demo)
18. Heartlines (acoustic)
19. Shake It Out (acoustic)
20. Breaking Down (acoustic)
21. What The Water Gave Me (Video)

30-10-11

CD: Feist - Metals (2011)

feist, metals, reviewEen gastrol in Sesamstraat én een van je nummers die te horen is in een reclamespot, meer heb je tegenwoordig niet nodig om een heuse superster te worden. Het overkwam Leslie Feist in 2007 met single '1234'. Het nummer werd uitgeleend aan Apple en was te horen in de commercial voor de ipod Nano. Sindsdien ging het alleen maar steil bergop voor de sympathieke canadese. Album 'the reminder' scoorde hoog in de hitlijsten en de ene tour volgde de andere op.

Maar de zangeres geraakte het toeren moe en besloot twee jaar vakantie te nemen. Ze sloot zich op in een huisje in Big Sur, een wondermooi natuurgebied dat uitkijkt op de Atlantische Oceaan. Daar werkte ze in stilte aan 'Metals', haar jongste album. En terwijl de hele wereld verwachtte dat ze haar vroegere succes op zijn minst zou evenaren, koos de canadese eigenzinnig er voor haar eigen weg te volgen. (zie quote hieronder)

Geen al te toegankelijke en vrolijke nummers, maar eerder fragiel en getormenteerd. Rauw en direct. Subtiel maar ook bombastisch zoals je kan horen op 'graveyard'. Let hier bijvoorbeeld op het vreemd euforische "Bring them all back to life". 

Een groot aantal nummers zijn bluesy met een heleboel vocale elementen, piano, strijkers en blaasinstrumenten. Toch klinkt alles over het algemeen heel rustig. Heel intiem en kwetsbaar. Single 'How Come You Never Go There?' is zo'n vreemd nummer dat pas na een aantal luisterbeurten je bij je nekvel grijpt.

'undiscoverd first' en vooral 'a commotion' klinken dan weer woest. Op dat laatste nummer hoor je een schreeuwerig mannenkoor dat het refrein meer roept dan zingt. Het doet denken aan schotse krijgers - met kilt - die oproepen tot oorlog.

Heel leuk en authentiek is het feit dat foutjes bewust niet werden weggefilterd. Je hoort ondermeer een krakende pianokruk, een grillige piano en een uit de maat klinkende percussie...

feist, metals, review

Quote (Feist over haar beslissing om twee jaar vakantie te nemen) :
When I stopped touring, it was like trying to stop a bullet train or a giant lead ball falling from a 100 stories up-- it's momentum and it doesn't just stop. I drew a line in the calendar and made it a brick wall and just stopped dead. There was no other way. It would've taken another 100 years to slow down slowly. I had to let myself imagine a calendar with no lines; when every single day is being predetermined six months in advance, there's no more fluidity to time.

So I said I'd stop for a year, which was inconceivable to me and everyone around me. It seemed like so long. But then, after that year, I looked up and I still hadn't gotten my land legs back at all. I needed another year. By then, everyone had calmed and receded back into the wallpaper. I was in a crazy, private, awesome bubble again, and that's when I started to write." (bron:pitchfork.com)


Tracklist:

The Bad in Each Other
Graveyard
Caught a Long Wind
How Come You Never Go There
A Commotion
The Circle Married the Line *
Bittersweet Melodies
Anti-Pioneer
Undiscovered First
Cicadas and Gulls
Woe Be *
Comfort Me
Get It Wrong, Get It Right

* = Bonus tracks (niet op elke CD)

17:29 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: feist, metals, review |  Facebook |

11-10-11

CD: Ed Sheeran, + (2011)

EdSheeran+.jpgEd Sheeran, dit is het verhaal van een man die couch-surfend de wereld rondtrok op zoek naar podia - hoe klein ook - waarop hij kon spelen. Hij experimenteerde, schreef aan de lopende band liedjes en bracht die in eigen beheer uit op EP's. Plaatjes die hij zelf aan de man bracht. De man werkte hard en langzaam aan bouwde hij een trouwe fanbase op. Hij kwam in contact met de juiste mensen: een televisieoptreden én een platencontract was het resultaat.  En toen is het snel beginnen gaan: single the A team lokt miljoenen kijkers op youtube en zijn eerste officiele album '+' staat na twee weken hoog in de engelse hitlijsten. Iets waarvoor je enkel bewondering kunt hebben. Het enige jammere is dat zijn biografie meer aantoont waarvoor Ed Sheeran staat dan zijn cd zelf.

