tumblr analytics

30-12-05

PROFIEL - Hard fi

Ik heb ze leren kennen via nummers als "hard to beat" en "cash machine" die op Stubru grijs gedraaid worden. Maar verder blijven ze voor mij een grote onbekende, en dus vond ik het tijd worden om me eens te verdiepen in deze band. Voor wie het nog niet begrepen had, ik praat hier over Hard Fi.

Hard Fi is (of moet ik zeggen: was) een bende pubers die opgroeiden in een troosteloze buitenwijk van Londen. Uit verveling nemen ze met een budget van amper 400 euro een album op en guess what... een tijdje later staat er een hele reeks producers voor de deur. Some kind of magic. Het debuutalbum "Stars of CCTV" wordt opnieuw opgenomen en de rest is geschiedenis. Momenteel prijkt de groep hoog in de Britse hitlijsten en ook Europa lijkt te bezwijken aan hun charmes.

Hun sound is een mengeling van stijlen en daarom moeilijk in een vakje onder te brengen. De nummers op hun debuutcd zijn gevarieerd, en hebben slechts 1 ding gemeen: ze zijn herkenbaar, simpel en toegankelijk. Vandaar dat ze een vrij groot publiek aanspreken waarschijnlijk. In ieder geval: we gaan er nog veel van horen !!!!

Interessante links:
Interview: HARD-Fi: Voor altijd arbeiders (Kindamusik)

Officiele site

00:30 Gepost door Epic in Special | Permalink | Commentaren (1) | Tags: special, profiel, hard fi, hardfi |  Facebook |

PROFIEL - Clawfinger

Ooit waren ze populair. Ooit stond ik keihard mee te brullen op nummers zoals "Nigger", "tell me the truth" en "Do what I say". Clawfinger, een Zweedse metalband, scoorde met "deaf dumb blind" (1993) een enorm succes. Daarna ging het steil bergaf. Eigenlijk dacht ik dat ze gestopt waren, maar niks is minder waar. Het kan verkeren.

Goed, nu is er het gloednieuwe "hate yourself with style", dat nog maar eens teruggrijpt naar de sound van weleer. Ook nu weer hetzelfde onderwerp: het aanklagen van mistoestanden in de maatschappij, al heb ik bij "right to rape" wel mijn bedenkingen. In ieder geval: bedoeling is dat de cd inslaat als een bom. Benieuwd of het publiek gaat volgen. Ik heb mijn twijfels. Over and out, vrees ik.

22-12-05

CD - Armand Van Helden - Nympho (2005)

Zelf ben ik een grote Armand van Helden fan. Ik kon daarom niet wachten toen Nympho uitkwam. Ben direct naar de winkel gehold, maar nu... een paar maand later ligt deze cd braafjes in mijn kast. Versta me niet verkeerd, er staan heel wat pareltjes ofte hits op. Toch ontbreekt er iets... het is moeilijk te omschrijven.

"Hear my name" (god, dit nummer blijft schitterend klinken, ook na 1000 keer luisteren) en "my my my" kenden we al van vroegere cds en ook "Into your eyes" en "when the lights go down" waren successen. Alle nummers zijn zorgvuldig opgebouwd volgens de regels van de kunst. Armand weet als geen ander hoe ie een hit moet schrijven. Maar juist daarom gaat het tegensteken, want een hele verzameling top-nummers vormt niet noodzakelijk een afgewerkt geheel. Weet je, gitaarrifs met vette beats, het typeert Armand van Helden, maar jammer genoeg gaat het na een tijdje vervelen. Nee, geef mij toch maar "New York: A Mix Odyssey", zijn vorige cd.

Meer lezen? Surf dan hier naar toe.

22:24 Gepost door Epic in CD review | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cd, armand van helden, van helden, nympho |  Facebook |

20-12-05

Eindejaarslijstjes

Het is weer bijna nieuwjaar en dus voor velen de ideale tijd om eens terug te kijken: de beste cd van 2005, top honderd aller tijden, de meest verkochte singles, ... etc. Je kan het zo gek niet bedenken.

Wel, vrees niet, want die onzin, die ga je hier niet terugvinden. Gewoon omdat ik vind dat muziek niet in lijstjes thuis hoort.

