tumblr analytics

26-07-11

Me and Amy (Winehouse)

Ik weet het nog alsof het gisteren was. Toen 'rehab' voor het eerst op de radio te horen was, was ik compleet overdonderd. Een schitterend nummer, toen al vol pijn en verdriet.  'Back to black' - het album - bleek al snel een klassieker. We schreven er het volgende over :

Heb je een gelukkige jeugd gehad, dan eindig je als Vanessa Chinitor. Zit je tot over je oren in de emotionele shit, dan eindig je zoals Amy Winehouse. Voor ons, muziekliefhebbers, is het tweede veel interessanter. Alleen beklaag ik sterren zoals Amy. Waar gaan ze ooit terechtkomen, hoe gaat dat ooit aflopen? Ik vrees dat ze binnen vijf jaar een wrak zal zijn - voor zover ze dat nog niet is .

Muziek is mijn therapie, vertelde ze ooit in een interview. Een middel om al haar problemen van zich af te schrijven. En dat verdriet, dat blijft aan je plakken, als je deze cd beluister. Verdriet om een liefde die uit haar leven verdween... het is een universeel onderwerp, maar in het geval van Amy, klinkt het allemaal echt en daardoor pijnlijk. Ik voel me net een voyeur die zonder schroom haar privacy schendt.

Back to black is een plaat die aan de soulmuziek uit de jaren 50 doet denken. Blazers op de achtergrond, trage nummers met gospel, ... schitterend gewoon! Je merkt het, ik probeer me in supperlatieven uit te drukken, maar ik faal, want niemand kan het gevoel omschrijven die dit plaatje bij me teweegbrengt.

Tracklist
1.  Rehab 3:34
2.  You Know I'm No Good 4:17
3.  Me & Mr. Jones (Fuckery) 2:33 
4.  Just Friends 3:13 
5.  Back to Black 4:01
6.  Love Is a Losing Game 2:35 
7.  Tears Dry on Their Own 3:06 
8.  Wake Up Alone 3:42 
9.  Some Unholy War 2:22 
10. He Can Only Hold Her 2:46 
11. Addicted  2:45

 

amy winehouse, werchter, winehouse, dead

Ook haar optreden op Rock Werchter 2007 blijft voor eeuwig in ons geheugen gegrift. Amy kwam een half uur te laat opdagen, was halfdronken en stond te waggelen op het podium. Maar dat was gauw vergeten. Voor een keertje was ze een heuse queen...

Amy winehouse. Ik weet nog dat we van de parking richting weide gecrossed zijn. Achteraf gezien was het niet nodig, want het nieuwe enfant terrible van de muziekscene kwam maar liefst 20 minuten te laat. Te druk bezig met kotsen? wie zal het zeggen. Jammer dat zo'n jong kind al compleet lijkt tenonder te gaan aan drank. Haar getormenteerde ziel gaat het heus geen 5 jaar meer volhouden, dat voorspel ik je nu al. Maar mede door die ellende is ze een icoon geworden. Haar liedjes zijn autobiografisch en staan vol momenten van pijn.

Amy is hot, een rare verschijning. Ze kwam in een mini-jurkje het podium op en had moeite om haar borsten in bedwang te houden. Af en toe, telkens ze haar coctail van de grond nam, gunde ze ons een blik in haar decollete. Maar nog opvallender: haar magere beentjes, de bos haar en de vele tatoos. Amy is dol op pin up girls.

Maar laten we het even over haar muziek hebben: pure soul, een krachtige en prachtige stem en bovendien een pracht van een begeleidingsgroep. Het zag er nogal rommelig uit, omdat Amy de setlist compleet door elkaar gooide en tussen de nummers door met haar muzikanten moest overleggen. Maarre : ik heb er genoten, ook al kende ik enkel de twee singles. Back to the sixties. Back to black...
( Onze score - 4 / 5  / originele tekst )

Setlist
Addicted
Just Friends
Tears Dry On Their Own
Back To Black
He Can Only Hold Her/ Doo Wop (That Thing) (Lauryn Hill)
Love Is A Losing Game
Cupid (Sam Cooke)
Wake Up Alone
Hey Little Rich Girl
You Know I'm No Good
Me And Mr Jones
Valerie (The Zutons)
Rehab

De commentaren zijn gesloten.