Dat do it yourself-verhaal wordt breed uitgesmeerd in nieuwe single 'You Need Me, I Don't Need You' en daar mist hij de point een beetje: niet het verleden maar wel de richting waarnaar hij wilt evolueren is van belang. Bovendien stuurt hij wat verwijten in het rond t a v zijn collega's: ik ben echt, ik doe alles zelf en heb niemand nodig om mijn teksten te schrijven. ("I'm real, I do it all it's all me... don't need another wordsmith to make my tune sell" / "people think that I'm bound to blow up - I've done about a thousand shows - But I haven't got a house because I live on a couch - selling CDs from my rucksack").

De twaalf tracks kunnen allemaal niet evenveel boeien omdat het ietwat té mainstream is. Het lijkt wel dat Ed in de richting is geevolueerd waarnaar zijn platenfirma hem gepushed heeft. Het plaatje mist de extra's die zijn grote voorbeelden Damien Rice en Just Jack wel hebben. De lyrics van "wake me up" bijvoorbeeld klinken redelijk puberaal : "I know you love Shrek because we've watched it 12 times … I've always been shit at computer games". Maar dat kan evengoed een bewuste keuze zijn geweest, afgestemd op zijn doelpubliek: de gillende pubermeisjes die Justin Bieber ontgroeid zijn.

Maar niet getreurd, dit plaatje bevat ook enkele pareltjes. De leuk gevonden lyrics van 'drunk' verdienen een vermelding: "on cold days cold plays out, like the band's name". Eerste single 'the a team' is niet toevallig een hit geworden. Het nummer is het verhaal van een drug-verslaafde prostitué Angel die Ed onmoette tijdens vrijwilligerswerk in een daklozencentrum.

Al bij al is '+' een verdienstelijke debuutplaat die een boel jongeren zal aanspreken (cfr het succes in de UK). Zelf bleven we hunkerend naar meer achter. Niet toevallig dat we na het horen van '+' het nieuwe album van Feist hebben opgezet, maar dit is een ander verhaal.

Tracklist

The a Team
Drunk
U.N.I.
Grade 8
Wake Me Up
Small Bump
This
The City
Lego House
You Need Me, I Don't Need You
Kiss Me
Give Me Love

Bekijk ook de Ed Sheeran-pagina

22:08 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ed sheeran, sheeran, plus |  Facebook |

04-10-11

CD: Kasabian - Velociraptor! (2011)

kasabian, VelociraptorVelociraptor
He gonna find ya
He gonna kill ya
He gonna eat ya 

Velociraptor is de naam van een vleesetende dino. Het is een monster dat symbool staat voor wat Kasabian wil worden. Want ambitieus zijn de heren wel. In de UK vullen ze probleemloos de ruimte op die Oasis heeft achtergelaten. Enorm populair zijn ze er. Hier loopt het allemaal nog zo'n vaart niet. Maar daar komt spoedig verandering in. "We gaan als groep de wereld veroveren", verwoordde zanger Tom Meighan het onlangs. Net als Liam Gallagher, de man met wie hij wordt vergeleken, straalt hij zelfvertrouwen en arrogantie uit.

Velociraptor is indirect een verwijzing naar T-rex, het groepje van Marc Bolan dat begin jaren zeventig een enorme hit scoorde met 'children of the revolution'. Ook de gongslag waarmee de plaat opent is een eerbetoon aan Marc Bolan en co. Het is namelijk een verwijzing naar het nummer 'Bang a Gong (Get It On)'...  