18:43 Gepost door Epic | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lijstjes, eindejaarslijstje, commentaar |  Facebook |

13-12-05

PROFIEL - Neil Young

Zelden zo'n veelzijdig iemand meegemaakt als Neil Young. Van rock tot blues, folk tot garage rock, hij heeft het allemaal wel uitgeprobeerd. Neil is een artist die constant met zijn vak bezig is. Zijn meer dan vijftig platen zijn slechts een beperkte weerspiegeling van zijn enorme oeuvre dat nooit is uitgebracht. Wat hem zo typeert, is het feit dat ie eigenzinnig zijn eigen weg gaat. Niet voor niets kreeg hij de bijnaam "the loner".

Als we hem dan toch in hokjes moeten indelen, dan kan men globaal gezien 2 verschillende Neil Young's onderscheiden: de country rock-Neil (accoustische gitaar, mondharmonica en fragiele stem zoals we die kennen op "Harvest", "Harvest moon" en het recente "Prairy wind") en de Neil die om de zoveel tijd zijn duivels los laat samen met zijn begeleidingsband Crazy Horse: de grunge en garage-rockende Neil ("Ragged glory", "Year of the horse" en "Weld").

Wat Neil Young kenmerkt is zijn hoge en onvaste falsetstem. Het hoge nasale dat door velen veracht wordt. Maar niet alleen zijn stem is fragiel. Zijn gitaarwerk, hoe krachtig het ook klinkt, is vrij simpel. Technisch is het vrij beperkt, maar toch straalt er een enorme magie van uit: op een of andere manier wordt het boeiend en meeslepend. Door zijn ongepolijste stijl beschouwen velen hem als de voorloper van de grunge.

Niet alleen zijn stijl is breekbaar, ook in de songteksten zelf legt ie zijn ziel bloot. Veel van zijn songs behandelen universele thema's als eenzaamheid en (onbereikbare) liefde. Daarnaast ook enkele politieke/maatschappelijke songs. Een laatste thema dat steeds terugkeert is Neils liefde voor moedertje aarde.

Tenslotte dit: Neil Young is een zanger die de pest heeft aan succes. Telkens het bergop ging met zijn carriere, brengt ie een ontoegankelijke plaat uit. Dieptepunt in dat opzicht vormen de jaren tachtig. Met ra-ac-tor en trans ging hij zo ver dat het tot een contractbreuk kwam met platenfirma Geffen. Eigenzinnige en onvoorspelbare Neil: zo hebben we het graag...

Discografie :
1967 Buffalo Springfield
1967 Buffalo Springfield Again
1968 Last Time Around (buffalo springfield)
1969 Neil Young
1969 Everbody Knows This Is Nowhere (met Crazy Horse)
1970 After the Gold Rush
1970 Déjà Vu (Crosby, Stills, Nash & Young)
1971 Four Way Street (Crosby, Stills, Nash & Young)
1972 Harvest (met The Stray Gators)
1972 Journey Through the Past
1973 Buffalo Springfield (compilatie)
1973 Time Fades Away (met The Stray Gators)
1973 Tonight's The Night
1974 On the Beach
1974 So Far (Crosby, Stills, Nash & Young)
1975 Zuma (met Crazy Horse)
1976 Long May You Run (met Stephen Stills, de "Stills-Young Band")
1977 American Stars'n'Bars
1977 Decade
1978 Comes A Time
1979 Rust Never Sleeps (met Crazy Horse)
1979 Live Rust (live met Crazy Horse)
1980 Where the Buffalo Roam
1980 Hawks and Doves
1981 Re-ac-tor (met Crazy Horse)
1982 Trans
1983 Everybody's Rockin' (met Shocking Pinks)
1985 Old Ways
1986 Landing on Water
1987 Life (met Crazy Horse)
1988 This Note's For You (met The Bluenotes)
1988 American Dream (Crosby, Stills, Nash & Young)
1989 Freedom
1990 Ragged Glory (met Crazy Horse)
1991 Weld (live met Crazy Horse)
1991 Arc (live met Crazy Horse)
1992 Harvest Moon
1993 Lucky Thirteen
1993 Unplugged
1994 Sleeps With Angels (met Crazy Horse)
1995 Mirror Ball (met Pearl Jam)
1996 Dead Man (soundtrack)
1996 Broken Arrow (met Crazy Horse)
1997 Year of the Horse (live album met Crazy Horse)
1999 Looking Forward (Crosby, Stills, Nash & Young)
2000 Silver & Gold
2000 Road Rock Vol. 1
2002 Are You Passionate? (met Booker T and the MG's)
2003 Greendale (met Crazy Horse)
2004 Greatest Hits
2005 Prairie Wind

