tumblr analytics

30-10-11

CD: Feist - Metals (2011)

feist, metals, reviewEen gastrol in Sesamstraat én een van je nummers die te horen is in een reclamespot, meer heb je tegenwoordig niet nodig om een heuse superster te worden. Het overkwam Leslie Feist in 2007 met single '1234'. Het nummer werd uitgeleend aan Apple en was te horen in de commercial voor de ipod Nano. Sindsdien ging het alleen maar steil bergop voor de sympathieke canadese. Album 'the reminder' scoorde hoog in de hitlijsten en de ene tour volgde de andere op.

Maar de zangeres geraakte het toeren moe en besloot twee jaar vakantie te nemen. Ze sloot zich op in een huisje in Big Sur, een wondermooi natuurgebied dat uitkijkt op de Atlantische Oceaan. Daar werkte ze in stilte aan 'Metals', haar jongste album. En terwijl de hele wereld verwachtte dat ze haar vroegere succes op zijn minst zou evenaren, koos de canadese eigenzinnig er voor haar eigen weg te volgen. (zie quote hieronder)

Geen al te toegankelijke en vrolijke nummers, maar eerder fragiel en getormenteerd. Rauw en direct. Subtiel maar ook bombastisch zoals je kan horen op 'graveyard'. Let hier bijvoorbeeld op het vreemd euforische "Bring them all back to life". 

Een groot aantal nummers zijn bluesy met een heleboel vocale elementen, piano, strijkers en blaasinstrumenten. Toch klinkt alles over het algemeen heel rustig. Heel intiem en kwetsbaar. Single 'How Come You Never Go There?' is zo'n vreemd nummer dat pas na een aantal luisterbeurten je bij je nekvel grijpt.

'undiscoverd first' en vooral 'a commotion' klinken dan weer woest. Op dat laatste nummer hoor je een schreeuwerig mannenkoor dat het refrein meer roept dan zingt. Het doet denken aan schotse krijgers - met kilt - die oproepen tot oorlog.

Heel leuk en authentiek is het feit dat foutjes bewust niet werden weggefilterd. Je hoort ondermeer een krakende pianokruk, een grillige piano en een uit de maat klinkende percussie...

feist, metals, review

Quote (Feist over haar beslissing om twee jaar vakantie te nemen) :
When I stopped touring, it was like trying to stop a bullet train or a giant lead ball falling from a 100 stories up-- it's momentum and it doesn't just stop. I drew a line in the calendar and made it a brick wall and just stopped dead. There was no other way. It would've taken another 100 years to slow down slowly. I had to let myself imagine a calendar with no lines; when every single day is being predetermined six months in advance, there's no more fluidity to time.

So I said I'd stop for a year, which was inconceivable to me and everyone around me. It seemed like so long. But then, after that year, I looked up and I still hadn't gotten my land legs back at all. I needed another year. By then, everyone had calmed and receded back into the wallpaper. I was in a crazy, private, awesome bubble again, and that's when I started to write." (bron:pitchfork.com)


Tracklist:

The Bad in Each Other
Graveyard
Caught a Long Wind
How Come You Never Go There
A Commotion
The Circle Married the Line *
Bittersweet Melodies
Anti-Pioneer
Undiscovered First
Cicadas and Gulls
Woe Be *
Comfort Me
Get It Wrong, Get It Right

* = Bonus tracks (niet op elke CD)

17:29 Gepost door blog in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: feist, metals, review |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.