Velociraptor kan je zien als een soort jukebox. Het is een heel verscheiden plaatje waarop verschillende genres zonder enige moeite gemixt worden, een allegaartje van nummers waarbij iedereen wel zijn gading zal vinden. Je hebt de keuze tussen rockende nummers zoals de titelsong en het wondermooie 're-wired' ; pakkende ballads zoals 'goodbye kiss' en voor de liefhebbers van electronica is er 'switchblade smiles'. Om in het Oasis sfeertje te blijven: 'la fee verte' verwijst met zijn 'lucy in the sky with diamonds' letterlijk naar de Beatles. Net als 'neon noon' trouwens.

Het oosters aandoende 'Acid Turkish Bath (Shelter from the Storm)' heeft zowel voor als tegenstanders. Met zijn strijkers en oost aandoende ritmes lijkt dit nummer volgens de enen er compleet over, terwijl anderen meteen de link zullen leggen met 'Kashmir' van Led Zeppelin.

'Velociraptor!' is misschien niet het meesterwerk dat de Britse bladen ervan maken. Maar nu Oasis er niet meer is, is Kasabian zowat de enige en meest voor de hand liggende opvolger. De verdienste van het album bestaat er in dat het aantoont dat Meighan en co er voor willen gaan. Experimenteren is daarbij de boodschap.


Tracklist :

Let's Roll Like We Used To (4:47)
Days Are Forgotten (5:21)
Goodbye Kiss (4:04)
La Fée Verte (5:47)
Velociraptor! (2:51)
Acid Turkish Bath (Shelter from the Storm) (6:01)
I Hear Voices (3:58)
Re-wired (4:44)
Man of Simple Pleasures (3:51)
Switchblade Smiles (4:13)
Neon Noon (5:20)

totale tijdsduur: 50:57

10:34 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kasabian, velociraptor |  Facebook |

25-09-11

CD: Pearl Jam 20, de soundtrack (2011)

pj20Eddie Vedder en co speelden al lang met de idee van een documentaire over Pearl Jam. Nu, twintig jaar na de release van eerste CD Ten, is dat project concreet geworden. De film die in october op DVD verschijnt en onlangs in de Kinepolis te zien was, wordt vergezeld door een boek én soundtrack.

Die soundtrack is een pareltje dat zowel hevige Pearl Jam fans als notoire rockliefhebbers zal aanspreken. Zelf behoren we tot die eerste categorie. De band heeft altijd al een speciaal plaatsje in ons hart én platenkast gehad. Je mag gerust stellen dat we opgroeiden met Ten en Vitalogy.

Dat Pearl Jam live cd's uitbrengt, is niks nieuws. Meer nog, de band biedt van al hun live-concerten bootlegs en digitale versies te koop aan. Daardoor is er nu al een boel kwalitatief hoogstaand materiaal beschikbaar.

En toch heeft deze soundtrack zijn bestaansrecht. Het plaatje geeft op een schitterende manier de evolutie van de band weer, van verlegen snotneusjes tot volwassen rockhelden. Het plaatje bevat 14 nummers, elk met hun eigen verhaal. Zelf waren we enthousiast over de live versie van Alive die dateert uit een periode dat de band nog Mookie Blaylock heette. De versie van Black is dan weer een moeilijk te vinden MTV Unplugged track.

Deze nummers uit de beginperiode staan in schril contrast met recenter werk. 'Betterman' uit 2010 toont op schitterende wijze aan hoe populair de band is geworden en dat ondanks het feit dat Pearl Jam creativiteit boven commercialiteit verkiest.

