tumblr analytics

18-09-08

Death Magnetic - door de oren van een muzikant

"Alweeeeeer een bespreking van Death Magnetic", zou je denken, "er zijn er al zoveeeeel". Klopt, helemaal. Inclusief de besprekingen van mijzelf, hier, hier, hier, hier en hier. Maar in tegenstelling tot mijn vorige besprekingen en die van alle anderen ga ik geen nummers bespreken, maar puur beschrijven wat ik hoor. "Door de oren van een muzikant" klinkt misschien onbescheiden, maar na 16 jaar gitaar en 4 jaar percussie spelen, voel ik me toch een beetje een muzikant...

Lange nummers, veel variaties

Je moet de CD nog niet opzetten, enkel kijken naar de lengte van de tracks. Er is er maar eentje die minder dan 7 minuten duurt. Tot ...Justice... waren alle nummers van Metallica lange nummers, vol variaties, tempoveranderingen, en de ene riff na de andere. Bob Rock heeft daarmee vanaf de Black Album komaf gemaakt. Hij vond dat alles moest geconcentreerd worden rond 1 riff. Het gevolg was dat nummers korter waren, waarmee zo ook meer "radio-friendly" werden: Een gemiddelde radiozender kon een nummer de eerste 3 minuten laten spelen (typische lengte van een "radiohitje") en vlak voor de solo beginnnen lullen over het weer, of de volgende plaat aankondigen. Dat zal bij deze plaat dus niet lukken. Deze nummer zitten vol variaties.

Kristalheldere percussie

Als je eindelijk de CD in full hifi kan beluisteren - in tegenstelling tot de "trashcan fidelity" van de nummers die online te beluisteren waren, dan valt het op zuiver die plaat wel klinkt. Vanaf de eerste seconden merk je het: die is heel andere koek dan de sound van Saint Anger. De snare kinkt als een snare, niet als een omgekeerde soepketel. Het verschil? Deze keer spelen de veren onderaan de snare wel mee. Zelfs de snare van mijn drumstel klinkt beter dan die van saint Anger en dat wil wat zeggen. Ook de cymbalen klinken ongelofelijk zuiver.

Trouwens, als je naar Saint Anger luistert, meer bepaald naar Some Kind Of Monster (plse, doe het nog 1 keer, om me een plezier te doen, ik weet dat je die plaat haat), dan hoor je tijdens de intro-riff de snare meer resoneren. Let er maar eens op. Dat betekent dat alle instrumenten in dezelfde ruimte werden opgenomen, kort bij elkaar. Dat is hier dus niet gebeurd. Als je naar de teasers op Mission Metallica kijkt, zal je trouwens zien dat er heel wat opnamewerk bij de mixing desk zelf is gebeurd (voor solo's en overdubs). De drum staat volledig apart.

De bas

Rob Trujillio heeft deze plaat echt mogen mee maken: in tegenstelling tot de periode met Jason Newsted mocht Rob wel eigen ideeën inbrengen. En er werd mee rekening gehouden ook, want in Metro las ik vorige week dat hij het geweldig vond dat hij zijn ideeën op de plaat kon terughoren. Kleine kindjes worden groot: ze leren met mekaar rekening houden... Bas en distortion. Denk Anesthesia Pulling Teath op Kill 'em All en je weet wat ik bedoel. De baslijn is hoorbaar, in tegenstelling tot hoe het ooit is geweest (And Justice for All, remember?) en mag ook hoorbaar grommen, net zoals de gitaren dat mogen.

Haarscherpe riffs

De riffs zijn snel, percussief en haarscherp. Niks sloppyness. Je kan er je metronoom op ijken. De sound is back to the eighties: scooped mids, genoeg hi- en low-end. En een vette distortion, zonder te nazaal te klinken (zoals een Marshall stack wel eens dreigt te doen) en zonder té veel low-end te creëren (zoals bij Mesa Boogie Rectifiers). De lampjes van hun tube amps zullen gloeiend heet gestaan hebben; de Randall signature amp van Kirk Hammett zal zijn diensten al bewezen hebben.

Standard tuning

Op vraag van Rick Rubin werden de gitaren weer naar standaard tuning gestemd: E-A-D-G-B-E, dus. Met andere woorden: terug naar de vroegere periode, van voor de Black Album. Sinds die plaat werd alles een halve toon lager gespeeld (naar D# dus) en op Saint Anger kwamen er zelfs baritone gitaren aan te pas. Normaal ga je lager stemmen om meer low end te creëren, om "aggressiever" te klinken.De terugkeer naar standard tuning is echter geen compromis op vlak van klank! De gitaarsound is vet!