00:39 Gepost door Epic in Special | Permalink | Commentaren (0) | Tags: special, profiel, neil young, young, discografie |  Facebook |

07-12-05

CONCERT - Coldplay Sportpaleis Antwerpen (commentaren)

Zelden zo'n uiteenlopende reakties gelezen als na het Coldplay optreden in Antwerpen (sportpaleis). De ene journalist prijst ze de hemel in, een andere vind het maar niks. Veel over Coldplay zeggen zulke recensies dan ook niet. Het is jammer dat sommigen het een sport vinden om bepaalde groepen de vernieling in te schrijven. ( nvdr: Nee, ik ben geen Coldplay fan en zal het ook nooit worden. Reden: te commercieel, te mega, te veel blabla er rond. Maar dat is mijn eigen bescheiden mening. Ieder zijn smaak he.)

Soit, ik heb een aantal reviews voor jullie verzameld, aan jullie om er conclusies uit te trekken.

Beginnen met het positieve (goformusic.be) : We kregen één van de grootste bands van de planeet te zien, geleid door een geniale en charmante maar ook wat vermoeid ogende zanger. Het optreden was van begin tot eind groots. Wat songs betreft, kregen we een perfect samengestelde set met afwisselend darlings en minder voor de hand liggend materiaal..

Beetje overdreven, niet? Het andere uiterste vinden we bij cuttingedge. Hebben zij een ander concert gezien en/of waren er die avond leukere activiteiten gepland? "Wat een sympathieke knul toch. Wat een ingestudeerde nummertjes. Wat een routineus optreden... Martins stem hád een offday, met veel melodielijnen had hij de grootste moeite. We hoorden de bassist fouten spelen, de drummer een sample te vroeg inzetten, Chris zijn gitaar fout stemmen.... Coldplay is sinds hun vorige plaat niet meer gegroeid als groep, maar wel als evenement.... Geef het publiek iets om mee te spelen, gele balonnen bijvoorbeeld, dan valt het niet op dat “Yellow” gortig verkracht wordt. (bron cuttingedge.be)


De een noemt het een routineus optreden (zie hierboven), de ander heeft het over het zichtbaar plezier en enthousiasme van de verschillende bandleden.De allergrootste winst van deze avond viel misschien nog wel te vinden in de chemie tussen de verschillende bandleden onderling en de band tussen Coldplay en het publiek. Niet met zoveel woorden, maar wel met zichtbaar plezier en enthousiasme waarmee ze zich stuk voor stuk leegspeelden gaven ze de avond een ziel. Uit de show van gisteren bleek eens te meer dat muziek maken eerst hun hobby is, en daarna pas hun werk. Dat ze die hobby maar lang mogen blijven beoefenen.

Wat is het nu? saai en inspiratieloos of geweldig en schitterend? Laten we eventjes in de verschillende blogs duiken voor de reaktie van een aantal fans...
Hoewel er weinig verrassing zat in dit tweede concert was COLDPLAY onmiskenbaar één van de hoogtepunten van het Belgische concertseizoen 2005: ze waren groots, ze waren goed.

Wijze woorden bij Beire. Conclusie: een sterk concert van een goede band. Origineel, vernieuwend en hip zijn ze niet, nee: ze zijn gewoon goed (en dat is ook al wat!), en doen wat ze doen met overtuiging en plezier. Verwaand en arrogant zijn ze gelukkig niet geworden: geen vuurwerk, geen hoge podiumtrappen, geen vliegende bollen waaruit plots bandleden opduiken. Neen: de muziek komt op de eerste plaats, en die wordt begeleid door een sobere, maar wel mooie en zeer effectieve lichtshow. Misschien toch enkele minpuntjes: ik zie Chris Martin het liefst bezig met een gitaar in de hand, of nog liever achter z'n piano - dat rondtollen en op de knieën vallen wanneer hij geen instrument bespeelt, past hem niet. Het akoestische luik breekt het concert een beetje, daar is nog wat werk aan. En het mocht wat langer duren: geen Green Eyes (had perfect bij de akoestische set gekund), niet de rocker Low, ook niet de prachtige ballad What If, en ook geen Trouble ... jammer, maar 't zal voor een volgende keer zijn, zeker? En ja, het Sportpaleis is natuurlijk een echoënde en ongezellige locatie, maar het geluid was meer dan OK op het middenplein, en Coldplay slaagde er goed in die ongezelligheid te doen vergeten ...

