tumblr analytics

03-09-06

Pearl Jam -Sportpaleis Antwerpen

Verslag gevonden in de Standaard, eigen verslag volgt nog...

xxx

Leen
--------------

Derde keer, goede keer: na twee afzeggingen op Rock Werchter trad Pearl Jam gisteren eindelijk in ons land op, en met zijn stormende marathonset maakte de groep veel goed.


Het hoeft waarschijnlijk geen betoog dat Eddie Vedder en de zijnen door de 17.000 toeschouwers in het Sportpaleis als goden werden onthaald. De groep liet zich het gejuich kort welgevallen, en begon er dan met gezwinde spoed aan. Amper hadden we kunnen noteren dat Pearl Jam geen groot videoscherm mee had - hoe lang zou dat in het Sportpaleis geleden zijn? - of de groep was al vier nummers verder. Toen waren ,,World wide suicide'' van de jongste cd en ,,Hail, hail'' al gepasseerd, met gierende gitaren van Mike McCready, Stone Gossard en Vedder zelf, die vooral in de eerste helft vaak naar het instrument greep.

Vedder zag er afgetraind uit. Hij zette de laatste regel van de songs regelmatig kracht bij met een luchtsprong en gleed zelfs een paar keer naar zijn microfoon. Verder visueel spektakel kwam van de gitaristen, die af en toe achter Vedder de koppen bijeenstaken. Of neem die keer dat McCready in ,,Hail, hail'' in één vlotte beweging een paar rondjes ijsbeerde, een jasje uittrok en een gitaar aan een wachtende technicus overhandigde - sneller dan een pitstop in de Formule 1.

De populariteit van Pearl Jam is uniek. De groep speelt oerklassieke rock, zoals die in de jaren zeventig werd geperfectioneerd. Eigenlijk heeft dat niets te maken met de grunge, waar Pearl Jam in zijn beginjaren door zijn afkomst uit Seattle bij werd ingedeeld. Pearl Jam heeft ook niet de experimenteerdrift van Radiohead, de melodieuze breedte van Coldplay of de emotionele diepte van U2. In de hitlijsten vind je de band niet, maar live is hij een fenomeen.

Woensdag was goed te merken waarom. De start was indrukwekkend, met die stormende gitaren en de huilende bariton van Vedder die er steeds moeiteloos bovenuit kwam.

Hoorden we daar geen toetsen? Jawel, opzij van het podium, bijna in de coulissen, kwam een toetsenist af en toe het geluid nog verder dichtplamuren. Pearl Jam is een moloch, maar een met schwung: hoe de gitaren in ,,Not for you'' elke keer weer het ritme oppikten en verder stuwden, kwam recht uit het instructieboekje voor ambitieuze rockers. Stone Gossard mocht er een soulvolle solo aanbreien en we hapten even naar adem.

Maar Pearl Jam kan ook doseren. Net toen we het kunstje met de monsterklank en de gekwelde poses wel hadden gezien, wenste de zanger ons in het Nederlands ,,goedenavond''. Om er meteen aan toe te voegen dat hij weliswaar vloeiend Frans sprak en bijna even vlot Nederlands, maar toch maar Engels zou spreken, aangezien we zelf niet konden beslissen wat onze landstaal was. Vedder als stand-up comedian, die hadden we nog niet gehad. Zijn ,,Eíndelijk zijn we hier geraakt'' deed 17.000 kroppen wegslikken.

Als genadeslag kon dat tellen, en Pearl Jam gooide er twee gouden hits achteraan: ,,Given to fly'' en ,,Even flow'', waarin McCready even zijn kunstjes mocht etaleren - gitaar achter rug de bespelen, enzovoort. Daarna duwde de groep weer voorzichtig het gaspedaal in, met een ziedende versie van ,,Present tense'' die twee outro's meekreeg: een heavy metalversie en een epische trage.

Het publiek dus weer helemaal bij de les, maar vrij onverwacht, na een goed uur, stapte Pearl Jam van het podium. Een roadie wreef het podium droog, kleefde nieuwe setlists op de vloer en legde droge handdoeken klaar - Pearl Jam doet rocken op topsport lijken. In het tweede deel van het concert trok de machine zich weer overdonderend op gang, ditmaal met uitgesponnen versies van hits als ,,Alive'' en weer veel gitaarkrachtpatserij. Toen de aandacht weer even verslapte, riep Vedder de zanger van het voorprogramma Wolfmother, Andrew Stockdale, op het podium voor 2 nummers.

De politiek militante Vedder kregen we maar een keer te zien, helemaal aan het slot van het concert: ,,Dit is niet hoe we afscheid nemen in de States, in de States komen we naar je land en bezetten het. Wij zien jullie volgend jaar terug.'' Dat klonk het dolle publiek als muziek in de oren: een waardig orgelpunt van een concert dat vooral door de tomeloze inzet van de groep indruk maakte.

Pearl Jam. Gehoord in het Sportpaleis in Antwerpen op 30 augustus.

Commentaren

PJ Hier is nog een verslag als je wil: http://www.goddeau.com/content/view/2652

Gepost door: Guy | 03-09-06

De commentaren zijn gesloten.