Effecten

Daar waar het leek alsof de gitaren op Saint Anger rechtstreeks in de versterker werden geplugd en er enkel de distortion van de versterker werd gebruikt, wordt er hier weer met effecten gespeeld. Chorus, Flanger, Wah-Wah, ze zijn er weer allemaal bij.

Layers en overdubs

Zalig, die gitaar harmonieën, die laag na laag worden opgebouwd! En alle variaties, fills, pick scrapings en feedback die werden toegevoegd. er is, denk ik, meer werk gestoken in het opnemen van de overdubs en post-productie dan aan het componeren en opnemen van de basispartijen samen. Ik herinner mij een interview uit Total Guitar van vorige zomer - tijdens de Sick Of The Studio tour - waarin Kirk zei dat de gewone opnames en de vocals waren afgerond en dat ze toen bezig waren aan het opnemen van de solo's en overdubs. Da's een jaar, alleen voor solo's en overdubs.

Wah drenched solo's

De effecten mogen terug een rol spelen, de solo's ook. En de typische Kirk Hammett sound, solo's overgoten het Wah-Wah, zijn er ook weer. Hij zal zijn voetje weer mogen bewegen, op die Wah-pedaal... Kirk heeft naar het schijnt veel geluisterd naar o.a. Jimi Hendrix, om inspiratie op te doen voor zijn solo's. op een bepaalde teaser op Mission Metallica hoor je hem klagen dat een bepaalde solo te veel AC/DC-achtig klinkt naar zijn goesting. Te bluesy, dus. Hij had zich vooraf goed voorbereid, maar de ADD'er die Hammett is, kan op het moment van de opnames wellicht niet veel meer herinneren van zijn ingestudeerde licks. Gevolg: meer geïmproviseerde solo's. Meer op het gevoel wellicht. En zeer herkenbaar.

Vocals - James is boos...

 

De vocals. Door de standard tuning moet James Hetfield ook een half toontje hoger zingen dan voordien. Leen had het er ook al over. En op Unforgiven III hoor je ook dat hij op de toppen van zijn tenen moet staan. Op Mission Metallica (alweer, ja) is er een filmpje te zien waar James de vocals van Unforgiven III gaat inzingen. En dan merk je duidelijk dat hij het er moeilijk mee heeft...

Unforgiven is ook het enige normaal gezongen nummer, als ik het zo mag zeggen. Al de andere nummers - met uitzondering van het eerste deel van The day that never comes enkele variaties van andere nummers - gaat hij er hard tegenaan, de het stemgeluid dat zo typisch is voor de eerste reeks platen, inclusief de Black Album, maar dan gecontroleerd. Tijdens het touren van de Black Album heeft hij zijn stem zodanig geforceerd, dat hij zangles is moeten gaan volgen en hij nu ook steeds stemopwarmingen doet (ja, ook daarvan staat er een filmpje op Mission Metallica). Gevolg: vanaf Load klinkt zijn stem helemaal anders.

Productie

De stempel van Rick Rubin is volgens mijn goed merkbaar. Rubin heeft in het verleden ook Slayer geproduced. Bepaalde stukken op Death Magnetic doen mijn dan ook sterk denken aan vroeg Slayer-werk. In ieder geval is hij erin geslaagd om Metallica een heel andere plaat te laten maken dat wat ze de voorbije 10 à 15 jaar hebben uitgewreten... Los van het feit of ze erin geslaagd zijn om de "echte" opvolger van Master of Puppets uit te brengen, is dat op zich al een hele prestatie, met een resultaat dat - wat mij betreft - gehoord mag worden.

Distributie

Dit is de laatste plaat die ze onder contract van hun platenmaatschappij moesten uitbrengen. Dat zou kunnen betekenen dat een opvolger - als die er komt, wanneer die komt (wanneer komt die???) - misschien niet meer op een zilverkleurig schijfje in een doosje zal worden verspreid. De eerste single was al via iTunes te koop. Ik hoop alleszins dat ze in te toekomst niet volledig voor iTunes kiezen. iTunes en Linux? Dat gaat niet samen. Maar da's stof voor een andere blog.

20:24 Gepost door KoenV | Permalink | Commentaren (0) | Tags: metallica |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.