16:25 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (3) | Tags: concert, coldplay, antwerpen, sportpaleis |  Facebook |

03-12-05

CONCERT - The bloodhound gang - Vooruit Gent (28/11/05)

Genoten hebben we, van de Bloodhound Gang. Geen 'cultureel hoogstaand' concert, maar een paar pubers die het pipi en kaka stadium nog niet ontgroeid zijn. Het moet kunnen !!! Fout van begin tot einde...

Heel fout en dan heb ik het in de eerste plaats over het voorprogramma: Electrical Eel Shock. Een troep Japanners die - zoals het goeie japanners betaamt - een kopie wilden neerzetten van een westerse rock band, maar daardoor heel karikaturaal overkomen. De drummer had teveel naar the Red Hot Chili Peppers gekeken, want speelde het hele zooitje in adamskostuum compleet met sok op de strategische plaats. In elke hand had ie twee drumstokken, het leek wel of ie rijst ging eten. De gitarist / bassist voelde zich heel stoer met zijn gitaar. Hij blaasde zijn gezicht op als een brulkikker (macho gedrag) en hield na elk liedje zijn gitaar hoog in de lucht. De zanger leek wel weggelopen uit een goedkope japanse horrorfilm. Liedjes bestonden uit enkele woorden onverstaanbaar engels. "You bastard. No you bastard. You you you bastard. Rock and roll oh yeah tralalala." Het eindigde met: "I am a rock and roll god." Yeah right, en ik ben de paus, maar dat wisten jullie al, niet?

Fout was ook The bloodhound gang zelf. Een heleboel bekende hits, met tussendoor het verplichte show-element ofte pipi kaka en sex (show me boobies!). Kakken (figuurlijk) deed Jim (de zanger) op een vader met kind in de zaal, hij hekelde de mensen die achteraan neer zaten en dreef de spot met een idioot in apenpak, die voor enkele euro's kompleet stripte. Tussendoor het spelletje: hoe drink ik via een trechter een complete fles Jagermeister uit. Op het doek achter het podium een foto van vent met een tekstballonnetje waarin allerlei leuke (?) teksten verschenen. Aangepast aan ons Belgenlandje, maar niet echt hoogstaand. Verder dan "Margriet Hermans zwaait met haar michelinbandjes" ging het niet. Oh ja, ken jij het verschil tussen Michael Jackson en Neil Armstrong? Neil Armstrong walked on the moon and Michael Jackson... fucked the kids. Om je maar een idee te geven. Iets te ver ging het plassen over het hoofd en in de pet van Jim Rose (die hij daarna vrolijk opzet) en het kotsen in een emmer. Even later werd een gelijkaardige emmer het publiek ingegooid, maar die bevatte gelukkig enkel confetti. In ieder geval: zelden zo snel een complete zaal twintig meter naar achter zien stormen...

Muzikaal zat het helemaal snor, al werden er maar 3 liedjes uit het nieuwe album gespeeld: Uhn Tiss, Foxtrot Uniform Charlie Kilo en Ain't my job To fuck you on your birthday. Jammer. De oudere hits werden - hoe kan het ook anders - vrolijk meegebruld: Along comes Mary en vooral The ballad of Chasey Lane. En aangezien de zaal toen ontplofte, werd die ballad nog maar eens een keertje gespeeld. Moet kunnen. Hillarisch was het bisnummer You're pretty when I'm drunk (met idiote drumstel helmen, wie er bij was zal me wel begrijpen)... En toen was het tijd voor de afsluiter: the bad touch. Gil gil gil !!!

Kortom, het was een concert vol fun. We hebben ervan genoten en gaan in maart nog een keertje kijken, want dan komen ze in de AB in Brussel... Oh ja: ik ben thuisgekomen met een "you bastard" T-shirt.

Extra's :
-> Recensie Cuttingedge.be : Plassen, kotsen, schelden en ander leuks
-> Foto's !!!!!!!!!!!!!
-> Foto's Electric Eel Shock
-> Concertbespreking Goformusic.be

15:53 Gepost door Epic in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, bloodhound gang, gent, vooruit, 28112005 |  Facebook |