tumblr analytics

02-03-09

AC/DC - Sportpaleis Antwerpen

Wij waren er niet bij (geen tickets) en daar baal ik van. Hadden jullie meer geluk? Laat dan zeker een reactie achter. Ik wil dolgraag weten hoe (goed) het wel niet was.

In de standaard klonk het als volgt:

Doe de Slimste Mens over AC/DC, uw tijd gaat nú in: Australië, schooluniform, Bon Scott, 'Whole lotta Rosie' en 'bloedende oren'. Dat laatste moet er na zondag echt weer even bij.

Alle epileptische aanvallen van -de zoals steeds in korte broek gehesen- Angus Young of trippelpasjes van Brian Johnson -nog steeds Hij Die Bon Scott Verving, ook al is dat volgend jaar alweer dertig jaar geleden- ten spijt, was dit in de eerste plaats een pokkeluid concert.

Alsof de vijf hardrockers (gemiddelde leeftijd: 56) wilden bewijzen dat ze misschien wel acht jaar gewacht hebben met hun laatste cd Black Ice, maar intussen geen darts hebben zitten spelen. Of misschien wel, maar nog steeds een gemene lap hardrock kunnen neerzetten.

Nu staat er op die Black Ice niet één song met de zuigkracht van een 'Highway to hell', 'Thunderstruck' of 'Whole lotta Rosie', maar dus wel een paar gemene lappen hardrock. En na 35 jaar in de stiel hoef je de Australiërs ook niet te vertellen hoe je een show neerpoot.

Je begint met een animatiefilmpje waarin een paar ferme wijven rondlopen en een duivelse Angus Young een trein opstookt tot hij de zaal inrijdt (op het scherm toch) en gooit er meteen zo'n nieuw nummer achter - 'Rock 'n' roll train', bijvoorbeeld. Je laat Brian Johnson meteen tussen het publiek lopen op de uitnodigende catwalk -maar niet meteen tot middenin de zaal, je houdt nog wat achter- en laat Angus Young in het tweede nummer, 'Hell ain't a bad place', achteloos even bewijzen dat hij gerust een metalsolo van twintig minuten zou kunnen spelen, maar liever gewoon lekker doorramt. En voor het derde nummer gooi je een klassieker in de zaal, 'Back in black', bijvoorbeeld.

Het is een formule, en normaal zijn wij daar niet zo voor, maar AC/DC doet het nog steeds zo goed. Niet meer zo goed als tien jaar geleden: toen ze de zaal voor 'Thunderstruck' een minuutje in het duister lieten wachten, dachten we nog dat dat was om de spanning op te bouwen.

Alleen werd er daarna voor ongeveer elk nummer even gewacht op een donker podium. Alle begrip voor (gemiddelde leeftijd, tenslotte, 56), al bleef de twijfel of het echt nodig was: wie 'Anything goes' met zijn vijven zo perfect gelijk kan inzetten, heeft vast genoeg metier om een rare overgang, of zelfs een technisch probleem, te overbruggen. Johnson bleef in elk geval tot de toegiften krijsen als een krolse kater, aan zijn stem kan het niet gelegen hebben.

Afgezien van die momenten dat het even uitdoofde, hebben we ons overigens prima geamuseerd. Met de klok die voor 'Hell's bells' naar het podium zakte, zodat Johnson er even aan kon gaan bungelen met een blik van 'ik word hier gewoon voor betaald!'

Met de gigantische opblaasbare Rosie die de maat meetapte met haar voet tijdens 'Whole lotta Rosie'; en ja, ook met de 'een-twee-drie-vier!' oerklassieke rockers die twee uur lang over ons uit werden gestort, met als 'kalmste' moment de bluesrocker 'She's got the jack', dat door Angus Young van een gitaar als een rokershoest werd voorzien. Natúúrlijk was het niet nieuw - op hun leeftijd gaan ze daar echt niet meer mee beginnen - maar volgende keer gaan we weer.

setlist :

Rock 'n' roll train
Hell ain't a bad place
Back in black
Big jack
Dirty deeds
Shot down in flames
Thunderstruck
Black ice
She's got the jack
Hell's bells
War machine
Anything goes
You shook me all night long
T.N.T.
Whole lotta Rosie
Let there be rock
Highway to hell
For those about to rock (we salute you)
Link

20:16 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, ac dc, antwerpen, sportpaleis |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.