Ons favoriete nummer: Walk with Me, gebracht tesamen met Neil Young. Over de verbondenheid tussen Eddie Vedder en Neil young, kan men boeken vullen. Young is niet alleen de peetvader van de grunge, maar tevens de persoonlijke mentor van Eddie. Deze samenwerking resulteerde ondermeer in de Neil Young CD Mirrorball waarbij hij Pearl Jam tot begeleidingsgroep degradeerde. De eerste keer dat de band in Belgie te zien was, was trouwens met Neil Young op Pukkelpop in 1995. Pas veel later kregen we ze in hun volledige bezetting te zien in het Sportpaleis (2006) en op Werchter (2007)...


Ik vergat het bijna te vermelden. Naast de soundtrack zelf (met als titel ‘From the Film’), bevat PJ20 ook nog een extra plaatje (‘Rarities and Inspiration’). Dit deel gaat nog veel verder en is als snoepgoed voor de vele fans. Zo krijg je een aantal demo's voorgeschoteld, waaronder het prachtige ‘Say Hello 2 Heaven’ uit de Temple of Dog periode (de samenwerking met Chris Cornell van Soundgarden). Daarnaast opnieuw een aantal prachtige live-nummers. Zo bezorgde ondermeer ‘Indifference’ ons kippevel. Van 'Nothing As It Seems' krijgen we zelfs twee versies voorgeschoteld. De achtergrond van het Roskilde drama, bezorgt dit nummer een luguber tintje.

Het dubbelalbum heeft niet de pretentie om een volledig overzicht te geven van de carriere van Pearl Jam (quasi onmoglijk). Verdienste is dat het plaatje er in geslaagd is een impressie te geven van de evolutie die de band heeft doorgemaakt. Het doet je verlangen naar meer... Misschien toch maar het boek én dvd in huis halen?

Tracklist :

CD 1 - From the Film

Release (Verona, Italy - 9/16/06) (4:47)
Alive (Seattle, WA - 12/22/90) (4:47)
Garden (Zurich, Switzerland - 2/19/92)
Why Go (Hamburg, Germany - 3/10/92) (3:23)
Black (MTV Unplugged, NYC - 3/16/92) (5:40)
Blood (Auckland, New Zealand - 3/25/95) (3:15)
Last Exit (Taipei, Taiwan - 2/24/95) (2:46)
Not for You (Manila, Philippines - 2/26/95) (6:19)
Do the Evolution (Monkeywrench Radio, Seattle, WA) (3:42)
Thumbing My Way (Chop Suey, Seattle, WA - 9/6/02) (4:22)
Crown of Thorns (Las Vegas, NV - 10/22/00) (6:45)
Let Me Sleep (Verona, Italy - 9/16/06) (2:15)
Walk with Me (Bridge School Benefit) (4:11)
met Neil Young
Just Breathe (Snl, New York - 3/13/10) (3:40)

CD 2 - Rarities and Inspiration

Temple Of The Dog - Say Hello 2 Heaven [Demo - 1990] (7:05)
Times of Trouble [Demo - 1990] (4:13)
Acoustic #1 [Demo - 1991] (2:49)
It Ain't Like That [Demo - 1990] (1:27)
Need to Know [Demo - 2007] (1:52)
Be Like Wind (Mccready Score - 2010) (1:53)
Given to Fly (Mccready Instrumental - 2010) (2:42)
Nothing as It Seems [Demo - 1999] (4:41)
Nothing as It Seems (Seattle, WA - 10/22/01) (5:42)
Indifference (Bologna, Italy - 9/14/06) (5:02)
Of the Girl [Instrumental - 2000] (5:06)
Faithfull (Pistola, Italy - 9/20/06) [Soundcheck] (4:26)
Bu$Hleaguer (Nassau, NY - 4/30/03) (4:50)
Betterman (New York City - 5/21/10) (6:50)
Rearview Mirror (Universal City, CA - 10/1/09) (7:13)
totale tijdsduur: 2:01:43

 

Meer lezen over Pearl Jam? Klik dan hier voor al onze postjes.

22:25 Gepost door Epic in 20 jaar, CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pj20, pearl jam, cd, soundtrack |  Facebook |